Θέμα newshub.gr: Μια  αφήγηση θλίψης και πόνου από την καμένη Αττική

Παραμονή της Παναγίας, της Μητέρας όλων μας, το Πάσχα του καλοκαιριού! Τούτη η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης μας βρίσκει μουδιασμένους, άφωνους ή μάλλον να ψελλίζουμε ένα γιατί;;;

Αυτές τις ημέρες μίλησα με την  Ντίνα από τον Άγιο Στέφανο Αττικής θέλοντας να μάθω πώς βίωσαν την επέλαση της πυρκαγιάς στον Άγιο Στέφανο όπου μένει με την οικογένειά της κι εκείνη μου αφηγήθηκε με φωνή που έτρεμε από την συγκίνηση,  περιγράφοντας την όλη κατάσταση μετά το πέρασμα της φωτιάς δίπλα από το σπίτι της:

Αναφερόμενη στον άντρα της, μας λέει…

«Δεν μας άγγιξε η φωτιά… το σπίτι εννοώ αλλά μας άφησε τραύμα… Ήταν σοκαριστικό. Δεν ξεπερνιέται εύκολα. Ειδικά τον άντρα μου τον Γιώργο τον πείραξε πάρα πολύ γιατί μέσα στη βδομάδα δυο με τρεις, αν μπορούσε και περισσότερες φορές έπαιρνε το ποδήλατο και έμπαινε στα κτήματα κι έκανε βόλτες μέχρι ψηλά κι έκανε εξερευνήσεις μόνος του… δεκάδες χιλιόμετρα. Είχε αλεπουδίτσες που τον περίμεναν να τις ταΐσει περνούσαν από μπροστά του ζαρκάδια, ελάφια, παράξενα πουλιά περιεργαζόταν τα δέντρα και κάθονταν εκεί και ξεχνιόταν με τη φύση που οργίαζε!  Σαν μικρό παιδί χαιρόταν κάθε φορά που πήγαινε, συχνά έπαιρνε και τον μικρό μου γιο τον Γιάννη, τώρα πάνε όλα… Παλιότερα πηγαίναμε πεζοπορία όσο ήταν πιο μικρά τα παιδιά. Το παλάτι και τα χαλάσματα ένα με τη φύση, όλα σαν παραμύθι. Κρίμα πολύ κρίμα που έγιναν όλα στάχτη και ακόμα περισσότερο για όλον αυτόν τον κόσμο εκεί στο Κρυονέρι, στην Ιπποκράτειο Πολιτεία και στη Βαρυπόμπη που χάσανε τα σπίτια τους και τις δουλειές τους οι άνθρωποι! Κρίμα και τόσα ζωάκια που κάηκαν … τεράστια καταστροφή! Κρίμα και το παρεκκλήσι το πέτρινο στην καρδιά του πράσινου με δυο εικόνες τις Παναγιάς»!

Η συγκίνηση πλημμύρισε την ψυχή της καλεσμένης μου σε τηλεφωνική επικοινωνία κι έτσι η συνομιλία ήταν αδύνατη, όμως τα λόγια της γεμάτα συγκίνηση, νοσταλγία και ένα τεράστιο «γιατί» μάς έδωσαν την εικόνα των συναισθημάτων μετά την καταστροφή!

Η Ντίνα και η οικογένειά της δεν είχαν απώλειες υλικές αλλά αναγκάστηκαν από φόβο να φύγουν και να πάνε σε πιο ασφαλές μέρος με αγωνία και προσμονή. Στο γυρισμό τίποτα δε θα είναι όπως πριν, γιατί θα υπάρχει το πένθος της φύσης!