«Η Συμφιλίωση», του Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου

Είναι μεγάλη η τιμή και τύχη, όταν ένα σπουδαίο βιβλίο κυκλοφορεί από έναν «δικό» σου άνθρωπο, το συμπολίτη και συγγραφέα σαφώς κ. Χατζηκωνσταντίνου Δημήτρη.

Ο Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου, γεννημένος και μεγαλωμένος στη Λάρισα, έφτασε στα 18 του στο Ηράκλειο Κρήτης για να σπουδάσει δάσκαλος στην Παιδαγωγική Ακαδημία της πόλης. Έκτοτε το νησί έγινε πατρίδα, ζώντας και δουλεύοντας σ΄ αυτό μέχρι και σήμερα. Πρόκειται με δυο λόγια για έναν Κρητικό εξ αγχιστείας και από επιλογή, που με το πέρασμα των χρόνων αναδείχθηκε σε άριστο γνώστη της ιστορίας και του πολιτισμού του νησιού. Έτσι, το  1995 συμμετέχει στη συντακτική ομάδα του βιβλίου Ιστορίας της Κρήτης για το δημοτικό σχολείο, ενώ το 2010 και το 2018 σε επιμέλειά του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο δυο βιβλία, όπου αποτυπώνονται η ζωή και οι δραστηριότητες των κατοίκων της Κρήτης, σημαντικό αρχειακό φωτογραφικό υλικό, τα ήθη, τα έθιμα, οι προλήψεις του τόπου, η χλωρίδα και η πανίδα του, η μυθολογία και κομμάτια της ιστορία του κι άλλες ποικίλες όψεις του πολιτισμού του, κείμενα περιηγητών και επισκεπτών του, καθώς και μαντινάδες και λογοτεχνικά κείμενα που σχετίζονται με την Κρήτη (Ημερολόγιο 2010: Κρήτη – Ένα καράβι τρικάταρτο &  Όταν συλλογιέμαι την Κρήτη, ψηφίδες ιστορίας και πολιτισμού). Παράλληλα  μ’ αυτή του τη δραστηριότητα, ο Χατζηκωνσταντίνου παρουσιάζεται στο χώρο της λογοτεχνίας το 2001 με μια συλλογή διηγημάτων (Το μονόστηλο) και έκτοτε δημοσιεύσει τρία μυθιστορήματα (Terra santa, 2004, Τετράδια ονείρων 2006, Ετούτο είν’ ωκεανός 2013) κι ένα παραμύθι (Ήλιε μου παραμυθά, 2011).

Η Συμφιλίωση (Μεταίχμιο 2021) αποτελεί το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημά του, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας Έλληνας χειρουργός που τα χρόνια της οικονομικής κρίσης θα αναζητήσει στο Μόναχο εργασία με σκοπό να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για αυτόν και την οικογένειά του.
Υπεύθυνος για την πρόσληψη του Ορέστη στο ξακουστό σ΄ όλη τη Γερμανία Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Klinikum Großhadern του Μονάχου είναι ο Κλάους. Από την πρώτη στιγμή της συνάντησής του, οι δυο άνδρες ανακαλύπτουν το κοινό τους πάθος για τη φωτογραφία και διαισθάνονται ότι κάτι «άλλο» μυστηριακό τους συνδέει. Η φιλία που σταδιακά θα αναπτυχθεί μεταξύ τους θα αποδειχθεί σημαντική τόσο για τη ζωή του Ορέστη στο Μόναχο όσο και για την ουσία της ιστορίας, τη συμφιλίωση.
Όλα τα πρόσωπα του βιβλίου, ακολουθώντας αντίστροφή πορεία στο χρόνο και  αποκωδικοποιώντας όσα ίχνη του παρελθόντος με κόπο ανακαλύπτουν,  οδηγούνται στη συμφιλίωση πρώτα με τον εαυτό τους κι αυτό που είναι οι ίδιοι και μετά με τον «άλλο». Στο δίδυμο Ορέστης – Κλάους κλειδί της διαδικασίας αυτής αναδεικνύεται η εν πολλοίς άγνωστη ύπαρξη της αντιναζιστικής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», που έδρασε στο πανεπιστήμιο του Μονάχου μεταξύ 1942-1943 και στην οποία συμμετείχαν, όπως θα αποκαλυφθεί, τόσο ο πατέρας του Κλάους, ο Ότο, όσο και ο συνονόματος παππούς του Ορέστη, όταν σπούδαζαν ιατρική στο ίδιο πανεπιστήμιο και έγιναν επιστήθιοι φίλοι.
Δυνατή πλοκή σε ένα βιβλίο που ουσιαστικά αφορά ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του!
Η συμφιλίωση, λοιπόν, με τον «άλλον», αυτό που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε ξένο ή και εχθρό μας, όπως μας λέει ο Χατζηκωνσταντίνου, προκύπτει μόνο όταν, αντί της Λήθης και της Άγνοιας επιλέξουμε τη Μνήμη και την Αλήθεια.

Τσεκάρετε το οπωσδήποτε!