Υπόθεση Μουρτζούκου: Η «σκοτεινή» πλευρά της μητρότητας… και μια κοινωνία που δεν άκουσε τα σημάδια

Δεν είμαι ειδικός, ούτε ψυχολόγος. Είμαι απλώς μια μητέρα. Και τα τελευταία 24ώρα προσπαθώ να συνέλθω από το σοκ. Να καταλάβω πώς μια γυναίκα έφτασε στο σημείο να σκοτώσει τα δικά της παιδιά και όχι μόνο. Τα παιδιά που κυοφόρησε, που κράτησε στα χέρια της.

Η υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου με έχει ταράξει βαθιά.

Όχι μόνο γιατί είναι φρικτή, αλλά γιατί είναι και τρομακτικά σιωπηλή. Δεν υπήρχε βία, δεν υπήρχε φωνή, δεν υπήρχε αίμα στους δρόμους. Μόνο μια γυναίκα που “θόλωνε”, που κατέρρεε, και που κανείς –ούτε το κράτος, ούτε η οικογένεια– δεν κατάλαβε τι περνούσε ή... πιθανότατα δεν θέλησε να δει (δείτε εδώ).

Η υπόθεση σοκάρει ακόμα περισσότερο καθώς φαίνεται πως η πρώτη της πράξη ήταν η δολοφονία της ίδιας της της αδερφής, γεγονός που φανερώνει το βαθύ τραύμα και την οργή που την οδήγησαν σε αυτήν την τραγική πορεία. Η δολοφονία της αδερφής της, που φέρεται να ήταν αποτέλεσμα του καβγά με τη μητέρα τους, ανοίγει ένα σκοτεινό παράθυρο στην οικογενειακή βία και τον ψυχικό πόνο που είχε στοιχειώσει τη ζωή της.

Η εξομολόγηση της 29χρονης για τη δολοφονία των βρεφών, προκάλεσε αποτροπιασμό στο πανελλήνιο. Η φράση της «τα έπνιξα επειδή ήμουν σε πανικό» γίνεται η αφετηρία ενός σκληρού ερωτήματος: Πώς φτάνει μια νέα μητέρα να σκοτώσει τα ίδια της τα παιδιά; Και κυρίως, πού ήταν όλοι οι άλλοι πριν συμβεί το ανείπωτο (δείτε εδώ);

Ως μητέρα, δεν μπορώ να το χωρέσω στο μυαλό μου. Κι όμως, μέσα στον θυμό και στην αποστροφή που νιώθω, υπάρχει και μια βαθιά ανάγκη να καταλάβω. Γιατί αυτή η γυναίκα δεν ζήτησε βοήθεια; Ή μήπως ζήτησε και δεν την άκουσε κανείς; Πόσο ψυχικά διαλυμένος πρέπει να είσαι για να κάνεις κακό στο παιδί σου; Και γιατί τόσες γυναίκες κουβαλούν τεράστια βάρη, μέχρι που κάποια στιγμή... σπάνε;

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να δικαιολογήσω τίποτα. Τα βρέφη αυτά χάθηκαν άδικα και φριχτά. Γράφω όμως γιατί δεν θέλω να χαθεί και το μάθημα πίσω από την τραγωδία. Πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε – για την ψυχική υγεία, για την υποστήριξη των νέων γονιών, για τη μοναξιά, για τις τοξικές οικογένειες που διαλύουν και τις επόμενες γενιές (δείτε εδώ).

Η υπόθεση αυτή, θεωρώ ότι  δεν μας καλεί να δείξουμε οίκτο στη δράστιδα, αλλά να στρέψουμε το βλέμμα μας εκεί που πραγματικά χρειάζεται: στην πρόληψη, στην ψυχική υγεία, στις τοξικές οικογενειακές σχέσεις και στην αδυναμία του κράτους να προλάβει το κακό.

Όσο συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε την ψυχική φθορά ως ατομικό πρόβλημα και όχι ως κοινωνική απειλή, θα μετράμε απώλειες. Και τα βρέφη της Πάτρας θα είναι απλώς τα τελευταία σε μια μακάβρια λίστα που μεγαλώνει.

Διαβάστε επίσης 

Ειρήνη Μουρτζούκου: «Το έκανα, μετάνιωνα και μετά το ξανάκανα»-Αποδοκιμασίες έξω από τα δικαστήρια

Υπόθεση Μουρτζούκου: Αναστέλλεται η λειτουργία της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Πάτρας με απόφαση Φλωρίδη

Λάβρος ο Κατερινόπουλος για Μουρτζούκου: «Πίσω από τη δολοφονία υπάρχει κάτι σοβαρότερο»