Στην κορυφή των τουριστικών προτιμήσεων η Ευρώπη – Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνει η Ελλάδα

Σε μια χρονιά αυξημένης γεωπολιτικής αβεβαιότητας και οικονομικών πιέσεων, οι Βέλγοι ταξιδιώτες επανακαθορίζουν τις επιλογές τους, στρεφόμενοι σαφώς προς πιο κοντινούς και ευρωπαϊκούς προορισμούς, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να διαμορφώσει μια συνολική στρατηγική για έναν πιο βιώσιμο και ισορροπημένο τουρισμό.

Σύμφωνα με το νέο «Βαρόμετρο Διακοπών» της Europ Assistance, στο οποίο αναφέρεται η βελγική εφημερίδα Le Soir, σχεδόν το 72% των Βέλγων σκοπεύει να ταξιδέψει φέτος το καλοκαίρι, ποσοστό σχεδόν αμετάβλητο σε σχέση με το 2025. Ωστόσο, το ποιοτικό στοιχείο των επιλογών τους αλλάζει: το 76% δηλώνει ότι θα κινηθεί εντός Ευρώπης, έναντι μόλις 57% πέρυσι, επιβεβαιώνοντας μια σαφή «επιστροφή στην ευρωπαϊκή ασφάλεια».

Στην κορυφή των προτιμήσεων παραμένει η Γαλλία (22%), ακολουθούμενη από το ίδιο το Βέλγιο (20%), ενώ η Ιταλία (12%), η Ισπανία (11%) και η Ελλάδα (7%) συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα. Η παρουσία της Ελλάδας αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς διατηρεί τη θέση της ως σταθερός μεσογειακός προορισμός σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν πλέον οι κοντινές και συχνά οδικές μετακινήσεις.

Η στροφή αυτή δεν είναι συγκυριακή. Οι ανησυχίες για την ασφάλεια επηρεάζουν καθοριστικά τις επιλογές: το 57% των Βέλγων λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο ένοπλων συγκρούσεων, ενώ το 48% ανησυχεί για τρομοκρατικές επιθέσεις. Παράλληλα, το οικονομικό βάρος των διακοπών παραμένει υψηλό, με τον μέσο προϋπολογισμό να μειώνεται στα 2.545 ευρώ, υπό την πίεση του πληθωρισμού.

Ευρωπαϊκή στρατηγική για βιώσιμο τουρισμό

Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να παρέμβει στρατηγικά. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε με ευρεία πλειοψηφία τις προτάσεις για μια ολοκληρωμένη πολιτική βιώσιμου τουρισμού, επιχειρώντας να απαντήσει σε ένα διπλό πρόβλημα: την υπερσυγκέντρωση επισκεπτών σε λίγους δημοφιλείς προορισμούς και την άνιση κατανομή των τουριστικών εσόδων.

Είναι ενδεικτικό ότι το 80% των ταξιδιωτών επισκέπτεται μόλις το 10% των τουριστικών προορισμών παγκοσμίως. Οι ευρωβουλευτές προτείνουν την ανακατεύθυνση της ζήτησης προς λιγότερο γνωστές περιοχές – αγροτικές, ορεινές ή απομακρυσμένες – καθώς και την ενίσχυση εναλλακτικών μορφών τουρισμού, όπως ο γαστρονομικός, ο πολιτιστικός και ο ποδηλατικός. Κατεύθυνση που ο ΕΟΤ έχει ήδη ενσωματώσει σε ορισμένες αγορές με θετικά δείγματα, αν και η περαιτέρω ανάπτυξή της φαίνεται να επηρεάζεται από διοικητικές προκλήσεις και την ανάγκη ενίσχυσης του συντονισμού σε κεντρικό επίπεδο του Οργανισμού.

Κεντρικός άξονας της ευρωπαϊκή στρατηγικής είναι η βελτίωση της συνδεσιμότητας. Προτείνεται η ενίσχυση αεροπορικών, σιδηροδρομικών και θαλάσσιων δικτύων, η ανάπτυξη διασυνοριακών νυχτερινών τρένων και η δημιουργία ενιαίου συστήματος κρατήσεων μεταφορών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πρόκειται για παρεμβάσεις που συνδέονται άμεσα με τη συμπεριφορά των Βέλγων ταξιδιωτών, οι οποίοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν κυρίως το αεροπλάνο (50%), αλλά στρέφονται όλο και περισσότερο και σε εναλλακτικά μέσα.

Σε ‘ευρωστόχαστρο’ οι βραχυχρόνιες μισθώσεις

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στη ρύθμιση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, με την Ευρωβουλή να ζητά αυστηρότερο ευρωπαϊκό πλαίσιο ώστε να περιοριστούν φαινόμενα υπερτουρισμού, αύξησης των ενοικίων και εκτοπισμού των τοπικών πληθυσμών.

Παράλληλα, προτείνεται η δημιουργία ευρωπαϊκής «κάρτας τουριστικών δεξιοτήτων» για την ενίσχυση της κινητικότητας των εργαζομένων στον κλάδο του τουρισμού, καθώς και η προώθηση του πολιτιστικού εθελοντισμού ως μέσου διατήρησης της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σε αυτό το πλαίσιο, η σταθερή παρουσία της Ελλάδας στις προτιμήσεις των Βέλγων αποκτά διπλή ανάγνωση. Από τη μία πλευρά, επιβεβαιώνει τη διαχρονική ελκυστικότητα του ελληνικού τουριστικού προϊόντος. Από την άλλη, εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συζήτηση για το πώς θα διατηρηθεί αυτή η ελκυστικότητα χωρίς να επιβαρυνθούν περαιτέρω οι ήδη δημοφιλείς προορισμοί.

Οι τουρίστες αλλάζουν συμπεριφορά και η Ευρώπη επιχειρεί να προσαρμοστεί. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο η προσέλκυση επισκεπτών, αλλά και η διαχείρισή τους με τρόπο που να διασφαλίζει ισορροπία μεταξύ οικονομίας, κοινωνίας και περιβάλλοντος.