Η μάχη που πρέπει να δώσουμε δεν είναι κατά του πλούτου, αλλά κατά της φτώχειας.

Τάδε έφη ο ιδεολόγος πολιτικός Ούλωφ Πάλμε!

Ο κίνδυνος έρχεται από τους έχοντες φτωχά μυαλά κι όχι τόσο φτωχές τσέπες, μιας και βιώνουμε πρωτόγνωρες κρίσεις  την οικονομική και φυσικά της πανδημίας!

Διαπιστώνει κανείς τον τελευταίο χρόνο της πανδημίας απομόνωση κυρίως των ψυχών, συρρίκνωση προσωπικοτήτων γιατί ουσιαστικά τώρα μόνο είχαμε την ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας μπροστά στον καθρέφτη και μη έχοντας πού να επιρρίψουμε τις ευθύνες των παθημάτων μας και των τυχόν κακών επιλογών μας, ριχτήκαμε στην βαθύτατη κατάθλιψη. Γιατί απλά είδαμε γυμνό το «Είναι» μας! Απογυμνωμένο από τα τερτίπια της δημοσιότητας και των λοιπών καρυκευμάτων της καταναλωτικής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας.

Θλίψη προκαλεί η οποιαδήποτε διαπίστωση προσωπική ή ομαδική. Όμως έχει επιβεβαιωθεί στο διάβα των χρόνων στις φτωχές κοινωνίες με πλούσια φωτεινά μυαλά, ότι προχώρησαν πήγαν ένα βήμα παραπέρα προς το φως. Το πνευματικό, λόγιο φως το καλώς εννοούμενο ιλαρό φως - το ανέσπερο - έφτιαξαν σχολεία εκεί που δεν υπήρχαν καθόλου και κοινωνικοποίησαν παιδιά που ήταν στο περιθώριο ως αμνοί εκτός ποιμνίου έτοιμα προς άγραν των λύκων!

Μια κοινωνία που μας επέβαλαν και μας «έπεισαν» πως αν δεν είμαστε πρόβατα, τότε δεν γινόμαστε αποδεχτά και άρρηκτα  ενσωματωμένα μέλη της! Μια κοινωνία που αν πεις ελεύθερα την γνώμη σου και στηλιτεύσεις τα κακώς κείμενα όπως ο χαρισματικός ιδεολόγος Ούλωφ Πάλμε αλλά και όπως ο αστυνομικός ρεπόρτερ Γιώργος Καραϊβάζ, χάνεις τη ζωή σου εν τω αδίκω και φυσικά μετά θάνατο η φήμη σου και η προσπάθειά σου για έναν φωτεινότερο κόσμο δικαιώνεται, έχοντας θυσιάσει την ζωή σου… λιθαράκι τοποθετημένο στο χάος!!!

Δεν θα ξεχάσω την νεαρή φοιτήτρια σε σχολείο αυτοσχέδιο στη Σικελία, η οποία έφτιαχνε κάθε μέρα ένα μικρόκοσμο γεμάτο χρώματα με ζωγραφιές και χειροτεχνίες στα παιδιά των μεταναστών, για να δώσει την ευκαιρία στους γονείς να δουλέψουν! Εκείνη δεν πληρωνόταν απλά πρόσφερνε στα παιδιά που ίσως δεν καταλάβαιναν καμία γλώσσα μόνο εκείνη της νεαρής Ιφιγένειας, που με το χαμόγελο και την αρμονική κίνηση των χεριών της έφερνε την χαρά διώχνοντας τα σκοτάδια των δεινών από τις αμάλαγες ψυχές των παιδιών!

Ας επαναπροσδιορίσουμε λοιπόν τα «θέλω» μας και τις προσδοκίες μας, τους στόχους μας και ας μην εμμένουμε σε στερεότυπα που μια σαθρή κοινωνία επί σειρά ετών μάς έχει επιβάλλει! Ας γίνει η θυσία αυτών των ιδεολόγων ανθρωπιστών παράδειγμα για ένα κόσμο φωτεινότερο, δίχως φτωχά μυαλά και ρημαγμένη ψυχή, γιατί κι αυτοί αυτό ήθελαν και θέλουν να δουν!

Παραθέτω απόσπασμα από τα λόγια του Δημήτρη του 19χρονου γιου του Γιώργου Καραϊβάζ:

"Ο πατέρας μου πίστευε πολύ στους ανθρώπους και τους αγάπαγε. Πίστευε στη δεύτερη ευκαιρία. Οι άνθρωποι που σκότωσαν τον πατέρα μου φυσικά και θέλουμε να πιαστούν για να μην σκοτώσουν κάποιον άλλον στο μέλλον, αλλά ο ίδιος μου ο πατέρας θα τους συγχωρούσε που τον σκότωσαν. Θα έψαχνε τον λόγο πίσω από αυτό και δεν θα ήθελε αυτό το γεγονός να τρομοκρατήσει την κοινωνία, μια κοινωνία που παλεύει για την αλήθεια και την ισότητα. Θα ήθελε αυτό το γεγονός να λειτουργήσει ως ελπίδα, να δείξει τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος ο οποίος πιστεύει στον εαυτό του και σε αυτό που λέει και δεν τα παρατάει…»

* Η Εύα Καπελλάκη Κοντού ειναι εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Lettere Classiche dell; Universita’ degli studi di Napoli “Federico II”