«Ο Ηγεμόνας» του Νίκολο Μακιαβέλι από τις Εκδόσεις Μίνωας

«Για την σκέψη του Μακιαβέλι, η αδικία δεν είναι απαραίτητα μια αρνητική κατάσταση, δεν διστάζει μάλιστα να την θεωρήσει ως απαραίτητη στην υπηρεσία της εξουσίας του».

«Το όνομα του έγινε συνώνυμο του κακού, του σατανικού. Τόσο πολύ, που σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, ο όρος «Μακιαβελισμός», έχει καταλήξει να σημαίνει τον αδίστακτο κυνισμό ή κάθε ηθικά απαράδεκτη πολιτική».

«Ο Μακιαβέλι μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ένας βαθιά αμοραλιστής, αφού όπως διαφαίνεται στο έργο του, η ηθική είναι ένα θέμα, το οποίο δε φαίνεται να τον αφορά ιδιαίτερα».

Αυτές είναι λίγο πολύ οι περισσότερες, ή μάλλον οι επικρατέστερες απόψεις για τον Μακιαβέλι και το ιστορικό έργο του «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ», χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι θετικές προσεγγίσεις, ή καλύτερα θα πρόσθετα οι πιο αληθινές και ισορροπημένες!

Διότι διαβάζοντας κανείς το βιβλίο «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ» από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ και ως αναγνώστης έχει αποτάξει οποιανδήποτε πολιτική ορθότητα, τότε στην ουσιαστικά μελέτη αυτή, θα συναντήσει μοναδικές αλήθειες, διαχρονικές αλήθειες, που χρήση είχαν έχουν και θα έχουν, στο οποιοδήποτε πολιτικό προσκήνιο, μα ακόμη και σε διάφορους άλλους τομείς οι οποίοι αφορούν ανθρώπους που κατέκτησαν ή τους δόθηκαν ηγετικές θέσεις.

Γι’ αυτό μου φαίνεται παράξενο που ο όρος «Μακιαβελισμός» είναι συνώνυμο με την ανηθικότητα αι την αδίστακτη πολιτική… τουλάχιστον αρχικώς, αφού μελετώντας την εποχή που ζούσε ο Μακιαβέλι και το τι ήθελε να πετύχει τότε η κρυφή ελίτ, δε μου φαίνεται εν τέλει και τόσο παράξενο που «Ο Ηγεμών» βρέθηκε στα απαγορευμένα βιβλία της δυτικής εκκλησίας, ενώ την ίδια στιγμή άνθρωποι όπως ο διπλωμάτης Πέδρο δε Ριβαδενέιρα, έγραψε την Πραγματεία περί της θρησκείας και αρετές τις οποίες πρέπει να διαθέτει ο Χριστιανός ηγεμών, προκειμένου να κυβερνήσει και να διατηρήσει τα κράτη του, αντίθετα με τα όσα ο Μακιαβέλι και οι σύγχρονοι πολιτικοί διδάσκουν!!!

Το βιβλίο αυτό του Νίκολο Μακιαβέλι, θα πρέπει να υπάρχει σε κάθε σωστή βιβλιοθήκη… όχι μόνο για να συμπληρώσει κανείς μια ενημερωμένη βιβλιοθήκη, αλλά για να ξεμπλέξει το μυαλό του, από τις πραγματικές σκοπιμότητες και πολιτικές ορθότητες που σθεναρά καλύπτουν την αλήθεια και τους νοσηρούς τρόπους που οι λαοί τελικά διοικείται!

«Ο συνετός άνθρωπος πρέπει πάντα να ακολουθεί τους δρόμους που χάραξαν οι μεγάλοι άνδρες και να μιμείται εκείνους οι οποίοι υπήρξαν μοναδικοί, έτσι ώστε κι αν οι αρετές του δεν είναι ισάξιες, τουλάχιστον να αποκομίσουν μερικά χαρακτηριστικά τους».