Σωρεία προβλημάτων… και κανείς αρμόδιος δεν ασχολείται!   

Είμαστε ένας μικρός οικισμός λίγο έξω από το Ηράκλειο. Πρασά ή Πρασάς, όπως κάποιοι προτιμούν να τον λένε, σε υψόμετρο 110 μ., σε απόσταση 9.2 χιλιομέτρων από το Ηράκλειο, με πάνω από 400 μόνιμους κατοίκους.  Προσπαθούμε να ζούμε -όπως όλοι οι άνθρωποι- μια φυσιολογική ζωή με τις δουλειές μας και την καθημερινότητά μας. Είμαστε όμως τουλάχιστον άτυχοι, για να μην χρησιμοποιήσω άλλο επίθετο πιο ενδεικτικό της κατάστασής μας. Γιατί, ενώ δεν είμαστε μακριά από το αστικό κέντρο, είμαστε πολίτες ξεχασμένοι από όλους και από όλα.
Αντιμετωπίζουμε μια σωρεία προβλημάτων που απαιτούν άμεση λύση. Ενδεικτικά αναφέρω:

Δεν έχουμε νερό. Συνεχείς βλάβες που άλλες εντοπίζονται και άλλες όχι. Όλο το καλοκαίρι αγοράζουμε βυτία νερό για να επιβιώσουμε. Και δεχόμαστε και την χλεύη της αρμόδιας υπηρεσίας ότι τους ενοχλούμε συνεχώς!

Δεν έχουμε επαρκή δημοτικό φωτισμό στους δρόμους. Σκοτεινοί δρόμοι, επικίνδυνοι για τους πεζούς αλλά και για τα οχήματα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Προϊσταμένου του Τμήματος Δημοτικού Φωτισμού που ανταποκρίθηκε στα αιτήματά μας για επιδιορθώσεις, το πρόβλημα παραμένει καθώς δεν υπάρχει καν φωτισμός σε πολλά σημεία του οικισμού!

Δεν έχουμε επαρκείς κάδους απορριμμάτων και ανακύκλωσης. Και όσοι υπάρχουν είναι είτε σπασμένοι είτε μικροί με αποτέλεσμα να μην χωράνε τον όγκο των οικιακών απορριμμάτων. Ζητήσαμε από τον αντιδήμαρχο κάδους. Αν πήρατε εσείς, πήραμε και εμείς!

Δεν έχουμε ασφαλή πρόσβαση στον οικισμό. Και οι τρεις δρόμοι εισόδου και εξόδου προς και από τον οικισμό έχουν σοβαρές κατολισθήσεις με αποτέλεσμα να κρέμονται κυριολεκτικά στον αέρα οι διερχόμενοι οδηγοί. Εδώ και χρόνια έχουμε αναφέρει την επικινδυνότητα των δρόμων, τα ζητήματα ασφάλειας που έχουν προκύψει, αλλά όπως φαίνεται στην χώρα μας πρέπει πρώτα να συμβεί το κακό και μετά να τρέχουμε να το διορθώσουμε!

Δεν έχουμε μια ασφαλή ούτε καν τυπική παιδική χαρά για τα παιδιά μας. Εδώ και χρόνια επικρατεί μια κατάσταση απαράδεκτη στο υποτιθέμενο παρκάκι του οικισμού, με περίεργο ιδιοκτησιακό καθεστώς, με απόλυτη εγκατάλειψη του χώρου, που αποτρέπει τους γονείς από το να πάνε εκεί τα παιδιά τους. Αν κι  εσείς ξέρατε ότι το παιδί σας κινδυνεύει την ώρα που παίζει, δεν θα το πηγαίνατε!

Δεν έχουμε βιολογικό καθαρισμό. Κάθε λίγο και λιγάκι πρέπει να αδειάζουμε τους οικιακούς βόθρους και να πληρώνουμε υψηλότατα πόσα, γιατί δεν υπάρχει δίκτυο αποχέτευσης. Προσπαθήσαμε να συνδεθούμε με το δίκτυο των γειτονικών περιοχών, αλλά μέχρι στιγμής μόνο εμπόδια βρήκαμε. Φαίνεται ότι το περιβάλλον δεν αποτελεί προτεραιότητα για κάποιους! 

Δεν έχουμε κοινόχρηστους χώρους. Μια πλατεία, ένας χώρος συγκέντρωσης, μια "ανάσα" χώρου δεν υπάρχει. Ζητήσαμε μελέτη, αλλά είναι πολλά τα λεφτά. Άλλωστε, προηγούνται οι οικισμοί που σταθερά δίνουν «ψηφαλάκια» και απόκτησαν δρόμους και πλακόστρωτα και πλατείες και καθαριότητα και εκδηλώσεις! Εμάς θα κοιτάξουν τώρα;

Δεν έχουμε επαρκείς ταχυδρομικές θυρίδες. Εσείς πώς θα νιώθατε αν η αλληλογραφία σας χανόταν μέσα σε όγκους χαρτιών και φακέλων ή αν όλοι είχαν πρόσβαση στην προσωπική σας  αλληλογραφία? Κάναμε ενέργειες για την αποκατάσταση του προβλήματος. Τα ΕΛΤΑ και ο Δήμος ακόμα συζητούν για το ποιος είναι αρμόδιος! 

Δεν έχουμε καθαριότητα στους όποιους κοινόχρηστους χώρους και δρόμους διαθέτουμε. Σκουπίδια, σκουπίδια παντού. Οι οδοκαθαριστές φάνηκαν τρεις ή τέσσερις φορές στα 14 χρόνια που διαμένω στον οικισμό! 

Δεν έχουμε πλέον άλλο χώρο και τρόπο να φιλοξενούμε τα αδέσποτα ζώα που εγκαταλείπουν κατά δεκάδες στον οικισμό οι ιδιοκτήτες τους. Μέχρι σήμερα, έχουμε φροντίσει δεκάδες αδέσποτα, όμως πλέον δεν έχουμε άλλες δυνατότητες. Υπήρξαν και περιπτώσεις επίθεσης κάποιων από αυτά σε ανθρώπους και πάλι οι υπάλληλοι του κυνοκομείου έσπευσαν. Αλλά για μόνιμη, αξιοπρεπή λύση, ουδέν! 
     

Τελικά, δεν έχουμε τίποτα! Παρά μόνο το φιλότιμό μας. Γιατί όσα έχουμε βελτιώσει -στο ελάχιστο δυνατό που μπορούμε- οφείλονται στη δική μας πρωτοβουλία και προσπάθεια. Με την βοήθεια ανθρώπων που μπορούν ως ένα σημείο να προσφέρουν και προσέφεραν. Για λόγους ευνόητους, που αντιλαμβάνονται πλήρως αρκετοί, δεν θα επεκταθώ σε ονοματολογία. 
Τι έχουμε κάνει; Καθαριότητα των δρόμων και του πάρκου πολλές φορές, αποψίλωση ξερών χόρτων, δενδροφύτευση,  αποκατάσταση σημείων κ.ά., όλα με ίδια μέσα. Δεν θα αναφερθώ σε δράσεις άλλου χαρακτήρα π.χ. πολιτιστικές, χάριν συντομίας. Με κατάλληλους χειρισμούς προς δήμο και περιφέρεια και με την αξιοποίηση της πρόσβασης που είχαμε πετύχαμε τοποθέτηση καθρεφτών κυκλοφορίας, αντικατάσταση κάποιων κάδων, πλύσιμο αυτών, ψεκασμούς για τα κουνούπια, ένταξη του πάρκου σε μελέτη, που σημειωτέον ακόμα περιμένουμε την έναρξη υλοποίησής της, κ. ά. Και εννοείται ότι στα συρτάρια των αρμοδίων και στα αρχεία τηλεφωνικών κλήσεων υπάρχουν όλες οι επικοινωνίες, όλες οι αιτήσεις και οι επιστολές διαμαρτυρίας που έχουμε αποστείλει ζητώντας τα αυτονόητα. Μέχρι και μελέτη έχουμε παραδώσει στον αρμόδιο αντιδήμαρχο για την ανάπτυξη του οικισμού πριν από δύο χρόνια. Αλλά το πιθανότερο είναι να κατέληξαν όλα στους κάδους των γραφείων τους!
     

Σήμερα, όλα τα βασικά προβλήματα παραμένουν και καθημερινά γίνεται επιτακτικότερη  η ανάγκη επίλυσής τους. 
Η επίσημη πολιτεία όμως είναι απούσα. Η τελευταία φορά που ήρθε ο δήμαρχος και κάποιοι ακόλουθοί του -αρμόδιοι αντιδήμαρχοι σήμερα- στον οικισμό ήταν πριν τις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Μάλιστα, όταν του έγινε πρόσκληση να επισκεφθεί την Πρασά, αρνήθηκε λέγοντας χαρακτηριστικά, «πώς να έλθω, αφού εκεί δεν έχουμε κάνει τίποτα;».  Η τελευταία φορά που ήρθε σύσσωμη η αντιπολίτευση στον οικισμό ήταν πριν τις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Θα έρθουν πάλι όλοι στην επόμενη προεκλογική εκστρατεία. Μόνο που αυτήν την φορά θα βρουν κλειστές πόρτες. 
   

Μέχρι τότε, εμείς θα συνεχίσουμε να ζούμε την ζωή μας με αξιοπρέπεια και θα προσπαθούμε να βελτιώσουμε τους όρους διαβίωσής μας σε έναν οικισμό που δεν του άξιζε και δεν του αξίζει τέτοια μεταχείριση. 

* Η κ. Αναστασία Χουρσανίδου είναι εκπαιδευτικός, κάτοικος Πρασσά