Γιατί το Ιράν χτύπησε την πετρελαϊκή εγκατάσταση της Φουτζέιρα και «σέρνει» ΗΠΑ και χώρες του Κόλπου ξανά στον πόλεμο

Οι 26 ημέρες εκεχειρίας -27, αν λάβουμε υπόψη μας πως με τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα την Ουάσιγκτον υπάρχουν 7 ώρες διαφοράς- φαίνεται πως φτάνουν στο τέλος τους κι αυτό γιατί μία σειρά ενεργειών και από τις δύο πλευρές δείχνει πως υπάρχει ένα ξεκάθαρο αδιέξοδο και ένα χάσμα που είναι αδύνατο σήμερα να γεφυρωθεί μέσω διπλωματίας.

Το Ιράν αυτή την φορά μοιάζει να έχει κάνει το πρώτο βήμα τουλάχιστον σε στρατιωτικό επίπεδο και έχοντας πλήξει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και μάλιστα σε μία κομβική πετρελαϊκή εγκατάσταση παίρνει την απόφαση -και μαζί και το μεγάλο ρίσκο- να οδηγήσει και πάλι την κρίση στη Μέση Ανατολή στα πεδία των μαχών...

Γιατί το Ιράν χτύπησε την Φουτζέιρα;

Οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Φουτζέιρα, στα ανατολικά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, έχουν κρίσιμη σημασία για την παγκόσμια αγορά ενέργειας. Το λιμάνι βρίσκεται εκτός του Περσικού Κόλπου, στην πλευρά του Κόλπου του Ομάν, και λειτουργεί ως βασικός κόμβος αποθήκευσης, ανεφοδιασμού και εξαγωγής πετρελαίου.

Το στρατηγικό του πλεονέκτημα είναι ότι συνδέεται με αγωγούς των ΗΑΕ που παρακάμπτουν τα Στενά του Ορμούζ, την πιο ευάλωτη θαλάσσια αρτηρία της περιοχής.

Γι' αυτόν τον λόγο, κάθε επίθεση ή πυρκαγιά κοντά στη Φουτζέιρα αποκτά αμέσως διεθνή σημασία. Δεν αφορά μόνο τα ΗΑΕ. Αγγίζει την ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, τις τιμές του πετρελαίου και τη δυνατότητα των χωρών του Κόλπου να συνεχίσουν εξαγωγές ακόμη και σε περίπτωση πλήρους κρίσης στα Στενά του Ορμούζ.

Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ το πρόβλημα της Τεχεράνης

Μερικές ώρες μετά το χτύπημα του Ιράν στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις των Εμιράτων, είναι δεκάδες οι πηγές που μιλούν για άμεση στρατιωτική κινητοποίηση των αραβικών χωρών έναντι του Ιράν. Στο προηγούμενο ακριβώς στάδιο του πολέμου η Ουάσιγκτον είχε φροντίσει με πολλούς τρόπους να «καθησυχάσει» τόσο τη Σαουδική Αραβία όσο και τις υπόλοιπες συμμάχους χώρες του κόλπου πως η κρίση θα είναι διαχειρίσιμη και πως ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος εγγυάται πως η Τεχεράνη και θα ηττηθεί και θα πληρώσει…

Σήμερα φαίνεται πως δημιουργείται ένας ακόμη πόλος, ο οποίος διαθέτει δεδομένα στρατιωτική τεχνολογία αιχμής και σημαντικό πολεμικό όγκο και θα μπει και αυτός με κάποιον τρόπο στην εξίσωση των νέων πολεμικών επιχειρήσεων που έρχονται όπως δείχνουν πλέον όλα τα στοιχεία.

Γιατί το Ιράν επιλέγει και πάλι πόλεμο;

Η Τεχεράνη βρίσκεται, από την ημέρα που οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν και επέβαλαν δικό τους αποκλεισμό στον ιρανικό αποκλεισμό του Ορμούζ, κυριολεκτικά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το γεγονός πως το Ιράν δεν μπορεί να βγάλει από την «στενωπό» δικό του πετρέλαιο και κεφάλαια το «στραγγαλίζει» και το ωθεί βαθύτερα σε εσωτερική κρίση -μία κρίση για την οποία φαίνεται πως δεν έχει άλλη επιλογή από το να την εξάγει…

Ο Τραμπ ανυποχώρητος αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις, στις οποίες απαιτεί τα πυρηνικά στο τραπέζι και χωρίς να πιέζει χρονικά -όχι άμεσα- την Τεχεράνη, σήμερα έχει κάθε λόγο να ισχυριστεί πως και αυτός ωθείται στην σύρραξη και μάλιστα μία που, αυτή την φορά, δεν επέλεξε ο ίδιος. Το ότι ακόμη οι ΗΠΑ παραμένουν «σιωπηλές» δεν σημαίνει πως το σήμα δεν έχει φτάσει στην Ουάσιγκτον και πως ο «συναγερμός» δεν έχει σημάνει.

Η αλήθεια είναι πως ούτε και οι ΗΠΑ είχαν σήμερα την πρόθεση -με τα δημοσιεύματα για ελλιπή αποθεματικά σε όπλα να είναι αρκετά και στον αμερικανικό Τύπο- να εισέλθουν εκ νέου σε μία μάχη την οποία γνωρίζουν πως για να κερδίσουν ολοκληρωτικά θα πρέπει να βάλουν «μπότες» στα ιρανικά εδάφη (πολύ δύσκολα πράγματα) αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει διαφορετικός τρόπος…

Τα επόμενα βήματα

Για αρχή οι συνθήκες σήμερα είναι αρκετά διαφορετικές απ' ό,τι πριν από έναν μήνα.

Οι μετέχοντες της σύγκρουσης που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου φαίνεται πως εάν η κατάσταση εκτραχυνθεί θα είναι περισσότεροι, με Σαουδική Αραβία και Εμιράτα να έχουν διαμηνύσει πως δεν θα μείνουν πλέον με «καθηλωμένα» μαχητικά, αλλά θα επιλέξουν την δράση ακόμη και με ρίσκο να «εκτεθούν».

Σε δεύτερο χρόνο είναι αρκετά διαφορετικός ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να κινηθεί το Ισραήλ. Ο Νετανιάχου γνωρίζει καλά -καλύτερα απ' όλους- πως σήμερα είναι πολύ καλύτερο να μην είναι το Τελ Αβίβ στο προσκήνιο και πως θα πρέπει να περιμένει την Ουάσιγκτον να κάνει την κίνησή της ή να στείλει το σήμα της. Οι αντοχές του Ισραήλ δοκιμάστηκαν επί 38 ημέρες αλλά σήμερα για τον Νετανιάχου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα το μέτωπο με την Χεζμπολάχ, αλλά και οι εκλογές που πρέπει να κάνει μέχρι τον ερχόμενο Οκτώβριο…

Το Ισραήλ δεδομένα έχει τρόπο και μέθοδο να επιτεθεί εκ νέου στην Τεχεράνη αλλά είναι επίσης άγνωστο το δικό του αποθεματικό σε αναχαιτιστικούς πυραύλους -ένα μέσο για το οποίο λαμβάνει αποκλειστικά ενίσχυση από την αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Με τα συγκεκριμένα δεδομένα στο τραπέζι δεν είναι απίθανο η αμερικανική απάντηση να είναι «χειρουργική» και όχι σαρωτική όπως πριν από έναν μήνα αλλά παραμένει επίσης σταθερά πως η Τεχεράνη θα απαντήσει και μάλιστα με μεγαλύτερη «βεντάλια» από αυτή που άνοιξε στο αρχικό στάδιο της σύγκρουσης.

Οι χώρες του Κόλπου εάν τελικώς εμπλακούν θα αναλάβουν κόστος -οικονομικό και στρατιωτικό- που δεν ανέλαβαν στην πρώτη φάση, προσδοκώντας πως ο τελικός «λογαριασμός», αν και δεν θα είναι μικρότερος, θα είναι ο τελικός...