«Δολοφονώντας τις Σκιές»: Ο Αβέρκιος Λουδάρος στο newshub.gr

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια λέει ο «σοφός» λαός και στην περίπτωση του συγγραφέα Αβέρκιου Λουδάρη, υπήρξε απόλυτη ταύτιση με το συγκεκριμένο ρητό, μιας και την ίδια στιγμή ο κύριος Αβέρκιος διαθέτει και την ιδιότητα του εκδότη. Από τις «νέες» εκδόσεις «Λυκόφως» κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο «Δολοφονώντας τις Σκιές», εκδόσεις που τολμούν να αναλάβουν τις προσπάθειες των νέων εγχώριων συγγραφέων και να τις κυκλοφορήσουν στο ευρύ κοινό! 
Συνεπώς θεωρώ πως ήταν η απόλυτη ευκαιρία να μάθω τι ζητά από τον συγγραφέα Αβέρκιο, ο εκδότης Αβέρκιος και τούμπαλιν, ενώ ταυτόχρονα θα ανακαλύψω μέσω όλου αυτού, αν υπάρχει σε  κάθε ανθρώπινη εκδοχή, ένας «Τουταγχαμών»! 

Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας «Δολοφονώντας τις Σκιές» κ. Αβέρκιε, όπως και για το χρόνο που μας χαρίσατε, ώστε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μας και έτσι, να σας γνωρίσουν οι αναγνώστες του Newshub.gr!
Αρχικά, τι σας έκανε να γράψετε ένα τέτοιο μυθιστόρημα; Τι σας ώθησε; Υπήρξαν κάποιες προσωπικές εμπειρίες που σας έσπρωξαν σε αυτό ή ήταν απλώς το σκηνικό μιας αλληγορίας και θα μπορούσε η ιστορία να εκτυλίσσετε σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα;
Το μόνο που με ώθησε ήταν το ότι και σε αυτό το βιβλίο ήθελα να μιλήσω για την ανθρώπινη φύση. Όχι, δεν έχω εμπειρίες από μαφιόζικες αυτοκρατορίες, οπότε έπρεπε να μελετήσω αρκετά για να διαπιστώσω πώς δρουν. Ο κεντρικός ήρωας, ο Τουταγχαμών, ήθελα να έχει όλα τα χαρακτηριστικά του Κακού, να είναι ένας απολύτως αρνητικός ήρωας, γιατί έτσι πίστευα ότι θα μπορούσα να αποδώσω τον άνθρωπο της ματαιοδοξίας που για να επικρατήσει προκαλεί τον τρόμο, ταυτόχρονα όμως και ο ίδιος φοβάται. Και ποιος μπορεί να είναι ο μεγαλύτερός του φόβος; Η μοναξιά. Επέλεξα τη σκοτεινή αλληγορία ως διέξοδο από ένα βαρύ κοινωνικό μυθιστόρημα.

Θεωρείτε ότι υπάρχουν αρκετοί «Τουταγχαμών» εκεί έξω; Και δεν αναφέρομαι μόνο στον «κόσμο της νύχτας»!
Γι’ αυτό ακριβώς έγραψα αυτό το βιβλίο. Κάποιοι από εμάς είναι Τουταγχαμών, δηλαδή εγωπαθείς εξουσιαστές, και άλλοι φοβισμένοι εξουσιαζόμενοι, που όμως θέλουν με τη σειρά τους να ασκούν εξουσία σε κάποιους άλλους, ακόμα πιο αδύναμους.

Με αφορμή την προηγούμενη ερώτηση να σας ρωτήσω μιας και αναφέρετε ότι το μυθιστόρημα είναι αλληγορικό, σε ποια κοινωνικά στρώματα της κοινωνίας μας πιθανόν να συναντήσουμε… σκιές;
Παντού. Η κοινωνία μας είναι γεμάτη σκιές, από τη βάση μέχρι την κορυφή της. Φυσικά, όσο πιο ψηλά, τόσο περισσότερες οι σκιές, γιατί αντιστοίχως αυξάνεται και η διαφθορά, αλλά και η ανάγκη να διατηρήσει ή και να αυξήσει κανείς τα κεκτημένα. Ο μοχθηρός θα προσπαθήσει να το πετύχει προκαλώντας φόβο.

Θα συγχωρούσατε κάποιον από τους χαρακτήρες του βιβλίου σας; Θα τους δίνατε ελαφρυντικά, για παράδειγμα την ανατροφή από την οικογένειά τους, ή όλοι τους είναι έρμαια της μοίρας τους, εξ ου και τα ονόματά τους;
Δεν θα συγχωρούσα κανέναν. Άλλωστε, ποιον συγχωρεί η ζωή που είναι αμείλικτη; Ποιον συγχώρεσαν οι μεγάλοι τραγικοί ποιητές μας, ποιον συγχώρεσε ο Γκαίτε; Ο Οιδίποδας διέπραξε δύο εγκλήματα χωρίς να το ξέρει, και τιμωρήθηκε για αυτά. Φυσικά, πρέπει να είμαστε επιεικείς και συγκαταβατικοί ανά περίπτωση, ταυτόχρονα χωρίς να επιτρέπουμε στο Κακό να κυριαρχεί. Αλλιώς χαθήκαμε.

Ποια βιβλία σας επηρέασαν διαβάζοντάς τα και φυσικά ποιοι συγγραφείς; Έχετε διαβάσει κάτι αξιόλογο τελευταία που θα μπορούσατε να μας το προτείνετε; (Εκτός του «Δολοφονώντας τις Σκιές» -γέλια.)
Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες σχετικά με τις επιρροές μου και τους συγγραφείς που αγαπώ. Όμως, θα συνοψίσω: Ο Ηράκλειτος, ο Παρμενίδης, ο Αριστοτέλης, ο Επίκουρος από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Ο Γκαίτε, ο Σοπενχάουερ, ο Νίτσε, ο Ρίλκε, ο Τόμας Μαν, ο Ρεμπώ, ο Βουτυράς, ο Μυριβήλης, ο Βιζηινός. Σε μεγάλο βαθμό με έχουν επηρεάσει ο Ουίλιαμ Μπάροουζ και ο Κλάιβ Μπάρκερ. Θα πρότεινα το μυθιστόρημα Ιμάτζικα του Μπάρκερ, μία υπέροχη αλληγορία για τις δυνάμεις του Καλού και του Κακού.

Το μυθιστόρημά σας «Δολοφονώντας τις σκιές» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως, ενός εκδοτικού οίκου, στον οποίο είστε από τους πρωτεργάτες. Μιλήστε μας λίγο για αυτό. Πώς ξεκινήσατε, πώς βλέπετε τα πράγματα σήμερα και ποια τα μελλοντικά σχέδιά σας;
Στο Λυκόφως μπαίνουμε στην εφηβεία, κοντεύουμε πια τα δέκα χρόνια ζωής. Ωραία περιπέτεια, σκληρή όμως. Άλλωστε, και η ζωή σκληρή είναι. Νομίζω, εξελισσόμαστε. Αυτό που εξ αρχής θέλαμε και το παλεύουμε είναι να αναδείξουμε νέες φωνές στον χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας που πραγματικά χρειάζεται ανανέωση. Και είμαστε πολύ χαρούμενοι που έχουμε ήδη κάποια θετικά αποτελέσματα, ότι συγγραφείς μας έχουν επιτυχίες. Και είμαστε ακόμα περισσότερο χαρούμενοι και ικανοποιημένοι που οι συγγραφείς μας δεν μένουν λογοτεχνικά στάσιμοι αλλά βελτιώνονται και κερδίζουν αναγνώστες.

Ποιοι θα θέλατε να κυκλοφορήσουν το επόμενό τους βιβλίο από τις εκδόσεις Λυκόφως;
Οι συγγραφείς με τους οποίους ήδη συνεργαζόμαστε και κάνουμε τα πλάνα μας για τα επόμενα βιβλία τους και όσοι καλοί απευθυνθούν σε εμάς.

Ζώντας σε πολύ δύσκολους καιρούς, θεωρείτε ότι το βιβλίο έχει ανακάμψει και έχει προσφέρει στον κόσμο ένα μικρό παράθυρο διαφυγής και ελευθερίας;
Θα ήλπιζα η ανάκαμψη να μην είναι συγκυριακή. Δηλαδή, δεν έχω τι να κάνω, ας διαβάσω ένα βιβλίο. Η πραγματική ανάκαμψη του βιβλίου θα έρθει μόνο εάν η ανάγνωση γίνει ανάγκη, να σκέφτεται δηλαδή κανείς πώς θα ξεκλέψει χρόνο για να διαβάσει, να μην μπορεί να κοιμηθεί αν δεν διαβάσει.

Αν μπορούσατε με μία κίνηση να αλλάζατε κάτι στην χώρα μας, τι θα ήταν αυτό;
Τη νοοτροπία μας. Ζούμε σε μια πολύ όμορφη χώρα, αλλά προκαλούμε τόσες κρίσεις, που δεν την απολαμβάνουμε και δεν εκμεταλλευόμαστε τον πλούτο που μας δίνει. Και δεν εννοώ μόνο τον φυσικό πλούτο, κυρίως εννοώ τον πνευματικό και τον πολιτισμικό.

Βρίσκεστε σε ένα παράλληλο σύμπαν και μπορείτε να οικειοποιηθείτε οποιοδήποτε μυθιστόρημα δεν ένα ανήκει σε αυτήν εδώ την πραγματικότητα! Άραγε, ποιο θα ήταν αυτό;
Ένα του Μπάροουζ, οποιοδήποτε. Αν πω τον Φάουστ του Γκαίτε, θα με πάρουν με τις πέτρες γιατί θα διαπράξω ιεροσυλία.

Τι άλλο να περιμένουμε από τον Αβέρκιο Λουδάρο; Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;
Θέλω να δω τις εκδόσεις Λυκόφως να ανεβαίνουν ακόμα περισσότερο ποιοτικά. Έχω και σχέδια για κάποια μυθιστορήματα, αλλά χρειάζομαι περισσότερο χρόνο να τα δουλέψω. Σέβομαι και τον εαυτό μου και τους αναγνώστες, οπότε ο μεγάλος μου εχθρός στη διαδικασία της συγγραφής είναι η βιασύνη και η προχειρότητα.