Η μεγαλοαστική επιχειρηματική ελίτ δε συνέβαλε ποτέ στην ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας 

Το τελευταίο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη, «Ποιος το ξέρει; Ποιος το ξέρει;», που παρουσιάστηκε πρόσφατα σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο και Άγιο Νικόλαο, στάθηκε αφορμή για το σημερινό σημείωμα. 

Στη σελίδα 118 αναφέρει μεταξύ άλλων: «Αυτή είναι κι’ η αστική τάξη της χώρας η επιχειρηματική. Θέλει μόνο προνομιακή πρόσβαση στο δημόσιο, στο ελληνικό και ευρωπαϊκό, χρήμα, στις προμήθειες και στα δημόσια έργα, αδυνατεί να στηρίξει μια βιώσιμη και ανταγωνιστική ανάπτυξη». 

Συνεχίζοντας επισημαίνει: «… εκατό χρόνια τώρα δεν δημιουργήθηκε μια κρίσιμη μάζα επιχειρήσεων, μια εθνική αστική τάξη, ικανή να αναλάβει τον εκσυγχρονισμό και την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, κάτι που θεωρούσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως την κύρια αιτία της κακοδαιμονίας της χώρας». 

Πόσο δίκιο έχει για μια επιχειρηματική ελίτ που διαχρονικά είναι παρασιτική, εκτός ολίγων εξαιρέσεων. 

Το 1947 ο Πολ Πόρτερ, που είχε την ευθύνη της αμερικανικής αποστολής του σχεδίου Μάρσαλ στη χώρα, σε σημείωμα που έστειλε στις ΗΠΑ αναφέρει για την ελίτ του τόπου: «Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της οικονομίας της». Τους ενδιέφερε πώς θα περιφρουρήσουν τα συμφέροντα τους ανεξάρτητα του κόστους για την χώρα και στην δυνατότητα να μεταφέρουν τον πλούτο στους στο εξωτερικό (“Wanted: A Miracle In Greece”, Paul Porter, Collier’s magazine, Sep 20, 1947). 

Τον Ιούλιο του 2013 έρχεται στην Αθήνα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης και του δευτέρου μνημονίου, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όπου εν μέσω μεγάλων διαδηλώσεων έχει συναντήσεις με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα. 

Επιστρέφοντας στη Γερμανία είχε συνάντηση με τρεις ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες της χώρας του. Σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα Χάντεσπλατ, συζήτησαν για πολλά θέματα, ανάμεσά τους και η επίσκεψη στην Ελλάδα. Κοινή διαπίστωση και των τεσσάρων, αναφέρει η εφημερίδα, είναι ότι «η επιχειρηματική ελίτ της Ελλάδας δεν έχει πατριωτικά χαρακτηριστικά», σημειώνοντας πως εν μέσω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, «αντί να στηρίξουν τη χώρα τους, έβγαλαν τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό». 

Εκείνες τις ημέρες είχε φουντώσει η κουβέντα για την οικονομική κατάσταση της γειτονικής Ιταλίας, με προτάσεις για την εφαρμογή προγράμματος σωτηρίας ανάλογο της Ελλάδας. Τότε υπήρξε ανακοίνωση της Ένωσης Ιταλικών Βιομηχανιών όπου τόνιζαν την πρόθεσή τους να στηρίξουν της χώρα τους προκειμένου να μην χρειαστεί τέτοιο πρόγραμμα. Και το έπραξαν. 

Οι συγκρίσεις απολύτως διακριτές. 

Αυτή δυστυχώς είναι η κατάσταση με την μεγαλοαστική επιχειρηματική ελίτ της χώρας, η οποία την περίοδο της μεγάλης κρίσης αύξησε τα κέρδη της, αφού για όλα πλήρωσαν τα γνωστά κορόιδα. Αυτό έπραττε διαχρονικά. 

Τώρα έχοντας στην κατοχή τους τα Μέσα Ενημέρωσης, ελέγχουν το πολιτικό παιχνίδι, «απορροφώντας» το μεγάλο μερίδιο του περίφημου Ταμείου Ανάκαμψης, αλλά και των δημόσιων κονδυλίων. 

Εξάλλου είναι γνωστή που αποδίδεται σε μεγάλο επιχειρηματία ο οποίος είχε πει το περίφημο: «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι πρωθυπουργός αρκεί να κάνει ό,τι του λέμε».