«Η εγκατάλειψη της ελαιοκαλλιέργειας θα είναι αναπόφευκτη» - Αποκαλυπτικά στοιχεία της Εθνικής Διεπαγγ. Οργάνωσης Ελαιολάδου

«Όχι απλά υπάρχει ο κίνδυνος της εγκατάλειψης, αλλά είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει εγκατάλειψη των ελαιώνων μέσα στα επόμενα χρόνια, όχι όμως από τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες», τονίζει κατηγορηματικά στο newshub.gr ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου Μανώλης Γιαννούλης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας έδωσε, στην Ελλάδα οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες που παράγουν ελαιόλαδο, είναι μόλις…150.000, δηλαδή περίπου οι μισοί από το σύνολο των ιδιοκτητών ελαιοδέντρων, που ανέρχονται σε περίπου 300.000!

«Μπορείτε να μας πείτε σήμερα, πόσες οικογένειες ξέρετε στο Ηράκλειο, οι οποίες πηγαίνουν μόνες τους και μαζεύουν τις ελιές τους; Γι αυτό είναι σήμερα τα μεροκάματα στα 70 ευρώ. Άρα λοιπόν, εάν ο Έλληνας επέλεξε το παιδί του, να το κάνει δικηγόρο, γιατρό, κοινωνιολόγο, συμβολαιογράφο και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Και να πληρώνει εργάτες για τις ελιές του και την ίδια ώρα το παιδί του να μην ξέρει ούτε καν πού είναι το χωράφι, αυτό είναι απολύτως αδιάφορο στη διαμόρφωση της τιμής του προϊόντος», όπως λέει χαρακτηριστικά ο Μανώλης Γιαννούλης.

Όσο για την εγκατάλειψη της ελαιοκαλλιέργειας, ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου τονίζει: «Ένα κομμάτι ελαιοκαλλιέργειας θα εγκαταλειφθεί από τους παραγωγούς που δεν είναι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Αυτός που είναι κατά κύριο επάγγελμα αγρότης, σε σχέση με τον άλλο, που έχει 40 ρίζες ελιές που τις σάζει για την ομορφιά και βγάζει κάθε χρόνο 100 κιλά λάδι και του στοιχίζει 20 ευρώ το κιλό. Άρα λοιπόν εγώ μπορεί να συνεχίσω να τις έχω, αλλά δεν περιμένω να ζήσω από αυτές. Αυτός που περιμένει να ζήσει από τις ελιές του, εάν δεν έχει ο ίδιος συμμετοχή στην καλλιέργεια και συλλογή, αν δεν φροντίσει να αυξήσει το μέγεθος του κλήρου του, δεν φροντίσει να καλλιεργήσει, ο άνθρωπος αυτός στο τέλος της ημέρας θα έχει μία ζημιογόνο εκμετάλλευση και νομοτελειακά κάποια στιγμή θα την αφήσει. Εκτός και αν περιμένει μία φορά στα 10 χρόνια να πάει το λάδι στα 10 ευρώ».

Οι τιμές τότε και τώρα

Συνεχίζοντας, κάνει τις εξής αναγκαίες συγκρίσεις: «Τη δεκαετία του ’90 το ελαιόλαδο είχε μέση τιμή 850 δραχμές. Την εποχή εκείνη ο καφές έκανε 50 δραχμές. Ο παραγωγός πουλούσε ένα κιλό λάδι και έπινε 17 καφέδες. Σήμερα έχει φτάσει στο σημείο να πουλάει ένα κιλό λάδι και να πίνει ένα με ενάμιση καφέ»!

Οι αριθμοί στην Ελλάδα «μιλάνε από μόνοι τους»

Είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου συνολικά για τη χώρα μας:

«Οι ιδιοκτήτες ελαιοδέντρων στη χώρα μας χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη και κύρια αφορά τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, οι οποίοι βιοπορίζονται από το ελαιόλαδο και είναι πάνω από 150.000. Η δεύτερη αφορά συγγενείς κατόχων ελαιοδέντρων, συνήθως της επόμενης γενιάς, οι οποίοι έχουν κληρονομήσει γη με ελαιόδεντρα και συχνά κατοικούν μακριά από τον τόπο της καλλιέργειας, οπότε χρειάζονται συνεχή βοήθεια στη φροντίδα των δέντρων. Η τρίτη κατηγορία αφορά κατόχους μικρού αριθμού ελαιοδέντρων, από 40 έως 100 ρίζες, οι οποίοι προορίζουν τη σοδειά τους κυρίως για ιδιοκατανάλωση.

Στην επόμενη ημέρα της ελληνικής ελαιοκομίας, θα επιβιώσει μόνο η πρώτη και η τρίτη κατηγορία. Όσοι βρίσκονται στη δεύτερη, θα αναγκαστούν είτε να πουλήσουν τα ελαιόδεντρα, είτε να ενοικιάσουν το χωράφι σε αγρότες που θα ασχοληθούν να το καλλιεργήσουν, είτε οι εκτάσεις τους θα εγκαταλειφθούν», σύμφωνα με όσα δήλωσε. 

Σταύρος Αραχωβίτης: «Έρχονται μεγάλα προβλήματα με το νέο έτος»

Στο μεταξύ, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων επί ΣΥΡΙΖΑ, γεωπόνο Σταύρο Αραχωβίτη, οι σημερινές καταστάσεις δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για τη νέα χρονιά.

«Αν συνεχιστούν έτσι τα πράγματα, το σίγουρο είναι ότι η νέα χρονιά, θα έχει μεγάλα προβλήματα. Ήδη όπως βλέπουμε, το εισόδημα κατρακυλάει. Ακόμα και η Βουλγαρία μας έχει ξεπεράσει σε εισόδημα. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη φτωχοποίηση. Ο αγρότης δεν θα μπορεί να καλλιεργήσει τα χωράφια του και πολλά χωράφια θα εγκαταλειφθούν και θα ενταθεί η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η μείωση της παραγωγής».

Στο μεταξύ, πέρα από την παραγωγή, υπάρχει και η κατανάλωση του ελαιολάδου, για την οποία ο Σταύρος Αραχωβίτης λέει πως «η ψαλίδα μεταξύ των τιμών παραγωγού και καταναλωτή, παραμένει. Αλλά εδώ θα πρέπει να εξηγήσουμε κάτι. Από τη στιγμή που θα μειωθεί η τιμή παραγωγού, δεν μειώνεται αυτόματα και η τιμή στο ράφι. Δεν είναι νωπό το προϊόν αυτό.

Το ελαιόλαδο αγοράζεται, περνάει μια διαδικασία για να καθαρίσει και μετά εμφιαλώνεται και φτάνει στο ράφι. Δηλαδή, περνάει μια διαδικασία που μπορεί να χρειαστεί και ένας χρόνος. Άρα, η μείωση στην τιμή θα φανεί μερικούς μήνες αργότερα. Άρα, εδώ θα πρέπει να δοθεί η βοήθεια της Πολιτείας στον καταναλωτή, με τη μείωση του ΦΠΑ που πάντοτε το ζητάμε αλλά η κυβέρνηση δε λέει να το καταλάβει».