Κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή: Η βάση της Σούδας και τα Ελληνοτουρικά στο μικροσκόπιο – Όσα λέει στο newshub.gr o Κωνσταντίνος Μπαλωμένος

Καθώς η φλόγα του πολέμου ανάμεσα σε Ισραήλ και ΗΠΑ εναντίον του Ιράν παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας περιφερειακής σύγκρουσης, τα βλέμματα αρκετών πολιτών στρέφονται μοιραία στο νησί μας και ειδικότερα στη Βάση της Σούδας.

Παράλληλα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν κι οι κινήσεις που γίνονται στη γεωπολιτική σκακιέρα ανάμεσα Ελλάδα και Τουρκία, την ώρα μάλιστα που η θέση του Κύπρου αποκτάει κομβικό ρόλο.

Συνομιλώντας με τον Πολιτικό Επιστήμονα και Διεθνολόγο, κ. Κωνσταντίνο Μπαλωμένο προσπαθούμε να ρίξουμε μια πιο ξεκάθαρη ματιά στα θέματα που μας απασχολούν κι ειδικά σε αυτό της Σούδας και στο κατά πόσο υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Σύμφωνα με τον κ. Μπαλωμένο: «η Βάση της Σούδας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και έναν από τους βασικούς κόμβους επιχειρησιακής υποστήριξης, επιτήρησης και προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε περιόδους περιφερειακών συγκρούσεων, όπως αυτή που διαμορφώνεται σήμερα, είναι φυσιολογικό τέτοιες εγκαταστάσεις υψηλής στρατηγικής σημασίας να βρίσκονται στο επίκεντρο της γεωπολιτικής προσοχής».

Συνεχίζει, υπογραμμίζοντας: «Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί ότι η πιθανότητα άμεσης στρατιωτικής επίθεσης ή δολιοφθοράς εναντίον της βάσης παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη, καθώς προστατεύεται από ένα πολυεπίπεδο πλέγμα στρατιωτικών και τεχνολογικών μέτρων ασφάλειας, ενώ η παρουσία ισχυρών συμμαχικών δυνάμεων λειτουργεί αποτρεπτικά. Κοντολογίς, πρόκειται για μια εγκατάσταση που διαθέτει πολύ υψηλό επίπεδο προστασίας και αποτρεπτικής ισχύος».

Κύπρος και Ελληνική βοήθεια

Επίσης ως ορθή χαρακτηρίζει ο κ. Μπαλωμένος την απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης να στείλει αμυντική βοήθεια στην Κύπρο.

Αναλυτικά τα όσα τονίζει για το εν λόγω θέμα:

«Στο ίδιο πλαίσιο, η απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να αποστείλει δύο φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τέσσερα αεροσκάφη F16 για την ενίσχυση της ασφάλειας της Κύπρου αξιολογείται ως μια κίνηση ορθή και ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας στο σημερινό ασταθές περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου. Ανταποκρινόμενη στο αίτημα για την αντιμετώπιση των αυξημένων απειλών στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα με την κίνηση αυτή εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη της προς τον αδελφό Κυπριακό λαό και τη στήριξή της προς ένα βασικό σύμμαχο και εταίρο. Παράλληλα, αναδεικνύει τον ρόλο της ως ουσιαστικού εγγυητή της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στέλνει σαφές μήνυμα, ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τόσο τα δικά της εθνικά συμφέροντα όσο και εκείνα των συμμάχων της σε μια κρίσιμη συγκυρία για την περιφερειακή ασφάλεια. Τόσο η εν λόγω πρωτοβουλία όσο η ανάπτυξη συστοιχιών Patriot στην περιοχή της Καρπάθου δεν αποτελούν επιθετικές ενέργειες, αλλά μέτρα προληπτικής άμυνας που διασφαλίζουν την προστασία κρίσιμων υποδομών και ενισχύουν την αποτρεπτική ικανότητα της χώρας σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής αβεβαιότητας».

Η στάση της Τουρκίας

Τέλος, ο κ. Μπαλωμένος αναφέρθηκε και στη στάση της Τουρκίας αναφορικά με τα δραματικά γεγονότα στη Μ. Ανατολή.

Χαρακτηριστικά τονίζει:

«Όσον αφορά τη στάση της Τουρκίας, αυτή μέχρι στιγμής εμφανίζεται σχετικά συγκρατημένη και προσεκτική. Καταδίκασε τόσο τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ όσο και τα αντίποινα του Ιράν, ενώ απαγόρευσε τη χρήση του εναέριου, χερσαίου και θαλάσσιου χώρου της για επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Αξιολογώντας τη στάση αυτή, ο κ. Μπαλωμένος σημειώνει ότι ο κ. Ερντογάν προσπαθεί να διατηρήσει μια ισορροπία ανάμεσα στη ρητορική υποστήριξης προς τον μουσουλμανικό κόσμο και στη διατήρηση λειτουργικών σχέσεων με τη Δύση. Η επιλογή της Άγκυρας να αποφύγει (μέχρι στιγμής) μια άμεση εμπλοκή στη σύγκρουση δείχνει ότι επιδιώκει να διατηρήσει περιθώρια ελιγμών. Από τη μία πλευρά προσπαθεί να εμφανιστεί ως πιθανός διαμεσολαβητής στην περιοχή, ενώ από την άλλη δεν θέλει να διακινδυνεύσει τις σχέσεις της με τις δυτικές χώρες και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Σε τέτοιες περιπτώσεις η Τουρκία συχνά ακολουθεί μια πολιτική στρατηγικής αναμονής, παρακολουθώντας την εξέλιξη των γεγονότων πριν αποφασίσει αν και πώς θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει τη συγκυρία για να ενισχύσει τη γεωπολιτική της θέση».