Θανάσης Βουλγαρίδης: Ο «Δάσκαλος των δασκάλων» στο newshub.gr

Ως ασκούμενος βρίσκομαι στο χώρο του αθλητισμού εδώ και δυόμιση δεκαετίες. Όλο αυτόν τον καιρό γνώρισα πολύ κόσμο, αθλητές, πρωταθλητές, προπονητές και δασκάλους. Σήμερα συνειδητοποιώ ότι το βάρος της λέξης «δάσκαλος πολεμικών τεχνών» είναι μεγαλύτερο κι από εκείνο των δασκάλων του σχολείου μας! Είναι ένας τίτλος που αν τον αποκτήσεις φέρει μεγάλη ευθύνη και προσωπικά μιλώντας, όλα αυτά τα χρόνια οι αληθινοί και με ολοκληρωμένη την έννοια της λέξης του δασκάλου που τουλάχιστον εγώ γνώρισα, απαριθμούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. 
Λογικό.

Ο σημαντικότερος απ’ όλους ίσως είναι ο Δάσκαλος των δασκάλων κ. Αθανάσιος Βουλγαρίδης! Είναι ο άνθρωπος που πέρασαν από τα χέρια του σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτές του σήμερα, είναι ο Δάσκαλος που όλοι έχουν σημείο αναφοράς, είναι ο Δάσκαλος που του τηλεφώνησα έντεκα ή ώρα το βράδυ πριν τέσσερα χρόνια, λέγοντας του πως μου ζητήθηκε να κάνω ένα τμήμα kick boxing κι αντί να με αποπάρει με ενθάρρυνε και μου είπε πως θα είναι δίπλα μου! Είναι επίσης ο Δάσκαλος που αγαπάει τα παιδιά του και δεν εννοώ μονάχα τα βιολογικά του, αλλά όλους εκείνους που υπήρξαν έστω και μία στιγμή μέσα στο γυμναστήριο του και ποτέ μα ποτέ δεν σκέφτηκε να εμπορευματοποιήσει εκείνο που αγαπάει! Είστε Δάσκαλε ένας από τους δύο ανθρώπους που με άφησαν ενώ δεν είχα χρήματα να κάνω προπόνηση δίπλα σας, φέρνοντας σας λίγα καρύδια και λίγο λάδι… Για εμάς είστε σημείο αναφοράς!

Αυτή η μικρή συνέντευξη είναι θεωρώ μία παρακαταθήκη στην ιστορία των πολεμικών τεχνών, η οποία έγινε έξω από το γνωστό σε όλους μας γυμναστήριο πίσω από τον Άγιο Μηνά, μία ζεστή μέρα του Σεπτεμβρίου, λίγο πριν την μεσημεριανή προπόνηση...! 

- Δάσκαλε πείτε μας δύο σύντομα λόγια για εσάς. Από που κατάγεστε και πως βρεθήκατε στο Ηράκλειο; 
- Κατάγομαι από το Ζυγό της Καβάλας και μου άρεσε αυτό που έκανα (καράτε) και ήθελα να το κάνω επαγγελματικά. Έτσι όταν τελείωσα το στρατό και ήθελα να ανοίξω δικό μου γυμναστήριο, ήθελα να βρω ένα μέρος που θα ήταν εξελίξιμο γι’ αυτό που ήθελα να δημιουργήσω και έτσι επέλεξα το Ηράκλειο, μιας και από αγώνες που κάναμε τότε, δεν έβλεπα συμμετοχές από εδώ. Θεώρησα λοιπόν ότι έπρεπε να έρθω να δω κι από κοντά τι γίνεται. Στο kick boxing διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε κάτι και τελικά, ήρθα έμεινα και δε το μετανιώνω ποτέ (σ.σ «ούτε κι εμείς!»).

- Τι σας ώθησε να ξεκινήσετε τις πολεμικές τέχνες; 
- Οι ταινίες!! (γέλια). Έβλεπα ταινίες όπως όλοι με τον Bruce Lee, είχε κάτι ξεχωριστό! Μετά διάβασα ορισμένα πράγματα για εκείνον και ανακάλυψα ότι ήταν πολύ εργατικός. Ήταν μελετητής της τέχνης! Πράγματα που έλεγε και έκανε τώρα είναι πραγματικότητα και τα βλέπουμε εμπροστά μας, δηλαδή άφησε ιστορία. Υπήρχαν πολλοί ηθοποιοί εκείνη την εποχή αλλά δε με έπειθαν με αυτά που έκαναν κι έπειτα είδα και ανακάλυψα τη φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών, η οποία είναι και άλλα πράγματα, τα οποία δεν είναι μόνο να χτυπάω και να κερδίζω τον αντίπαλο..!

- Μιλήστε μας λίγο για τον δάσκαλο σας κ. Σίμο Ζαχόπουλο!
- Ήμασταν γείτονες και ο δάσκαλος ο Ζαχόπουλος μα και όλη η οικογένεια του ήταν ρωμαλέοι και υπερήφανοι άνθρωποι. Ήταν λάτρεις της τέχνης!! Δε θα το ξεχάσω, πως όποτε ερχόταν κάποιος για ένα σεμινάριο, έλεγε: «να, αυτό είναι τέχνη!» και είχαμε  την ευκαιρία επειδή είχε γνωριμίες, να φέρνει για σεμινάρια αθλητές, προπονητές και δασκάλους απ’ όλο τον κόσμο!! 
Ο δάσκαλος μου ήταν ο πατέρας μου, ο φίλος μου, αργότερα έγινε και κουμπάρος μου, ήταν ένα κομμάτι μου και όταν τον έχασα, ζορίστηκα πολύ…! Θα τον θυμάμαι πάντα με αγάπη και σεβασμό. 
Ότι έχω κάνει κι έχω ως πυρήνα, είναι από το δάσκαλο μου, πάνω εκεί στηρίζομαι!
Θεωρώ ότι ωφελήθηκαν πάρα πολύ οι πολεμικές τέχνες από εκείνον, ήταν μπροστάρης, δε φοβόταν και όλοι όσοι ήμασταν μαζί του αυτό το καρπωθήκαμε! 
Τότε μπήκαμε σε μία ομοσπονδία (τη W.A.K.O) και σκεπτόμασταν μεταξύ μας: «θα βγάλουμε γύρο;» και όμως σιγά σιγά η φουρνιά που βγήκαμε εμείς τότε για παράδειγμα ο Πάρης Βασιλικός, ο Αραμπατζής, ο Σαριδίωτης Ανδρέας, ο Μιχαλούδης Κώστας επίσης οι πρωτοστάτες στην ανάπτυξη του kick boxing στην Καβάλα όπως ο Καραιτης Σωκράτης, ο Σανσαρίδης Μιχάλης, ο Ζάϊκο Ιωάννης, ο Χατζηϊωάννηδης Τάσος, ο Σαραγιαννίδης Θοδωρής, ο Γιώργος Μαρτίδης και γενικά όλοι αυτοί που κατεβαίναμε σε αγώνες, τα καταφέραμε επάξια!
Παρατηρούσαμε τι έκαναν οι ξένες ομάδες με τις αποστολές τους, οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, οι Ρώσοι, από το ξενοδοχείο μέχρι και το σημείο των αγώνων και προσπαθούσαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο! Ο δάσκαλος προσπαθούσε να φέρει τους δασκάλους εκείνους που άξιζαν, για να κάνουμε σεμινάρια στη Καβάλα και να ωφεληθούμε! Το να είσαι στα «σαλόνια» μιας τέτοιας ομοσπονδίας τότε, δεν ήταν εύκολο…. Θυμάμαι που μας έλεγε (ο δάσκαλος): «μπήκαμε στα βαθιά θα μάθουμε να κολυμπάμε!». Κι έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε πιο σοβαρές προπονήσεις και να σημειώσω, ότι τότε ως άθλημα (το kick boxing), δε είχε κάποια υπόσταση. Πότε λεγόταν full contact karate, πότε American box και αργότερα έγινε αυτό που είναι τώρα. Δηλαδή πυγμαχία με πόδια!!!
Εμείς την αλλαγή αυτή τη ζήσαμε! Κι εμένα προσωπικά μου άρεσε ο ρεαλισμός σε αυτό το άθλημα, με πλήρη επαφή.

- Πως ήταν η κατάσταση τότε στην Κρήτη (70s-80s) αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα όσον αφορά τις πολεμικές τέχνες;
- Όπως και τώρα. Βέβαια ο κόσμος σήμερα είναι περισσότερο ενημερωμένος, ξέρει τι γίνεται και υπάρχει και η γρήγορη ανταλλαγή πληροφοριών από το διαδίκτυο. Και τότε όμως, υπήρχαν οι άνθρωποι που ήθελαν να πουλήσουν εκείνο που δίδασκαν με τρόπο που ο άλλος ήθελε να νομίζει ότι είναι δυνατός και πρέπει να επιβάλετε με αυτό και από την άλλη, υπήρχαν και αυτοί που έβγαζαν προς τα έξω ότι οι πολεμικές τέχνες και γενικά ο αθλητισμός είναι σεβασμός!! 

- Πως βλέπετε σήμερα τα πράγματα και σε τοπικό αλλά και σε πανελλαδικό επίπεδο.
- Όπως είπα και πριν ο κόσμος είναι ενημερωμένος. Το άθλημα πήρε αυτό που του αξίζει και είναι πολύ δημοφιλές και εκτός απ’ το ότι κάποιος μαθαίνει μέσω αυτού αυτοάμυνα, γυμνάζεται πολύ ολοκληρωμένα και φυσικά έχει και άλλα οφέλη, όπως εκμάθηση, πειθαρχία, ψυχική εκτόνωση κ.α. Επίσης δε χρειάζεται πλέον να πείσουμε τόσο πολύ όπως χρειαζόταν παλιά τον κόσμο, πως δεν είμαστε αυτοί που βγαίνουν και κάνουν φασαρίες ή πως μας αρέσει κατ’ επέκταση να προάγουμε τη βία.

- Γνωρίζω πως από τα χέρια σας έχουν περάσει σπουδαίοι αθλητές! Θα θέλατε να μας αναφέρετε μερικούς από αυτούς;
- Κατ’ αρχήν, με όλα τα παιδιά που πέρασαν και με εκείνα που δεν πέρασαν από το γυμναστήριο, έχουμε σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη! Τώρα δε θέλω ν’ αναφέρω άτομα, γιατί μπορεί να ξεχάσω κάποιον και να τον στεναχωρήσω! Αλλά αγαπάω όλα τα παιδιά που πέρασαν από εδώ και αυτό εισπράττω κι από αυτά, αγάπη! Θυμόμαστε με συγκίνηση στιγμές, όπου στηρίζει ο ένας τον άλλον και αυτό που μένει στην ουσία είναι η πορεία και όχι το κάθε αποτέλεσμα!

- Θεωρείστε δικαίως ως ο Δάσκαλος των δασκάλων. Οι περισσότεροι αν όχι όλοι οι προπονητές, έχουν περάσει από τα χέρια σας ως αθλητές πριν ανοίξουν δικές τους σχολές. Ποια θεωρείται πως πρέπει να είναι τα γνωρίσματα και οι αρετές ενός σωστού προπονητή; 
- Θεωρώ, ότι είμαι σ’ ένα χώρο που ήμουν ο πρώτος που ξεκίνησε το kick boxing στην Κρήτη και θεωρώ όλους που ασχολούνται με αυτό στην Κρήτη ως συνεργάτες και ο ένας παίρνει πράγματα από τον άλλο! 
Τα γνωρίσματα που πρέπει να έχει κάποιος ειδικά αν ασχολείται με μικρά παιδιά, είναι αγάπη γι’ αυτό που κάνει! Γιατί αν αγαπάει αυτό που κάνει είναι αμέσως πρότυπο για τα παιδιά κι όχι μόνο! Προσωπικά θεωρώ ότι ο ρόλος των πολεμικών τεχνών είναι παιδαγωγικός, άρα πρέπει να λαμβάνουν οι μαθητές μικροί και μεγάλοι στοιχεία, στο να είναι καλύτεροι άνθρωποι!
Κάποιος όταν αθλείται, κοπιάζει. Άρα το πρώτο που μαθαίνει και εκτιμά, είναι η αξία της εργατικότητας, δηλαδή να μην είναι τεμπέλης! Να πετυχαίνει τους σκοπούς του με τον κόπο του!
Έπειτα μαθαίνει σεβασμό και να σέβεται και τον εκάστοτε αντίπαλο για παράδειγμα. Για εμένα αυτά είναι ο πυρήνας! Εργατικότητα-σεβασμός και το λέω πάντα αυτό και στα παιδιά τα βιολογικά τα δικά μου, αλλά και στα παιδιά που έρχονται στο γυμναστήριο!
Μετά υπάρχουν και ακόμη περισσότερα πράγματα, όπως η οργάνωση, η μεθοδικότητα, ο προγραμματισμός, η ικανοποίηση της επίτευξης των στόχων, μιας και στο αθλητισμό είναι άμεσο το αποτέλεσμα! Ενώ στη ζωή είναι μακροπρόθεσμο αυτό. Λες σ’ ένα παιδί πήγαινε σχολείο, να είσαι κάλος μαθητής, ώστε να έχεις καλούς βαθμούς, ώστε να περάσεις στο πανεπιστήμιο, ώστε να πάρεις πτυχίο, γιατί αυτό είναι ένα εφόδιο για τη ζωή σου που θα σε βοηθήσει. Αυτό είναι όμως κάτι που δε το αντιλαμβάνεται άμεσα, σε σχέση με τον αθλητισμό που το αποτέλεσμα είναι πιο άμεσα χρονικά. Οπότε το παιδί αποκτά και πιο γρήγορα μια αυτοεκτίμηση. 

- Ποια θεωρείτε πως ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία σας ως προπονητής; Έχετε μετανιώσει για κάτι ως τώρα;
- Πάντα λες ότι έχω να κάνω περισσότερα πράγματα, αλλά μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε! Η μεγαλύτερη επιτυχία μου στο Ηράκλειο μα και γενικά στη Κρήτη, είναι πως έχουμε αποκτήσει μεταξύ μας ένα σεβασμό και εκτίμηση και αυτό το εισπράττω όπου και να πάω! Το ίδιο είχαμε καταφέρει και στη Καβάλα δια μέσου του δασκάλου μου, ο οποίος είχε μια ισχυρή προσωπικότητα και ήμασταν όλοι φίλοι κι όταν «έφυγε» αυτό έμεινε..! 

- Υπάρχει κάτι που σας είχε στενοχωρήσει και ίσως στο απώτερο παρελθόν να σας έκανε να πείτε ότι θέλω να τα παρατήσω;
- Αυτό που κάνω είναι τρόπος ζωής!!!! Ούτε το φαντάζομαι ότι θα τα παρατούσα για κάτι!!

- Ποιοι είναι οι άμεσοι στόχοι σας για το μέλλον;
- Ότι κάνω κι ότι έκανα! Και θα προσπαθώ πάντα να κάνω πράγματα ώστε να γίνομαι καλύτερος κι εγώ με τη σειρά μου ως προπονητής!

- Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ξεκινήσουν να αθλούνται; 
- Βασικά εγώ θα έπειθα και θα έκανα τον νέο αθλητή, να αγαπήσει αυτό που κάνω. Αν τα καταφέρω να τον κάνω να αγαπήσει το άθλημα, όλα τα άλλα είναι εύκολα. Θα προσδιόριζα τους στόχους του, λόγου χάρη να πάρει μαύρη ζώνη ή να κατέβει σε αγώνες και αν κατάφερνε να αγγίξει τους στόχους του μετά είναι σίγουρο πως θα το απογειώσει αυτό που κάνει! Δεν υπάρχει ταβάνι σ’ αυτό! 

- Θα ήθελα ένα σχόλιο περί της δύσκολης καταστάσεως της πανδημίας. Πολλοί δάσκαλοι και σχολές έχουν έρθει σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Πως «βλέπετε» την επόμενη μέρα;
- Δεν μπορώ να κάνω προβλέψεις, γιατί κανείς δε ξέρει τι γίνεται. Εμείς είμαστε μαχητές και πρέπει όσο γίνεται να συμμορφωνόμαστε ώστε αυτό που γίνεται να φτάσει σ’ ένα τέλος και θ’ αγωνιζόμαστε όσο μπορούμε για το καλύτερο.

- Πείτε μας δύο αθλητές που θαυμάζετε δίχως αυτοί απαραίτητα να ανήκουν στο χώρο των πολεμικών τεχνών.
- Τον Bruce Lee γιατί αρχικά τον θεωρούσα θεατρίνο, αλλά μετά ανακάλυψα ότι προπονούταν πολύ σκληρά και δεν πέτυχε τυχαία. Έπειτα δεν έχω κάποια συγκεκριμένα πρότυπα αθλητών, απλώς παίρνω μεθοδολογίες από όλους ακόμη κι από εσένα που ήρθα στο χώρο σου και τα εφαρμόζω. Τώρα βέβαια στην εποχή μου, ήταν και ο Μοχάμεντ Αλί, που είχε κάποιες ιδέες και αυτό ήταν που με εντυπωσίασε πάρα πολύ, γιατί αγωνιζόταν ώστε να είναι πρωταθλητής κι έτσι ν’ ακούγονται οι ιδέες του! 

- Μπορείτε να «κλείσετε» αυτή τη συνέντευξη όπως θέλετε εσείς! 
- Εύχομαι κατ’ αρχής σε σένα καλή επιτυχία σ’ ότι κι αν κάνεις, το ίδιο και σε όλο τον κόσμο και να’ ναι όλοι μαχητές στη ζωή! «Μια ωραία ιστορία θα είναι αυτή που ξεκινά μ’ έναν άντρα που διασχίζει ολόκληρο τον κόσμο και τελειώνει σε μια λίμνη κάποια μέρα με πολύ αέρα..!!»