Κρήτη: Ο απόλυτος προορισμός, όταν... σφίγγουν οι ζέστες!

Εν μέσω του Σεπτέμβρη, αλλά σε καλοκαιρινές συνθήκες θερμοκρασίας και ..διάθεσης πραγματοποιήθηκε αυτήν την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου η διάσχιση του Κουρταλιώτικου φαραγγιού, από 22 μέλη και φίλους του Ορειβατικού Συλλόγου Αγίου Νικολάου. Η συγκεκριμένη διαδρομή αποτελεί πάντα μια μοναδική εμπειρία, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της είναι μέσα στα κρύα νερά του ποταμού, που διαρρέει το φαράγγι, μέσα σε τοπίο παραδεισένιας ομορφιάς, που θυμίζει Αφρικανική όαση, με το παραποτάμιο φοινικόδασος και την εξωτική παραλία κι αποτελεί ένα must για κάθε Κρητικό. 

Η ομάδα μας ξεκίνησε νωρίς το πρωί της Κυριακής και μετά από 3ωρη διάρκεια ταξιδιού με λεωφορείο  με μια μικρή στάση στην Αγία Πελαγία, φτάσαμε στις εντυπωσιακές πηγές του Κουρταλιώτη ποταμού λίγο πιο νότια απ’ το χωριό Κοξαρέ Ρεθύμνου. Η πορεία μας άρχισε στις 10.00 περίπου, όταν αφήσαμε το λεωφορείο κατηφορίζοντας τα σκαλοπάτια, που οδηγούν στο γραφικό ξωκλήσι του Οσίου Νικολάου, που φωλιασμένο σε μια βουνοπλαγιά αγναντεύει τις θάλασσες του Νότου. Σύμφωνα με την παράδοση ο άγιος άγγιξε τον βράχο από όπου αναβλύζει το νερό σχηματίζοντας πέντε πηγές. Η θέα από τον περίβολο της εκκλησίας προς τις πηγές, αλλά και ο θόρυβος του νερού σε συγκλονίζουν.

Αφού κατηφορίσεις στο φαράγγι από τα σκαλοπάτια το ίδιο συγκλονιστική είναι η είσοδος στην ‘σπηλιά’, όπου πέφτουν τα νερά και σχηματίζουν δυνατούς καταρράκτες με μεγάλη ορμή και μια λιμνούλα. Ενώ υπάρχει παραπλήσιο μονοπάτι, που κινείται παράλληλα με το ποτάμι, η ομάδα μας επιλέγει να το διασχίσει. Αυτό κάνει την πεζοπορία αυτή –ποταμοπορεία καλύτερα- τόσο ιδιαίτερη και μοναδική. Επειδή τσαλαβουτάς απ’ την αρχή ως το τέλος στα κρύα νερά του ποταμού, που αν και Σεπτέμβρης έχουν ακόμα ισχυρή ροή κι επιβάλλεται να προσέχεις, να κρατιέσαι απ’ τα βράχια, που και που να κολυμπάς κιόλας, όπου το νερό είναι πιο βαθύ. Αλλού να σκαρφαλώνεις σε βράχους, που σου κόβουν την πορεία ή και να περνάς από υγρά σκοτεινά περάσματα κάτω απ’ αυτούς.

Εδώ σε αντίθεση με άλλες πεζοπορίες, δε φοράς αρβύλες ούτε παίρνεις μπατόν. Χρειάζεσαι ελαφριά πόδια κι ελεύθερα χέρια. Τα παπούτσια ελαφριά αθλητικά, τα οποία θα φοράς και κάτω απ’ το νερό και τα χέρια, για να γραπώνεσαι, όπου η ροή ξεπερνάει τις δυνάμεις σου. Ένα διχτάκι με λίγα τρόφιμα στην πλάτη, τρόφιμα που δε μουλιάζουν βεβαίως, κανένα φρούτο, ντομάτα, αγγούρι, καμιά ελιά. Ή χρήματα για το καφέ-εστιατόριο στη γέφυρα, αλλά κι εδώ προσοχή: κέρματα και μόνο. Υπάρχουν βέβαια στις μέρες μας ειδικές αδιάβροχες θήκες και σακίδια, αλλά κοστίζουν μια περιουσία, εξάλλου έχω δει με τα μάτια μου, να πέφτει σακίδιο στον ποταμό και να σφηνώνεται κάτω από βράχο κι άντε να το βγάλεις! Φοράμε μαγιό ή ελαφριά ρούχα, που δε μας βαραίνουν, όταν βραχούν, διασχίζουμε μικρές λιμνούλες ή κολυμπάμε σε άλλες μεγαλύτερες. Όλ’ αυτά είναι ιδιαίτερα περιπετειώδη και διασκεδαστικά, αλλά χρειάζονται ωστόσο αρκετή προσοχή και βοήθεια από τους ικανότερους.

Για λίγο βγαίνουμε από το ποτάμι και περπατάμε στον δρόμο, ώσπου να φτάσουμε στο χαρακτηριστικό πετρόκτιστο μονότοξο γεφύρι, που επιβιώνει αγέρωχο στο πέρασμα των αιώνων, σήμα κατατεθέν της διαδρομής. Εξαιρετικό δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, χτίστηκε με δαπάνη του μοναστηριού της Πρέβελης, ώστε να μπορούν οι κάτοικοι της περιοχής να διασχίζουν τους χειμερινούς μήνες το ποτάμι με ασφάλεια. Εδώ θα γίνει μικρή στάση για κολατσιό και για να φωτογραφηθούμε ομαδικά πάνω στο γεφύρι. Θα χαζέψουμε τη λιμνούλα που δημιουργείται και θα ταΐσουμε τις πάπιες, που κατοικοεδρεύουν εδώ, αν ..μας μείνει ψίχουλο! Συνεχίζουμε έπειτα από παρακείμενο χωματόδρομο μέχρι το σημείο, όπου ο ποταμός γίνεται εύκολα προσπελάσιμος κι έπειτα βουτάμε πάλι στα βαθιά.

Όσο προχωράμε προς την έξοδο, το τοπίο γίνεται εξωτικό και δε θυμίζει Ελλάδα: η πυκνή βλάστηση γειτονεύει τις όχθες και μπαίνει ως το νερό, καθρεφτίζεται σ’ αυτό δημιουργώντας πράσινες αποχρώσεις και ιριδισμούς. Σε πιάνει ένα δέος και σκέφτεσαι -ειδικά αν είσαι φανατικός σινεφίλ: «ώρα να βγει κανάς κροκόδειλος τώρα, ή κανένα ανακόντα!». Προς το τέλος πυκνώνουν και οι φοίνικες απογειώνοντας την αίσθηση του εξωτικού. Το τελευταίο μέρος γίνεται ολότελα ένα αργό ποτάμι, γεμάτο με φύκια πράσινα που μπλέκονται στα πόδια σου, ενώ δίπλα σου κολυμπούν πάπιες και χήνες. Δίνει την αίσθηση του βρώμικου, γι’ αυτό πολλοί προτιμούν να ακολουθήσουν το παραποτάμιο μονοπάτι ανάμεσα απ’ τους φοίνικες.

Η διαδρομή τελειώνει στην φημισμένη και πολυ-φωτογραφημένη παραλία της Πρέβελης, όπου το γλυκό νερό του Κουρταλιώτη ποταμού αναμειγνύεται με το αλμυρό του νότιου κρητικού πελάγους. Γεμάτη από κόσμο –κυρίως νεαρούς από διάφορα μέρη του πλανήτη- στα μέσα του Σεπτέμβρη, ίσως και λόγω της ζέστης, με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες της χαλάει λίγο τη μαγική αίσθηση. Όσοι αντέχουν και δεν έχουν ξεπαγιάσει απ’ τη μακρόχρονη παραμονή στο νερό του ποταμού, ρίχνουν εδώ μια τελευταία βουτιά. Άλλοι προτιμούν να πιουν μια μπίρα στο μοναδικό μικρό καφενεδάκι. Οι περισσότεροι ανυπομονούν να ανέβουν τα 300 ανηφορικά σκαλιά –που προσφέρουν απίστευτη θέα από ψηλά- ως το παρκινγκ και το λεωφορείο, όπου τους περιμένουν τα ζεστά ρούχα και η ξεκούραση στην αναπαυτική τους θέση.

Συνολικά διανύσαμε περπατώντας, κολυμπώντας ή σκαρφαλώνοντας γύρω στα 7,5 χιλιόμετρα σε 5,5 ώρες με τις στάσεις. Επιστρέψαμε στον Άγιο Νικόλαο στις 20:00, κατάκοποι αλλά έχοντας μοιραστεί μια μοναδική εμπειρία και γεμάτοι από αλησμόνητες εικόνες παραμυθένιας ομορφιάς. Ευχαριστούμε πολύ τον εμπνευστή κι αρχηγό της ποταμοδιάσχισης, τον Αντιπρόεδρο του Συλλόγου, Παναγιώτη Ευδαίμων!!!