Ο Μίνωας, η Πασιφάη και οι δέκα νέοι και δέκα νέες

Η σπείρα είναι ένα σύμβολο, το οποίο κλείνει και ανοίγει. Δηλαδή κλείνει τον ορίζοντα, ανοίγει το δρόμο προς καλύτερα πράγματα. Έχει πολλούς συμβολισμούς αυτό το σχήμα. Όμως είναι συνδεδεμένο άρρηκτα και με το λαβύρινθο που αποτελείται από δύο λέξεις: Τη λέξη Λάβρις και τη λέξη θως που θα πει ο χώρος. Όπου είναι χώρος είναι και χορός όμως. Ο Λαβύρινθος λοιπόν είναι ο χώρος όπου χορεύεται αυτός ο χορός.

Μέσα από τη μελέτη που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια, αντιλαμβάνομαι ότι το σήμα της Κνωσού, ο λεγόμενος Λαβύρινθος, ειναι ο ιερός χώρος όπου υπάρχει ο διπλός πέλεκυς, εξ’ ου και Λάβρις.

Βλέποντας και τα νομίσματα της Κνωσού κάθε περιόδου, ως και την υστερομινωική περίοδο, διαπιστώνω ότι το σχήμα παραμένει το ίδιο. Δεν είναι λοιπόν ένα κτίσμα που μπαίνεις μέσα και αρχίζεις και χάνεσαι, μέσα στο οποίο δολοφονούνε ένα γιο του Μίνωα και εν συνεχεία δημιουργείται μια κατάσταση με τους 7 νέους και τις 7 νέες που έρχονται στην Κρήτη.

Όλα αυτά συνδέονται. Το σήμα της Κνωσού, ο Λαβύρινθος θα δει κανείς ότι δε χάνεται. Όπως μπαίνεις μέσα, βγαίνεις έξω. Δεν αποκλειόσουν μέσα, δεν υπήρχε κάποιο τέρας κατά συνέπεια. Αυτά είναι παραμύθια (παρά το μύθο δηλαδή).

Το Πολιτειακό Σύστημα εδώ, ήθελε τις τέσσερις μεγάλες πόλεις της Κρήτης, η Κνωσός, η Φαιστός, τα Μάλια και η Ζάκρος να στέλνουν από δέκα νέους και δέκα νέες, στο μεγαλύτερο κέντρο της Κρήτης που ήταν η Κνωσός.

Επειδή κάθε 9 χρόνια βασίλευε ένας Μίνωας, όπως αναφέρει και ο Όμηρος, αυτοί οι δέκα νέοι και δέκα νέες, έρχονταν για να αναδειχθεί από αυτούς ένας νέος Μίνωας και μια νέα Πασιφάη.

Σημειωτέον ότι το 3 είναι ένας μαγικός αριθμός για τους Μινωίτες. Κάθε τρία χρόνια κάνουν μια γιορτή. Σε αυτή τη γιορτή αναφέρεται ο Στυλιανός Αλεξίου, τα λεγόμενα Θεοφάνεια. Ήταν μια γιορτή η οποία συμπίπτει με την είσοδο της ανδρικής θεότητας στο Πάνθεον. Η Ρέα, η  Άρτεμις, η Δήμητρα και η Πασιφάη. Όλες αυτές είναι σεληνιακές, γυναικείες θεότητες αι ξαφνικά μπαίνει η καινούρια θεότητα που είναι ο Διόνυσος ή Ζαγρέας. Είναι ο Ζευς ο κυνηγός που γεννιέται στο όρος Δίκτυ, δηλαδή τον τόπο γέννησης του.

Κάθε τρία χρόνια ερχόντουσαν στην Κνωσό, δέκα νέες και δέκα νέοι. Οι νέες λέγονταν Αριάδνες, δηλαδή πάναγνες, παρθένες. Οι νέοι λέγονταν Θησείς. Να και ένα όνομα το οποίο χρησιμοποιεί αργότερα και ο αθηναϊκός μύθος, ο Θησέας.

Κάθε τρία χρόνια  λοιπόν που είναι θηλυκό έτος (γιατί τότε η Φύση καρποφορεί περισσότερο – είναι η σημερινή βεντέμα- Η φυσιολατρία των Μινωιτών ήταν βασισμένη πάνω σε αυτό) είχαμε τα Θεοφάνεια.

Οι νέοι και οι νέες παρέμεναν στην Κνωσό 9 χρόνια. Οι νέοι και οι νέες έμπαιναν στο λαβύρινθο, όπου χορευόταν ο ιερός χορός, ο Γέρανος. Μόνο έτσι δικαιολογείται και ο Λαβύρινθος. Ήταν ο χώρος και ο χορός. Κάθε τρία χρόνια αφαιρούνταν από αυτούς και 6 συνολικά που δεν περνούσαν τη διαδικασία. Και έτσι στο τέλος της 9ετίας έμενε ένας νέος και μια νέα που ήταν οι καλύτεροι. Ο νέος γινόταν Μίνωας που θα πει αρχηγός κράτους. Η νέα γινόταν πλέον Πασιφάη, που θα πει η θεότητα που έβλεπε τα πάντα από ψηλά και φώτιζε τον κόσμο.

Δεν ήταν όμως – όπως αναφέρει ο Πεισίστρατος – ανδρόγυνο υποχρεωτικά. Μιλάμε για δύο ανθρώπους που συγκυβερνούσαν. Ο μεν Μίνωας είχε ρόλο και λόγο σε ό,τι αφορούσε τη διοίκηση γενικά, ενώ η Πασιφάη είχε την ανατροφή των παιδιών και θέματα που αφορούν τη γυναίκα.

*Ο Ρουσσέτος Παναγιωτάκης είναι γνωστος Κρητικός ζωγράφος