Στο μονοπάτι των αναμνήσεων

Χριστούγεννα, το αστέρι της Βηθλεέμ λάμπει ξανά στο ταπεινό σπήλαιο και προσμένει την θεία έλευση. Στις εκκλησιές ακούγεται το …και η γη το σπήλαιο τω απροσίτω  προσάγει… όμως οι χαρούμενες φωνές των παιδιών απουσιάζουν από το σκηνικό, να ψέλνουν τα κάλαντα… Καλήν εσπέρα άρχοντες…

Ακούγεται μια επίμονη προσταγή στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις: Να παραμείνουμε στα σπίτια μας για να μείνουμε υγιείς! Τα καταστήματα κλειστά και όλα τα απαγορευτικά μηνύματα ηχούν σαν καμπάνες στ’ αυτιά μας.

Κι εμείς γύρω από το τζάκι να λέμε, ιστορίες για περασμένα Χριστούγεννα που μοιάζουν βγαλμένα από τα παραμύθια.

• Θυμάσαι γιαγιά πριν χρόνια, που χιόνισε στο χωριό και εγώ με τον παππού πηγαίναμε βιαστικά να κρυφτούμε στο καφενείο της πλατείας, για να πιούμε ένα ζεστό ρόφημα να ζεσταθούμε; Το θυμάσαι;
• Ναι παιδί μου, θυμάμαι τα χρόνια τα παλιά που δεν είχαμε πολλά χρήματα σχεδόν καθόλου αλλά με πολλή αγάπη σμίγαμε στα φτωχικά μας σπίτια  και μοιράζαμε το φαγητό , τα καλούδια των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
• Θυμάσαι γιαγιάκα να μου πεις τι κάνατε την παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς;
• Ναι, λέγαμε τα κάλαντα και δεν παίρναμε λεφτά αφού δεν είχαμε αλλά λίγο λάδι, λίγα καλούδια κουλουράκια, ξηρούς καρπούς, καραμέλες πολλά φιστίκια και στραγάλια ήταν σκέτη μαγεία! Τι να τα κάνεις τα λεφτά παιδί μου χωρίς αγάπη; Τι να τα κάνεις τα πλούσια δώρα και να μένεις στο σπίτι αγκαλιά με την μοναξιά; Είναι σκληρό τούτες τις άγιες ημέρες να είσαι μόνος χωρίς ανθρώπινη αγκαλιά και χάδι..
• Ναι γιαγιά, έτσι είναι, το νιώθω γιατί τα φετινά Χριστούγεννα είναι αλλιώτικα από όλα τ’ άλλα, λείπει η χαρά και η ξεγνοιασιά.. κυριαρχεί ο φόβος και η θλίψη…

Η γιαγιούλα κουρασμένη από το βάρος των αναμνήσεων έγειρε στην πολυθρόνα πλάι στη θαλπωρή του τζακιού κι αποκοιμήθηκε…περιδιαβαίνοντας το μονοπάτι των αναμνήσεων της…

Στο μυαλό μου ήρθαν τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη και τα σιγοψιθύρισα:

Χωρίζει η μοίρα τους ανθρώπους,

τα αηδόνια αλλάζουνε φωλιά.

τα μάτια βλέπουν άλλους τόπους.

μα δεν αλλάζει φως μου η καρδιά.

*Η Εύα Καπελλάκη – Κοντού [Εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Lettere Classiche dell’ Universita’degli studi di Napoli “Federico II”].