ΙΝ ΜΕΜΟΡΙΑΝ – Τα Αρμενοπούλια

Η δίκη… η Θεία Δίκη, αργά ή γρήγορα θα αποδοθεί, τουλάχιστον αυτό με έχουν μάθει η σχεδόν πέντε δεκαετίες που βρίσκομαι σ’ αυτή τη γη!

Ακόμη και αν η μνήμη των νεοελλήνων συναγωνίζεται σε χωρητικότητα εκείνης του χρυσόψαρου, οι κραυγές των αδικημένων φονευμένων προ 108 ετών νεκρών ζητά δικαίωση και θα ζητά ακόμη και αν περάσουν 1108 χρόνια!

Ο λόγος για την γραπτή μαρτυρία του Στάθη Κ. Χριστοφορίδη που στάθηκε μάρτυρας ενός στυγερού εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, αφού οι «αγαπημένοι» κατά άλλους γείτονες μας… οι τούρκοι στρατοχωροφύλακες και πολίτες, θα φέρουν από την Τραπεζούντα εξακόσια Αρμενάκια στο παρχάρι Φαρναβαζού. Τις επόμενες μέρες θα καλούν τούρκους κατοίκους από τα διπλανά χωριά, θα αποκόπτουν ομάδες παιδιών, θα τα οδηγούν σε βαθύσκιες χαράδρες, θα τα δολοφονούν τσακίζοντας με πέτρες τα κεφαλάκια τους, θα τα ξεγυμνώνουν παίρνοντας τα ρούχα τους και θα τα σκεπάζουν με ελατόκλαδα. Εξακόσια δολοφονημένα παιδάκια… διηγείται μεταξύ άλλων σε γραπτή μαρτυρία του ο Χριστοφορίδης που πέθανε το 1983, σε ηλικία 83 ετών.

Με την βοήθεια των πρωτεργατών σε τέτοιες μεθόδους γερμανών, οι τούρκοι προσπαθούν να εδραιώσουν την υπόσταση τους, με τον μόνο τρόπο που έχουν καταφέρει ως και σήμερα! Κατακτώντας, καταστρέφοντας και αρπάζοντας ως τέλειοι κλέφτες, τα υπάρχοντα των άλλων, καμαρώνοντας τα ως δικά τους!

Το βιβλίο με τίτλο «In Memorian-Τα Αρμενοπούλια», προσωπικά δεν αποτελεί για μένα φόρο τιμής ή μία μνήμη στους δολοφονηθέντες Αρμένιους, αλλά ένα όπλο εναντίον των ακόμη και σήμερα δολοφόνων και κλεφτοκοτάδων τούρκων γειτόνων μας, που ακόμη και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι ίδιοι εποφθαλμιούν μια γαλάζια πατρίδα, που λέγεται και λεγόταν Αιγαίο χιλιάδες χρόνια πριν το αυτό το συρφετό μας έρθει από τα βάθη της Ασίας!

Τέλος θα πρέπει να ευχαριστήσω κάθε Αρμένιο που ακόμη και σήμερα πολέμα για τα ιδανικά του, ιδανικά που οι περισσότεροι νεοέλληνες έχουν ξεχάσει και να πω ένα μεγάλο μπράβο στον παλιό μου φίλο Χοβίκ Κασαπιάν, για το μέγεθος της ψυχής του και των προσπαθειών του, να υποστηρίξει το δίκαιο και την ιδιαίτερη πατρίδα του!

Επίσης να τον ευχαριστήσω για την φιλία του και να του αφιερώσω μια Κρητική μαντινάδα που έγραψα για την περίσταση…:

«Τα Αρμενοπούλια «χάθηκαν», πέταξαν μακριά..

Μα όσο μακριά κι αν έφυγαν, κανένας δε ξεχνά.. ο πόνος, κι η θυσία τους, στην μνήμη μας μετρά!!»