«Ηράκλειον» S.O.S Βυθιζόμεθα»

Θυμάμαι πολύ παλιά που ήμουν μικρό παιδί και ταξιδεύαμε με τη μητέρα μου με το καράβι από Αθήνα στο Ηράκλειο, που μου ανέφερε την στιγμή που περνούσαμε τη Φαλκονέρα, το τραγικό περιστατικό, όπου ένα πλοίο βυθίστηκε και αρκετοί άνθρωποι έχασαν την ζωή τους!

Αν και συγκράτησα το γεγονός, ως παιδί δεν του έδωσα μεγάλη σημασία, αφού αρχικά πίστεψα ότι στο «μικρό» μας πέλαγος είναι δύσκολο να γίνει ένα τέτοιου μεγέθους ναυάγιο κι έπειτα θεώρησα ανοησία πως ήταν δυνατόν να πεθάνει τόσος κόσμος σε ένα όχημα τόσο σταθερό και ίσιο όπως ένα πλοίο! Δεν ήταν και αεροπλάνο βρε αδερφέ! Μέσα σ’ ένα πλοίο νοιώθεις μια ασφάλεια!

Παιδική αφέλεια!

Η πραγματικότητα ήταν σαφώς διαφορετική και ήταν γραπτό να ανακαλύψω με αρκετά γλαφυρό και τρομακτικό τρόπο, το τι πραγματικά συνέβη εκείνο το καταραμένο βράδυ στις 8 Δεκεμβρίου του 1966.

Το βιβλίο «Ηράκλειον» S.O.S Βυθιζόμεθα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, είναι ουσιαστικά η συγκλονιστική μαρτυρία του τελευταίου διασωθέντος του πλοίου «Ηράκλειον» στη Φαλκονέρα, πλαισιωμένη από την μετέπειτα έρευνα της κόρης του Πηγής Μπελώνης και είναι ένα από τα λίγα βιβλία που διαβάζοντας τα με έχουν επηρεάσει τόσο πολύ.

Θέλετε διότι ο αριθμός των νεκρών ήταν μεγάλος; Ίσως γιατί στους διασωθέντες κανείς δεν ήταν παιδί ή γυναίκα, άρα συμπερασματικά καταλαβαίνουμε τον απάνθρωπo τρόπο που χάθηκαν αυτές οι ευαίσθητες ψυχές, πιάνοντας τους η μαύρη θάλασσα κυριολεκτικά στον ύπνο; Ίσως πάλι γιατί οι διασωθέντες πέρασαν την δική τους κόλαση; Μπορεί επειδή σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου με ένα όχι και τόσο νέο καράβι για πρώτη φορά φοβήθηκα για την ζωή μου και μπήκα στην θέση όλων εκείνων που αμέριμνοι κοιμόντουσαν στις καμπίνες τους; Όλ’ αυτά μαζί;

Μπορεί.

Το θέμα είναι ότι για να φτάσουμε στις 8 Δεκεμβρίου και στην πραγματοποίηση του δικού μας «Τιτανικού», οι αμέλειες, τα λάθη, οι παραβλέψεις, οι συγκεκαλυμμένες ζημιές, οι «παραβλέψεις» του υπουργείου ναυτιλίας, οι υπερόπτες αδελφοί Τυπάλδου και ένας καπετάνιος με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, στάθηκαν προάγγελοι 226 (κατά προσέγγιση) προαναγγελθέντων θανάτων, που μόνο στην «κακιά την ώρα» δεν όφειλαν το χαμό τους!

Το βιβλίο είναι τόσο παραστατικό που «μπαίνεις» στην θέση των επιβατών αλλά και των διασωθέντων ναυαγών και ο χρόνος που χρειάζεται να το διαβάσεις συστέλλεται ιδιαίτερα πολύ, αφήνοντας σου τη γεύση της πίκρας, ενώ νοιώθεις την κρύα θάλασσα και την απόγνωση να χτυπούν και το δικό σου μυαλό.

Φυσικά και σε κάνει να κάνεις την δική σου αναζήτηση στο διαδίκτυο, όπου προσωπικά δύο πράγματα με έκαναν το ένα να λυγίσω από λύπη και το άλλο να θυμώσω πάρα πολύ ανακαλύπτοντάς τα!!

Το σκυφτό κεφάλι του μάχιμου σημαιοφόρου του αρματαγωγού ΣΥΡΟΣ κ. Γιάννη Κοκκινόβραχου, όπου ανασύρει τα τραυματικά περιστατικά τις διάσωσης των ναυαγών τα οποία είχε καταφέρει να τα ξεχάσει, μιας και δεν κατάφερε να σώσει την μοναδική γυναίκα που κατάφερε να βγει από το πλοίο και να κρατηθεί στην ζωή μέχρι την αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης της και την εκ διαμέτρου αντίθετη προκλητική και θρασύτατη κυνική στάση του πλοιοκτήτη Σπύρου Τυπάλδου ο οποίος δήλωσε 25 χρόνια μετά το ναυάγιο στην τηλεοπτική εκπομπή «Μηχανή του Χρόνου» και στον δημοσιογράφο Χ. Βασιλόπουλο ότι: «Το Ηράκλειον ήταν ανασφάλιστο, διότι έτσι με συνέφερε. Είχα 37 βαπόρια, δεν με συνέφερε να έχω ασφάλεια κι αν δύο χρόνια δεν μου συνέβαινε τίποτα αγόραζα άλλο ένα! Το πολύ πολύ να έκανα μια σύγκρουση, να έπεφτε σε ένα βράχο, να χτυπήσει από λάθος του καπετάνιου ή να το πετάξει ο καιρός και να πνιγούνε ένα δύο… και να τους πω ότι θα τους βγάλω 40-50 χιλιάδες δραχμές αποζημίωση. Είχαν αξία τα λεφτά τότε».

Κι όχι τίποτ’ άλλο, αλλά αυτό το ανθρωποειδές, έζησε δίχως τύψεις μέχρι τα 100 του χρόνια!

Στις 8 Δεκεμβρίου λοιπόν γράφονται οι τίτλοι τέλους με το φρικτότερο ναυάγιο στην μεταπολεμική Ελλάδα και ταυτόχρονα η πραγματοποίηση βελτιώσεως της ασφάλειας της ακτοπλοϊκής σύνδεσης και η εκ θεμελίων αλλαγή σε πολλά σημαντικά ζητήματα που μέχρι εκείνης της στιγμής δεν υφίσταντο!

Συγκλονιστικό και υπεράνω βαθμολογίας.

«Στο τέλος, όταν τα κορμιά βυθίζονται, εκείνα τα χέρια τους, Χριστέ μου, εκείνα τα υψωμένα χέρια που ζητάνε βοήθεια, με ανοιχτές παλάμες, δάχτυλα τεντωμένα, κοκαλωμένα, που ψάχνουν από κάπου να πιαστούν, έστω αυτή τη στερνή ώρα, και εντέλει χάνονται για πάντα στα φονικά νερά».