«Στον φόβο ελπίδα, στην ελπίδα φόβο…»

Τι κι αν παλέψαμε , τι κι αν νομίσαμε πως η καρδιά μας αγέρωχη έδινε ώθηση στην ύλη για να προχωρήσει, να δουλέψει δίχως σταματημό με ορμή και θέληση με τον φόβο μην αποτύχει, μην τα δάκρυα της απογοήτευσης γίνουν γιατρικά της ψυχής , τα μόνα αληθινά!

Αλλά αντί για καλύτερες ημέρες η επιστροφή αναπόφευκτη ήταν. Ο φόβος ελπίδα υποσχέθηκε, στην ελπίδα τον φόβο δίνοντας κι αντί καλύτερα, μόνο χειρότερα και καταλήξαμε στο «μη χείρον, βέλτιστον»!

Άθλια τα λάθη μας στην πορεία των χρόνων από τότε, πριν 76 χρόνια περίπου. Από το ανελέητο χτύπημα του «κτήνους» που εμείς κυοφορήσαμε κι όμως δεν μάθαμε, αφήσαμε την μνήμη - την μόνη ζωντανή μάρτυρα των πράξεών μας - να σιγήσει, να ξεχαστεί, να μην υπάρχει γιατί δε βόλευε την πορεία μας εκείνη που έφερε τον Διχασμό αντί την πρόοδο. Ο Ευριπίδης έλεγε: μετά το πάθος έρχεται το μάθος αλλά εμείς το προσπεράσαμε, δεν μας βόλευε γιατί χρειαζόταν σπουδή κι ενσυναίσθηση κι εμείς χρειαζόμασταν σύγκρουση, θέλαμε να σιγάσουμε την ανεπάρκειά μας με άλλοθι και «αίμα», το κάναμε αλλά και πάλι δεν μάθαμε. Άλλο κτήνος γεννήθηκε και μας τυράννησε για 7 ολόκληρα χρόνια! Ούτε με αυτό το πάθος επήλθε το λυτρωτικό μάθος και συνεχίσαμε την πορεία μας γιορτάζοντας τις εθνικές μας μνήμες στα χρόνια που ήρθαν, δίχως να έχουμε μνήμη!

Σε κάθε πρόκληση εμείς σφυρίζαμε αδιάφορα, σαν να μην μας αφορούσε τίποτα απολύτως.  Άναρχοι και άχρωμοι απολιτικοί, επιλέγοντας νέο-κώδικες  επικοινωνίας αντί τις λέξεις της πλούσιας πανάρχαιας γλώσσας μας. Ίσως με ένα διαρκή θυμό μέσα μας χωρίς κάτι συγκεκριμένο, απλά για να διαφοροποιηθούμε από τους πολλούς αδιάφορους οδοιπόρους…

Ώσπου ήρθαμε στο παρών και δεν γιορτάζουμε ούτε καν τις μνήμες. Απλά κάνουμε αναφορές σε ημερομηνίες και γεγονότα χωρίς να καταδεχόμαστε να ξεφυλλίσουμε τις σελίδες της Ιστορίας για να μάθουμε, για να επαναφέρουμε την χαμένη μας μνήμη και να μην πάθουμε καταπώς ορίζει ο καιρός κι όπως επισημαίνει ο ποιητής:

Στον φόβο ελπίδα, στην ελπίδα φόβο δίνοντας, αντί καλύτερα είδα μόνον χειροτέρεψη!

*Η Εύα Καπελλάκη – Κοντού  είναι εκπαιδευτικός και αρθρογράφος Lettere Classiche dell’ Universita’ degli studi di Napoli “Federico II”