Επτά χρόνια "στον αέρα" σύμβαση για τα συστήματα επικοινωνίας μεταξύ ελεγκτών και αεροσκαφών

Για έβδομο συνεχόμενο έτος παραμένει ανεκτέλεστη σύμβαση για το βασικό σύστημα καταγραφής επικοινωνιών μεταξύ ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας και αεροσκαφών. Η εκκρεμότητα συνδέεται με τις χρόνιες δυσλειτουργίες της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας και τροφοδοτεί ανησυχία μετά το πρόσφατο μπλακάουτ στο FIR Αθηνών.

Μια κρίσιμη για την ασφάλεια των πτήσεων σύμβαση, που αφορά το «Σύστημα Καταγραφής Επικοινωνιών και Φωνής» μεταξύ ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας και αεροσκαφών, παραμένει για επτά χρόνια ουσιαστικά στον αέρα. Όπως αποκαλύπτει πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής», η σύμβαση υπογράφηκε το 2019 με συμβατικό χρόνο ολοκλήρωσης 30 μηνών, αλλά δεν εκτελέστηκε ποτέ, αφήνοντας ένα κρίσιμο κομμάτι της υποδομής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) σε καθεστώς παρατεταμένης εκκρεμότητας.

Χαμένη πενταετία για ένα ζωτικό ψηφιακό εργαλείο

Το συγκεκριμένο σύστημα καταγραφής αποτελεί βασικό πυλώνα της τεχνικής και επιχειρησιακής ασφάλειας, καθώς αποθηκεύει και τεκμηριώνει όλες τις φωνητικές επικοινωνίες μεταξύ πύργων ελέγχου, ραντάρ προσέγγισης και αεροσκαφών.

Η μη υλοποίησή του σημαίνει ότι η χώρα στηρίζεται σε πεπαλαιωμένα ή εφεδρικά μέσα, με αυξημένο κίνδυνο τεχνικών αστοχιών, δυσκολίες στην πλήρη διερεύνηση συμβάντων και περιορισμένη διαφάνεια σε περίπτωση λαθών ή ασυμβατότητας διαδικασιών.

Το δημοσίευμα συνδέει εμμέσως την εκκρεμότητα με το πρόσφατο τεχνικό μπλακάουτ στο FIR Αθηνών, το οποίο ανέδειξε τις αδυναμίες του τεχνολογικού εξοπλισμού και της διαχείρισης κρίσιμων έργων στην ΥΠΑ. Παράγοντες της αγοράς αερομεταφορών, που επικαλείται η εφημερίδα, κάνουν λόγο για μια μακρά αλυσίδα καθυστερήσεων, γραφειοκρατικών εμπλοκών και ελλιπούς προτεραιοποίησης επενδύσεων σε υποδομές ασφάλειας πτήσεων.

Ευρωπαϊκή εποπτεία μέχρι το 2028 και το κόστος για την Ελλάδα

Η υπόθεση της ανεκτέλεστης σύμβασης εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο προβλημάτων της ελληνικής πολιτικής αεροπορίας, το οποίο έχει οδηγήσει στην αυστηρή ευρωπαϊκή εποπτεία των αερομεταφορών της χώρας έως το 2028. Η εποπτεία αυτή δεν είναι τυπική: συνεπάγεται συχνότερους ελέγχους, αυστηρότερες αξιολογήσεις συμμόρφωσης με τα πρότυπα της EASA και της Eurocontrol, καθώς και κίνδυνο για την εικόνα αξιοπιστίας του ελληνικού εναέριου χώρου.

Για τις αεροπορικές εταιρείες, κάθε τεχνικό συμβάν ή μπλακάουτ μεταφράζεται σε καθυστερήσεις, πρόσθετο λειτουργικό κόστος, αποζημιώσεις επιβατών και ενδεχόμενη αναθεώρηση δρομολογίων.

Σε μια περίοδο που το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την ισχυρή χρηματιστηριακή του είσοδο και η Ελλάδα προβάλλει ως κόμβος τουρισμού και διαμετακόμισης, η ύπαρξη «τρυπών» σε κρίσιμα συστήματα αποτελεί στρατηγικό μειονέκτημα.