Πέρασαν 22 χρόνια από το θαύμα του Euro 2004: Όταν η Ελλάδα νίκησε 1-0 την Πορτογαλία στον τελικό και σόκαρε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο

Ο Μάρκους Μερκ κοιτάζει το ρολόι του, βάζει την σφυρίχτρα στο στόμα και δευτερόλεπτα αργότερα ακούγεται ο ήχος της, που γράφει το τέλος στον τελικό του Euro 2004 με αντιπάλους την οικοδέσποινα Πορτογαλία και την Ελλάδα.

Στο ταμπλό του σταδίου Ντα Λουζ στην Λισσαβόνα την Κυριακή 4 Ιουλίου, το Πορτογαλία Ελλάδα 0-1 μοιάζει σαν ένα ψέμα, σαν ένα κακόγουστο αστείο για τους Πορτογάλους αλλά δεν είναι.

Η τηλεοπτική κάμερα πιάνει τον αρχηγό της Εθνικής μας Θοδωρή Ζαγοράκη να πέφτει στα γόνατα και να σηκώνει ψηλά τα χέρια, ενώ οι συμπαίκτες του σχηματίζουν μικρές η μεγάλες αγκαλιές.

 «Συλλαμβάνει» τον Ότο Ρεχάγκελ να τρέχει με τα χέρια ανοιχτά μέσα στο γήπεδο και αμέσως μετά εστιάζει στον Κριστιάνο Ρονάλντο, που στο πρόσωπό του κυλάνε τα δάκρυα της λύπης.

Πάνω από 15.000 φίλαθλοι στις κερκίδες του Ντα Λουζ παραμιλούν και ουρλιάζουν, ενώ στην Ελλάδα, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο έχουν αρχίσει τα πανηγύρια και τα γλέντια.

Μετά την απονομή ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους για να γιορτάσει αυτό το θαύμα-γιατί περί θαύματος επρόκειτο-αφού σχεδόν κανείς δεν πίστευε ότι η Ελλάδα θα κατακτούσε το τρόπαιο με μια πορεία που άφησε άφωνη την ποδοσφαιρική Ευρώπη.

 «Το νου σας μ@λ@κες να μην ξεφτιλιστούμε...»

Μια πορεία που ξεκίνησε στις 12 Ιουνίου με το ματς της Εθνικής μας απέναντι στην οικοδέσποινα Πορτογαλία, την οποία θα συναντούσαμε πάλι στον τελικό.

Ο Θοδωρής Ζαγοράκης ως αρχηγός της ομάδας στέλνει διαρκώς το ίδιο μύνημα στον Γιαννακόπουλο, τον Καραγκούνη, τον Χαριστέα και τα άλλα παιδιά, στις προπονήσεις και στο ξενοδοχείο: «Το νου σας μ@λ@κες! Κοιτάξτε τώρα που θα πάμε εκεί να μη ξεφτιλιστούμε».

Πριν από την διοργάνωση πολλοί φοβόντουσαν διασυρμό της Εθνικής που στον όμιλό της είχε αντιπάλους εκτός από την οικοδέσποινα, την Ρωσία και την Ισπανία του Φίγκο, του Ραούλ και του Μοριέντες.

Ακούστηκε η φράση «που πάμε με τους παππούδες» και πολλά άλλα μέχρι τον πρώτο αγώνα όπου οι Καραγκούνης και Μπασινάς σκοράρουν δύο γκολ και το μόνο που καταφέρνει ο Κριστιάνο και η παρέα του είναι να μειώσουν στις καθυστερήσεις.

Τέσσερις μέρες αργότερα το ματς με την Ισπανία τελειώνει ισόπαλο 1-1 με σκόρερ τους Μοριέντες στο 28΄ και τον Άγγελο Χαριστέα στο 66΄, οποίος ανοίγει λογαριασμό.

Στο τελευταίο ματς του ομίλου απέναντι στην Ρωσία χάνουμε με 2-1 αλλά έχουμε καλύτερη διαφορά τερμάτων με τους Ισπανούς, προκρινόμαστε δεύτεροι και πρώτος αντίπαλος στους νοκ-άουτ αγώνες είναι η Γαλλία του Ζιντάν και του Ανρί.

«Ζαγόρ, θα το πάρουμε»

Η ομάδα παραμένει προσγειωμένη, κάποιοι έχουν αρχίσει να ονειρεύονται ημιτελικό αλλά ο Στέλιος Γιαννακόπουλος το τερματίζει όταν πιάνει κάποια στιγμή τον αρχηγό και του λέει σοβαρά: «Ζαγόρ, θα το πάρουμε».

Στις 25 Ιουνίου στο στάδιο Χοσέ Αλβαλάδε της Λισσαβόνας το ρολόι δείχνει ότι διανύουμε το 65΄ όταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης υποδέχεται την μπάλα, περνάει εκπληκτικά τον Λιζαραζού, βγάζει μια σέντρα «πάρε-βάλε» στον Χαριστέα και αυτός κεραυνοβολεί με κεφαλιά τον Φαμπιάν Μπαρτέζ.

Το σκορ δεν αλλάζει και πλέον μετά τους Γάλλους όλοι αναρωτιούνται μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η απίθανη ομάδα, που δουλεύει σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή.

Χρόνια μετά, ο Θοδωρής Ζαγοράκης θα γράψει στην αυτοβιογραφία του: «Ότι θα περνούσα την μπάλα πάνω από κεφάλι του Λιζαραζού και θα τον άφηνα σύξυλο, ούτε το είχα προβλέψει, ούτε το είχα σχεδιάσει. Αν είχαμε κρατήσει το μαν του μαν του Ότο σιγά μην είχα βρεθεί σε εκείνο το σημείο του γηπέδου...Θυμάμαι να ανεβαίνω στο λεωφορείο για να φύγουμε από το γήπεδο και να ρωτάω τους συμπαίκτες μου: “Ρε σεις πείτε μου ποιος ήταν αυτός που του πέρασα την μπάλα πάνω από το κεφάλι;”».

«Σήκωσε το, το τιμημένο...»

Στην Ελλάδα όλοι πλέον ψάχνουν αεροπορικά για την Πορτογαλία και τον ημιτελικό με την Τσεχία την 1η Ιουλίου, ενώ υπήρξαν άνθρωποι που πέταξαν χωρίς να ξέρουν αν θα βρουν εισιτήριο για τον αγώνα.

Τον μοναδικό ίσως αγώνα, όπου η τύχη χαμογέλασε στην Εθνική μας αφού στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου ο κορυφαίος παίχτης των Τσέχων, ο πολύς Πάβελ Νέντβεντ τραυματίζεται και αποχωρεί με αναγκαστική αλλαγή από τον αγωνιστικό χώρο.

Γκολ δεν μπαίνει στα ενενήντα λεπτά οπότε έρχεται η παράταση και δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν πέναλτι, όταν απομένουν δευτερόλεπτα για να τελειώσει το Α΄ ημίχρονο.

Η εθνική κερδίζει κόρνερ, ο Βασίλης Τσάρτας το εκτελεί αριστοτεχνικά και ο Τραϊανός Δέλλας βάζει το κεφάλι του τόσο όσο χρειάζεται για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα.

Το «ασημένιο» του γκολ (silver goal) σήμανε αυτόματα την λήξη του αγώνα στο Ντραγκάο με τους διεθνείς να γίνονται ένα κουβάρι και τους Τσέχους να έχουν μείνει αποσβολωμένοι.

«Είχα στο μυαλό μου» θα πει χρόνια μετά ο Δέλλας «απλά να ακουμπήσω την μπάλα, ήξερα ότι θα πάει στα δίχτυα. Όλοι νόμιζαν στην αρχή ότι το έβαλε ο Κατσουράνης, αλλά το έβαλα εγώ, έβαλα το μοναδικό “ασημένιο” γκολ που έχει μπει στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Μετά τον ημιτελικό όλοι στην ομάδα πιστεύουν ότι θα κατακτήσουν το Euro 2004 και όταν μπαίνουν στο Ντα Λουζ το μάτι τους γυαλίζει απέναντι στους Πορτογάλους που νιώθουν ότι ήρθε η ώρα να το σηκώσουν μέσα στο σπίτι τους.

Στο 57΄ ο Άγγελος Μπασινάς εκτελεί κόρνερ και η κατάληξη είναι πλέον γνωστή, αφού ο Άγγελος Χαριστέας σηκώνεται πιο ψηλά απ’ όλους και καρφώνει με κεφαλιά την μπάλα στα δίχτυα.

Λίγη ώρα μετά το τέλος όταν το θαύμα της Πορτογαλίας έχει ολοκληρωθεί και έρχεται η ώρα της απονομής, ένα σύνθημα δονεί την ατμόσφαιρα και γράφει την δική του ιστορία.

Το φωνάζουν όλοι στον Θοδωρή Ζαγοράκη που περιμένει την κούπα ακούγοντας το «Σήκωσε το, το τιμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω».

protothema.gr