Ο εθισμός της κοινωνίας με τη διαφθορά και τη διαπλοκή 

Πάνε πολλά χρόνια, κοντά 40, όταν σε ορεινό χωριό του Ηρακλείου νοικοκύρης αγρότης διαμαρτυρόταν γιατί ένας νεαρός συγχωριανός του που είχε 50 ρίζες ελιές, δήλωνε κοντά παραγωγή πέντε τόνων ελαιόλαδου, προκειμένου να αποκομίζει αρκετά χρήματα από την επιδότηση. Διαπιστώνοντας ότι οι όποιες αντιδράσεις έπεσαν στο κενό, την επόμενη χρονιά ακολούθησε και αυτός την ίδια οδό, του πανωγραψίματος. 

Έτσι με τα χρόνια έμειναν ολίγα κορόιδα να κρατούν ψηλά τη σημαία της ορθής γραφής κιλών, δένδρων και στρεμμάτων. 

Την ίδια περίπου περίοδο άρχισε να αποκτά συστηματικότητα το φακελάκι στις συναλλαγές με το δημόσιο, και όχι μόνο, ειδικά σε υπηρεσίες και ειδικότητες, όπου απαιτείτο η έγκαιρη έγκριση ενός καθ’ όλα νόμιμου αιτήματος. 

Όλοι γνωρίζουν τι γινόταν και τι γίνεται ακόμη σε νοσοκομεία, πολεοδομίες, εφορίες, δήμους, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικές οργανώσεις, και ένα σωρό υπηρεσίες. Έδινες το φακελάκι και στο λεπτό όλα ήταν έτοιμα 

Σιγά – σιγά η κοινωνία απέκτησε εθισμό στη διαφθορά. Ήταν μέρος της καθημερινότητας του πολίτη. Ακόμη και εάν δεν είχε καμία συναλλαγή με το δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο χώρο, κάποιος συγγενής ή φίλος του είχε διηγηθεί τη δική του περίπτωση. 

Έχουμε φτάσει πλέον εν έτη 2025 με τον κόσμο να μην αντιδρά στις περιπτώσεις διαφθοράς και διαπλοκής. Έχει εθιστεί με το φαινόμενο και το θεωρεί κάτι το φυσιολογικό. Βλέπουμε αρκετά σκάνδαλα, με τελευταίο αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, να περνούν λες και δεν έγινε τίποτα και τον κόσμο να απαντά σε κάθε συζήτηση, «σιγά μωρέ καθαρή θα την βγάλουν κι αυτοί». Συμπληρώνοντας «μόνο ο Τσοχατζόπουλος και δυο – τρείς γύρω του την πλήρωσαν». 

Βασική ευθύνη σε αυτό φαινόμενο φέρουν τα κόμματα εξουσίας που δημιούργησαν ένα πλέγμα προστασίας των προσώπων που διακρίθηκαν σε φαινόμενα διαφθοράς, τοποθέτησαν σε θέσεις ευθύνης ανθρώπους με μηδενικές ηθικές αντιστάσεις, ενώ δεν είναι αθώα των όσων συμβαίνουν η δικαιοσύνη, που υπέκυψε και υποκύπτει σε πολιτικές πιέσεις. 

Θυμάμαι πριν χρόνια σε μια συζήτηση, ένα τοπικό στέλεχος πολιτικού κόμματος να δέχεται την ερώτηση για άλλο στέλεχος που ήταν ύποπτο για διαφθορά, και να απαντά δεν θα την πληρώσει το κόμμα, καλύτερα να το… θάψουμε. Φυσικά και… ετάφη το περιστατικό. 

Περιπτώσεις ατόμων με προκλητικό πλουτισμό να περνούν απαρατήρητες. Ακόμη και όταν ήρθε η μεγάλη κρίση και άνοιξαν κάποια στόματα δεν έγινε απολύτως τίποτα. Καμία έρευνα, κανένας έλεγχος. 

Τα… κορόιδα δεν μιλούσαν και δεν μιλούν. «Δεν πάω εγώ να μπλέξω», λένε οι περισσότεροι. Και έχουν δίκιο γιατί όσοι προσπάθησαν να καταγγείλουν τελικά βρέθηκαν μπλεγμένοι και άσχημα μάλιστα. 

Το φαινόμενο αυτό είναι αποκλειστικά ελληνικό στο χώρο της Ευρώπης. Υπάρχουν και αλλού φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής, αλλά εκεί τουλάχιστον λειτουργούν οι θεσμοί και η δικαιοσύνη, που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για όσους σκέφτονται να παρανομήσουν. 

Γι αυτό η χώρα μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς έχει τη χειρότερη εικόνα σε αυτό το ζήτημα.