Nτίνος Ποντίκας: Ο ποδοσφαιριστής με το παγκόσμιο ρεκόρ για το χατ- τρικ του αποκλειστικά στο newshub.gr (Φωτο)

Όλοι γνωρίζουμε πως η Ελλάδα «τρώει» τα παιδιά της κι ένας μεγάλος τομέας που εμπεριέχει αυτή τη νοοτροπία, είναι και ελληνικός αθλητισμός, σε όλες τους τις εκφάνσεις και επίπεδα!

Πολλά νέα παιδιά δεν αποκτούν την αναγνώριση που τους αξίζει και την ίδια στιγμή οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουν τα κατορθώματα εντός και εκτός ελληνικών συνόρων, πολλών αξιόλογων αθλητών μας!

Βέβαια για να αποδώσω τα του καίσαρος τω καίσαρι, και η ελληνική νοοτροπία των αθλητών μας, πολλές φορές δεν είναι ικανή να τους κρατήσει στις τεράστιες απαιτήσεις εκείνου που ονομάζεται επαγγελματικός αθλητισμός…!

Μια τέτοια περίπτωση είναι κι εκείνη του Κώστα Ποντίκα, ο οποίος αν και έχουν γραφτεί από πολλά ξένα ειδησεογραφικά site για το χατ-τρικ που είχε πετύχει σε πολύ μικρή ηλικία, κάτι που τον κατατάσσει στον μικρότερο ηλικιακά ποδοσφαιριστή που έχει κατορθώσει κάτι τέτοιο, οι περισσότεροι από εμάς αν όχι όλοι αγνοούμε και τον εν λόγω αθλητή μα και το κατόρθωμα του!

Γεννημένος στις 17 Φεβρουαρίου του 1982, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από τα έξι του χρόνια και σύντομα το ταλέντο και οι επιδόσεις του βγήκαν στην επιφάνεια, μιας και σε φιλικό αγώνα επίλεκτων το 1995 κατόρθωσε να βάλει 13 τέρματα, από τα συνολικά 19 που σημειώθηκαν εκείνη τη μέρα! Δεκατρία γκολ σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών! Χρονιά και γκολ δηλαδή από τον δεκατριάχρονο τότε Ντίνο!

Το ιστορικό όμως χατ-τρικ, επετεύχθη στις 2 Οκτωβρίου του 1996 (σ.σ και όχι στις 21 ή 24 Σεπτεμβρίου όπως μας διευκρίνισε ο ίδιος) κατά την συμμετοχή του στην ομάδα «Χαραυγή Λάρισας», όπου με αντίπαλο τον ιστορικό σύλλογο «Αμπελόκηποι», επίσης από την Λάρισα, σημείωσε τρία τέρματα σε ηλικία μόλις 14 ετών! Ρεκόρ που δεν έχει καταρριφτεί ακόμη από κανέναν παγκοσμίως!

«Ο αγώνας ήταν εκτός έδρας για το κύπελλο ερασιτεχνών και έληξε με ήττα για την ομάδα του με σκορ 4-3 απέναντι σε έναν αντίπαλο που διέθετε πρωταθλητές Ελλάδος στο ρόστερ της, τον Γιώργο Κολοβό και τον Μπάμπη Ντόσα, αλλά και τον μετέπειτα άσσο της Εθνικής Βαγγέλη Μόρα που τότε ήταν 15 και αγωνιζόταν ως επιθετικός!  Ήταν ο πρώτος αγώνας του Ντίνου ως βασικός, παίζοντας 80 λεπτά και ανοίγοντας το σκορ με γυριστό, ενώ σκόραρε άλλα δύο στην επανάληψη: το ένα με κεφαλιά και το άλλο σε τετ α τετ περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια του τερματοφύλακα!»

  Ο Ποντικας το 2021 με την ομάδα «Μπόου» (συνοικια ανατολικού Λονδίνου)

Να σημειώσουμε πως είχε προηγηθεί το ντεμπούτο του κόντρα στον «Ίκαρο Νεάπολης» όπου αγωνίστηκε 10 λεπτά, για να ακολουθήσει ο αγώνας «Λαρισαϊκός-Χαραυγή» όπου συμμετείχε 15 λεπτά και το αναφέρουμε αυτό μιας και ο Λαρισαϊκός είναι μία ιστορική ομάδα που έπαιζε στην Β’ Εθνική και για την οποία γράφτηκε το επίσης ιστορικό τραγούδι «Συννεφιασμένη Κυριακή» από τον Αλέκο Γκούβερη το 1947, έπειτα από μια ήττα στο Αλκαζάρ…!

Σχεδόν δύο μήνες μετά, το Νοέμβριο του 1996 αγωνίστηκε στον τελικό Λυκείων του νομού Λάρισας, σε ηλικία μόλις 14 ετών και 9 μηνών,  αν και η ομάδα του ηττήθηκε τελικά, με το Αθλητικό Λύκειο Ηρακλείου του Μηνά Πίτσου να κατακτά τον πανελλήνιο τίτλο εκείνη τη σεζόν! Δύο σεζόν μετά για την ίδια διοργάνωση, θα έδινε τον τελευταίο του αγώνα ως αρχηγός της ομάδας του, στα προημιτελικά της πρώτης φάσης, ενώ σε αγώνα εφήβων για ένα ανεπίσημο πρωτάθλημα τη σεζόν 97-98 είχε σκοράρει και τα 10 τέρματα της ομάδας του!

Παρά το ιστορικό χατ-τρικ του σε αυτή την νεαρή ηλικία, τα διάφορα ρεκόρ που πέτυχε σε μικρό χρονικό διάστημα, και παρότι το μέλλον του φαινόταν λαμπρό, ο Ντίνος δεν συνέχισε την σταδιοδρομία του στα γήπεδα, παρατώντας μάλιστα όποιο όνειρο για επαγγελματική σταδιοδρομία.. στενάχωρο, ή απλώς δεν ήταν γραφτό;

(Στα 15 του στο τέλος της σεζόν 96-97 και στα 39 του)

Ας ρωτήσουμε τον ίδιο..:

Newshub: Ντίνο πριν σε ρωτήσω για το ιστορικό χακ-τρικ σου, πες μας πως αισθάνεσαι που τελικά η σταδιοδρομία σου στο χώρο του ποδοσφαίρου ας πούμε ότι περιορίστηκε μόνο στο ρεκόρ αυτό; Και τί θυμάσαι από εκείνη την ημέρα;       

-Αν και σαν άκουσμα το χατ-τρικ από ένα ποδοσφαιριστή 14 ετών ακούγεται εντυπωσιακό, είναι λυπηρό το ότι για διαφόρους λόγους και συγκυρίες αποφάσισα να μην συνεχίσω και να επιτύχω σπουδαιότερα πράγματα. Άρα νιώθω απογοήτευση πάνω από όλα.

Εκείνη τη μέρα, 27 χρόνια πριν, θυμάμαι σαν χθες και τα τρία γκολ, τη φανέλα με το «11», τη χαρά του ότι ξεκινούσα βασικός αλλά και τα συγχαρητήρια του προπονητή στο τέλος στα αποδυτήρια. Μόλις είχα ξεκινήσει την Α΄ Λυκείου και θυμάμαι ότι αγωνιζόμουν με μικρό νάρθηκα στο δάχτυλο από κάταγμα στο μπάσκετ , αλλά και γλιστρούσα αρκετά, αφού τα παπούτσια μου ήταν για ξερό, χωμάτινο γήπεδο και η αντίπαλη ομάδα είχε χορτάρι.

Newshub: Τι θα άλλαζες αν γυρνούσες το χρόνο πίσω;

- Μιχάλη, αν είχα το… Ντελόριαν και γυρνούσα πίσω, σίγουρα δεν θα τα είχα παρατήσει και δεδομένης της εμπειρίας ζωής που έχω τώρα, θα είχα άλλη νοοτροπία, με μεγαλύτερη  υπομονή αλλά και συνέπεια στις προπονήσεις, δεν θα απογοητευόμουν τόσο εύκολα και το ποδόσφαιρο θα αποτελούσε την προτεραιότητα μου. Επειδή επέστρεψα δύο φορές στο ποδόσφαιρο στη συνέχεια μετά από απουσίες πολλών ετών και ανταπεξερχόμουν, αυτό με έκανε να πιστεύω πλέον ότι η πορεία μου θα ήταν διαφορετική αν συνέχιζα. Φαντάσου, είχα επιστρέψει στα 39 μου σε ομάδα 26-27 παικτών και έβγαζα 90λεπτα και μάλιστα κάποιες φορές σε θέσεις στα άκρα που δεν είχα μεγάλη εμπειρία.

(Πίσω στη σεζόν 96-97 οι Αμπελόκηποι του Βαγγέλη Μόρα στο γήπεδο του ιστορικού ρεκορ)

Newshub: Τώρα ας σε ρωτήσω για το ιστορικό χακ-τρικ σου.. αντιλαμβάνομαι ότι νοιώθεις υπερήφανος γι’ αυτό, ήταν όμως κάτι που προέκυψε προφανώς έπειτα από πείσμα και σκληρή δουλειά. Πρώτα απ’ όλα λοιπόν πες μας πως νιώθεις που είσαι ο μικρότερος παίκτης στην ιστορία του αθλήματος παγκόσμια, ο οποίος έχει κατορθώσει κάτι τέτοιο και έπειτα, γιατί νομίζεις ότι αυτό δε στάθηκε το εισιτήριο σου για κάτι μεγαλύτερο;  

-Από τη μία νιώθω μια ικανοποίηση όταν διαβάζω να με αναφέρουν σε σάιτ διαφόρων χωρών κάθε φορά που γράφουν για χατ-τρικ, ιδίως στη Βραζιλία και τις ΗΠΑ, και σε ποιον δεν θα άρεσε;  Άρα θεωρούν σπάνιο και άξιο αναφοράς αυτό το μικρό ρεκόρ που κατάφερα. Δεν νιώθω όμως ακριβώς περήφανος διότι δεν συνέχισα και δεν έγινα επαγγελματίας, άρα από αυτή την έννοια το ρεκόρ με κάνει να νιώθω ότι δεν ολοκλήρωσα ότι ξεκίνησα τόσο δυναμικά. Βρισκόμουν στην κρίσιμη φάση της εφηβείας και δυστυχώς κάποια γεγονότα και καταστάσεις με επηρέασαν.  Κομβικό σημείο για μένα ήταν η απόλυση του προπονητή μου στο παιδικό-εφηβικό, του Πάκη Αβραμούλη, παλιού επιθετικού του Αθηναϊκού, ένας άνθρωπος που με πίστεψε 100 % και μάλιστα μου έβγαλε και 1 ή 2 ασίστ στον αγώνα του ρεκόρ. Επίσης στα 15 μου η ομάδα μου αρνήθηκε να με δώσει δανεικό στον «Ίκαρο Νεάπολης» που με είχε ήδη δει ως αντίπαλο και με την Κ-16 όπου είχα κάνει χατ-τρικ εναντίον τους, αλλά και με την ανδρική στο ντεμπούτο μου, και με ήθελε για βασικό. Και δυστυχώς υπήρχε μια αδιανόητη πίεση από την πλευρά του πατέρα μου να σπουδάσω. Έτσι στην τελευταία μου χρονιά στη Λάρισα ουσιαστικά απείχα από τις προπονήσεις, ήρθε και ένας  τραυματισμός στα τέλη του 1998 σε αγώνα εκτός ομάδας, και κάπου εκεί τα παράτησα.

Newshub: Θεωρείς ότι υπήρξαν «πόρτες κλειστές» λόγω του ότι πιθανόν εσύ δεν είχες τις γνωριμίες να προχωρήσεις; Θεωρείς ότι στον αθλητισμό περισσότερο παίζει σημασία η πολιτική και όχι οι ικανότητες;

-Στη δική μου περίπτωση κατηγορώ κυρίως τον εαυτό μου, αλλά δεν επιχείρησα να πλησιάσω κάποιον, αν και θα μπορούσα. Στο ποδόσφαιρο όμως όλοι γνωρίζουν ότι κάποιο είδους σπρώξιμο μάλλον είναι ευπρόσδεκτο και σαφώς παίζει ρόλο αν ο γονέας του ποδοσφαιριστή είναι παράλληλα και παράγοντας, αλλά και οι γνωριμίες, ή και πόσο μακριά θα σε… πάνε οι γνωριμίες. Πέρα από την αξία του ποδοσφαιριστή φυσικά, αυτό είναι ένα μπόνους. Άλλωστε και ο αθλητισμός είναι μέρος της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας. Είναι κοινό μυστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις ο ποδοσφαιριστής ή η οικογένειά του έχουν πληρώσει οι ίδιοι μια μεταγραφή σε μεγαλύτερη ομάδα και όχι η ομάδα.

Newshub: Τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο επαγγελματικά;

- Συνήθως γίνεσαι επαγγελματίας στην εφηβεία, την πιο δύσκολη και αλλοπρόσαλλη στη ζωή ενός νέου οπότε μπορείς εύκολα να επηρεαστείς είτε από παρέες, είτε από λάθος συμβουλές γονέων, από προπονητές κτλ. Άρα, ο νέος θα πρέπει να είναι αφοσιωμένος στον στόχο του, να επηρεάζεται όσο το δυνατόν λιγότερο, να μην απογοητεύεται γρήγορα, να προπονείται και ατομικά και φυσικά να διαβάζει τις φάσεις στο γήπεδο, και να εκμεταλλεύεται και τη μικρότερη ευκαιρία που θα του δώσει ο εκάστοτε προπονητής.

Newshub: Γνωρίζω ότι έπαιξες ποδόσφαιρο και σε ομάδες στην Αγγλία. Ποιες είναι οι διαφορές του «εδώ» με του «εκεί»;

- Επέστρεψα στο ποδόσφαιρο πριν από μια διετία και αγωνίστηκα στην ερασιτεχνική Χάκνεϊ & Λέιτον Λιγκ, όπου πρωτόπαιξαν οι Μπέκαμ και Μπόμπι Μουρ, ενώ κάποιοι διαιτητές τους παλιότερα είχαν σφυρίξει σε Β’ και Γ’ Αγγλίας. Επειδή τελευταία είχα και δελτίο με ερασιτεχνική ομάδα στη Λάρισα και έκανα κάποιες προπονήσεις όταν ερχόμουν από Λονδίνο, μπορώ να σου πω ότι σε ερασιτεχνικό επίπεδο οι διαφορές στην αξία των παικτών είναι μικρές. Αγωνιστικά στην Αγγλία παίζουν την μπάλα με τη μία, αποφεύγουν τις πολλές τρίπλες, ενώ ακόμη επιμένουν να παίζουν με ψηλές μπαλιές. Το fair-play είναι μέρος του παιχνιδιού τους και φυσικά είναι ψηλότεροι από εμάς σε μέσο όρο. Γενικότερα, η αγγλική κοινωνία ζει για το ποδόσφαιρο και αυτό το βλέπεις στα γεμάτα γήπεδα και τις παμπ την ημέρα των αγώνων, χωρίς όμως τον ακραίο ελληνικό φανατισμό.

Newshub: Τώρα ασχολείσαι με τον αθλητισμό γενικότερα; Προπονείς ίσως κάποια νέα παιδιά; Ποιοι οι στόχοι σου;

- Ο αθλητισμός είναι μέρος της φύσης μου και πάντα παρακολουθώ τί γίνεται αλλά και αρκετούς αγώνες, σε ομαδικά κυρίως σπορ. Όμως από την στιγμή που εγκατέλειψα και κατέβηκα στην Αθήνα αποστασιοποιήθηκα από το ποδόσφαιρο, διότι με πλήγωνε το γεγονός ότι δεν συνέχισα, αν και θα μπορούσα να επανέλθω ως ελεύθερος το 2000 με την Αθηναϊδα Κυψέλης. Προσωπικά αθλούμαι καθημερινά, και πλέον κάνω αποκατάσταση στο γόνατο, δυστυχώς τραυματίστηκα πέρυσι από έναν τερματοφύλακα στην Αγγλία σε αγώνα για το «Dickie Davies Cup» σε μια φάση που μόλις είχα σκοράρει, και ίσως αυτό να ήταν και το τελευταίο μου γκολ... Έκανα επέμβαση πρόσθιου χιαστού στα τέλη Γενάρη και έτσι πλέον ζω στην Ελλάδα. Λίγο πριν φύγω από Αγγλία όμως σπούδασα personal training και σε αυτό θέλω να επιστρέψω μόλις γίνει καλά το γόνατο μου. Πάντως η προπονητική δεν είναι κάτι που έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή, αν και συνεχώς συμβουλεύω αγωνιστικά τα ανίψια μου που ξεκινούν τώρα το ποδόσφαιρο.

Newshub: Πως βλέπεις το ποδόσφαιρο του σήμερα σε σχέση με 3 δεκαετίες πριν;

- Το ποδόσφαιρο είναι ξεκάθαρα πιο επαγγελματικό σε σχέση με τη δεκαετία του ’90. Τότε πρωτομαθαίναμε την μπάλα σε πάρκα, σε αλάνες και στο τσιμέντο. Οι ποδοσφαιριστές είναι σήμερα πιο αθλητικοί, πιο γυμνασμένοι και πιο αφοσιωμένοι έχοντας μόνο διεθνή πρότυπα λόγω του διαδικτύου, όπως οι Κριστιάνο και Μέσι. Τώρα υπάρχουν οι ακαδημίες στις οποίες όμως πλέον τα νέα παιδιά πληρώνουν, αλλά και καλύτερα γήπεδα, όλα με χορτάρι, και υποδομές. Αντιθέτως πίσω στο ‘90 υπήρχαν πολλά ξερά γήπεδα όπου έπαιζαν ακόμη και ομάδες Β’ και Γ’ Εθνικής! Δεν ξέρω αν τα ταλέντα είναι περισσότερα ή λιγότερα, αλλά στην τελική 11 παίκτες θα επιλεγούν να παίξουν. Από άποψη επιτυχιών όμως, μάλλον ως Ελλάδα έχουμε κάνει πισωγύρισμα σε σχέση με τότε και αυτό φαίνεται από τις επιτυχίες της Εθνικής τότε και τώρα.

Πάντως στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο κατά τη γνώμη μου αιμορραγεί με τόσους πολλούς ξένους που πάνε και έρχονται και δεν κάνουν τη διαφορά, κυρίως στη Β’ Εθνική αλλά και τη Γ’, και τη δημιουργία των Β’ ομάδων των 4 μεγάλων αντί να δοθούν ευκαιρίες σε Έλληνες νέους παίκτες. Είδαμε πόσο δικαιώθηκε πρόσφατα ο ΠΑΟΚ που επέμεινε στη χρησιμοποίηση των αρκετά νεαρών και άπειρων Τζόλη και Κωνσταντέλια, κάτι που όμως δεν βλέπαμε στη δεκαετία του ’90.

Newshub: Έχεις κάποιον παίκτη πρότυπο;

- Ο πρώτος παίκτης πρότυπο που είχα ήταν ο Σαραβάκος, μιας και μου άρεσαν οι τρίπλες και ήμουν από τους πιο κοντούς στο δημοτικό! Έπειτα πήρα… μπόι, και λόγω της θέσης του σέντερ φορ που έπαιζα μου άρεσε ο  Βραζιλιάνος Ρονάλντο, όπως και ο Βασίλης Δημητριάδης που είχε μεγάλα προσόντα και θα μπορούσε κάλλιστα να είχε διαπρέψει στο εξωτερικό.

Newshub: «Κλείσε» αυτή τη συνέντευξη όπως εσύ νομίζεις!

- Θα ήθελα να πω δυο λόγια για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, το οποίο με τον τεράστιο επαγγελματισμό, και τις ακαδημίες έχει χάσει τη δυναμική του. Αν δεις την Εθνική μας ομάδα το 2004, μόνο οι Καραγκούνης, Μπασινάς προέρχονταν από Β’ ομάδα επαγγελματικού συλλόγου, οι υπόλοιποι είχαν ξεκινήσει από ερασιτεχνικά γήπεδα της Καβάλας, της Άρτας, της Αχαΐας, της Αλεξανδρούπολης και πάει λέγοντας. Για μένα το ερασιτεχνικό ειναι τα πνευμόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Και μιας και αναφέρθηκα στο ερασιτεχνικό, ειδική μνεία σε τρεις παλιούς μου συμπαίκτες οι οποίοι όπως και εγώ θα μπορούσαν να είχαν προχωρήσει επαγγελματικά: το Νίκο Κυριατζή από τη «Χαραυγή», αλλά και τους Βασίλη Μιχαήλ και Γιώργο Βολιωτόπουλο, τρεις ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν ανελλιπώς στο ερασιτεχνικό της Λάρισας.

Πάντως όπως μας ανέφερε ο ίδιος, αν μπορέσει να ξεπεράσει τον τραυματισμό του θα ήθελε να επιστρέψει τη νέα σεζόν και να φορέσει τη φανέλα της πρώτης του ομάδας «Χαραυγή» -από όπου επίσης είχαν ξεκινήσει ο Μάγγος του ΟΦΗ και ο Τσαπατώρης του Παναθηναϊκού- ξανά μετά από 25 χρόνια! Αν γινόταν κάτι τέτοιο θα κατέρριπτε το παγκόσμιο ρεκόρ του Ουρουγουανού Ρόμπερτ Καρμόνα που επέστρεψε στη «Λα Λουζ» της τέταρτης κατηγορίας μετά από 24 σεζόν (1985-2009).

(Φωτογραφία εξωφύλλου: Ξανά στο γήπεδο Αμπελοκήπων, τότε...14, πλέον 41!)