Ένα σύμβολο του ποδοσφαίρου παλεύει για να επιβιώσει

 Κατά τη διάρκεια του πρώτου lockdown στην Ιταλία, ο συγγραφέας και ηθοποιός Gianfelice Facchetti παρακολουθούσε από την τηλεόραση την Ίντερ, την αγαπημένη του ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία έπαιζε χωρίς θεατές στο στάδιο 80.000 θέσεων Giuseppe Meazza, γνωστό κατά τον κόσμο ως Σαν Σίρο. Στην σιωπή αυτή, ο κ. Facchetti έφερε στο μυαλό του όχι μόνο τις όμορφες αναμνήσεις από το γήπεδο, αλλά και τις ειδήσεις για τα σχέδια των ομάδων που διαχειρίζονται από κοινού το εμβληματικό στάδιο, την Ιντερ και την Μίλαν, να το εγκαταλείψουν ή να το κατεδαφίσουν.

«Σκεφτόμουν, όταν ξεκίνησαν να γράφω: Εάν θες να καταστρέψεις αυτό το μέρος, αυτό το ξεχωριστό μέρος, θα βοηθούσε να ξέρεις την ιστορία του», δήλωσε ο κ. Facchetti.

Το βιβλίο του, «Μια φορά και έναν καιρό στο Σαν Σίρο», είναι εν μέρει ιστορικό και εν μέρει ένας τρόπος να συμβιβαστεί με την κατάσταση, παραδέχεται ο κ. Facchetti. Αυτός και πολλοί ακόμη φαν προσπαθούν ακόμη να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι το στάδιο μπορεί να μην υπάρχει στο μέλλον.

Από το 2010 έως το 2020, χτίστηκαν 153 νέα στάδια σε ολόκληρη την Ευρώπη, με το συνολικό κόστος να υπολογίζεται τουλάχιστον στα 20 δισ. δολάρια. Ωστόσο, μόλις 1% αυτών των επενδύσεων πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία. Τα περισσότερα στάδια στην Ιταλία είναι παλιομοδίτικα και υπό κρατική διαχείριση.

Όταν η Μίλαν και η Ίντερ ανακοίνωσαν πριν από περίπου τρία χρόνια την πρόθεσή τους να χτίσουν ένα νέο στάδιο, το κρυφό μήνυμα ήταν ότι το Σαν Σίρο δεν ταιριάζει πλέον στην εποχή των δωματίων πολυτελείας και της εμπορικής φιλοξενίας. Έκτοτε, το debate για το μέλλον του γηπέδου έχει φέρει σε ρήξη τους ιδιοκτήτες και τους φαν των ομάδων, αλλά επίσης και τους πολιτικούς, τους οικολόγους και τους αρχιτέκτονες.

Το Σαν Σίρο άνοιξε το 1926. Επεκτάθηκε μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 και μετά την δεκαετία του 1950. Προτού η Ιταλία φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1990, προστέθηκε και το σήμα κατατεθέν του γηπέδου: 11 κυλινδρικοί πύργοι με ελικοειδείς ράμπες. Από πάνω τοποθετήθηκε μία οροφή με κόκκινα μεταλλικά στηρίγματα.

Ωστόσο, στις επόμενες δεκαετίες, οι Ιταλοί βιομήχανοι που άλλοτε χρηματοδοτούσαν τους ομίλους του Μιλάνου, πούλησαν τις ομάδες τους, με αποτέλεσμα οι Ρώσοι δισεκατομμυριούχοι και τα πετροδολάρια του Περσικού Κόλπου να ξαναγράψουν τους οικονομικούς κανόνες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Πολλοί όμιλοι της Serie A έχουν πλέον τεράστια χρέη.

«Έχουμε, και η Μίλαν και η Ίντερ, έσοδα ύψους 35 έως 40 εκατ. ευρώ το χρόνο από το στάδιο, ενώ οι ανταγωνιστές μας είναι βρίσκονται περίπου στα 100 εκατ. ευρώ», δήλωσε ο πρόεδρος της Μίλαν, Πάολο Σκαρόνι.

Οι ομάδες μας έχουν προτείνει την ανέγερση ενός γηπέδου 60.000 θέσεων ακριβώς δίπλα. Μόλις χτιστεί, το Σαν Σίρο που υπάρχει σήμερα θα κατεδαφιστεί.

Ο δήμαρχος του Μιλάνου, Beppe Sala, έχει δηλώσει ότι το Σαν Σίρο θα παραμείνει ως έχει μέχρι τουλάχιστον το 2026, όποτε αναμένεται να φιλοξενήσει την τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.

Η επιτροπή Si Meazza αντιτίθεται στην κατεδάφιση του Σαν Σίρο, με τις πιο ηχηρές φωνές της ομάδας να αποκαλούν το γήπεδο σύμβολο του Μιλάνου. Άλλοι επικριτές καταδεικνύουν τον οικολογικό αντίκτυπο της κατεδάφισης και υποστηρίζουν ότι το έργο μπορεί να γίνει με το μισό κόστος, σώζοντας παράλληλα και το γήπεδο.

Το επόμενο βήμα για τους ομίλους είναι να παραθέσουν τις προτάσεις τους στο κοινό, το οποίο αναμένεται να συμβεί αυτό το καλοκαίρι. Μπορεί να ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης της τοπικής αυτοδιοίκησης ή να ανακύψουν άλλα γραφειοκρατικά εμπόδια, τα οποία μπορεί να χρειαστεί μήνες για να επιλυθούν, δήλωσε ο κ. Σκαρόνι. Λαμβάνοντας υπόψιν το ενδεχόμενο καθυστερήσεων, οι ομάδες έχουν δηλώσει ότι εξετάζουν παράλληλα και τοποθεσία σε άλλο σημείο του Μιλάνου.

«Εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, διαφωνούμε για το master plan μας», δήλωσε ο Alessandro Antonello, διευθύνων σύμβουλος της Ίντερ. «Για εμάς, η πρώτη προτεραιότητα είναι να χτίσουμε ένα νέο γήπεδο, σε οποιαδήποτε τοποθεσία».

The New York Times