Ο Λεωνίδας Καραΐσκος στο newshub.gr: «Είναι χρήσιμο να βλέπουμε μπροστά έχοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος στήριγμα»

Το έχω πει ξανά και θα το ξαναπώ. Το ταξίδι που μου προσφέρει η αγάπη μου για το βιβλίο, την γραφή και τόπον τινά την δημοσιογραφία, μ’ έχει φέρει σ’ επαφή με κόσμο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα γνώριζα ποτέ!
Άλλη μία τέτοια μοναδική προσωπικότητα, είναι κι εκείνη του Λεωνίδα Καραΐσκου, που με το θα «βελτιωτικό ζωής» - βιβλίο του με τίτλο «ΕΥ», κατάφερε να με κάνει να δω λίγο το ποτήρι ως μισογεμάτο! Όπως αξίζει να το δει κανείς και όπως πρέπει να το δει οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του καθημερινό πολεμιστή…
Ε όπως ήταν σαφές, δε θα έχανα την ευκαιρία να του κάνω μερικές ερωτήσεις και στην συνέχεια να σας τις μεταφέρω! 
Ορίστε λοιπόν…

-Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας κ. Καραΐσκο, μιας και διαβάζοντας το, απέκτησα ένα ακόμη όπλο ώστε να «βλέπω» παντού το καλό! Άραγε στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, πόσο πιστεύετε ότι «βλέπει» και αντιμετωπίζει ο κόσμος τη ζωή γύρω του θετικά πλέον; 

-Σας ευχαριστώ πολύ πραγματικά. Συγκινούμαι όταν λαμβάνω τέτοια μηνύματα. Ο ένας στηρίζει τον άλλο, έτσι και ‘σεις μόλις μου προσφέρατε με τα λόγια σας μια ανακουφιστική στιγμή. Όσο μπορούμε να συνεισφέρουμε σε θετικό κλίμα τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να αισιοδοξούμε. 
Ο άνθρωπος γίνεται καθρέφτης των καταστάσεων. Αναμένω αντιστροφή του κλίματος με μπαράζ αισιοδοξίας και ανάπτυξης μόλις τελειώσει η υγειονομική περιπέτεια που ταλαιπωρεί τον κόσμο.

-Τελικά είναι καλό να βλέπουμε το ποτήρι πάντα μισογεμάτο, ή έχει σχέση με το τι ήταν το ποτήρι πριν..; 

-Είναι χρήσιμο να βλέπουμε μπροστά έχοντας τις εμπειρίες του παρελθόντος χρήσιμο στήριγμα. Για την ιστορία του μισογεμάτου ποτηριού μπορώ να σας πω ότι  πλέον δεν έχει μεγάλη σημασία για μένα. Το θέμα κάποια στιγμή είναι να αναγνωρίζεις την διάσταση των πραγμάτων με τα δικά σου  κριτήρια.

-Κάπου στο βιβλίο σας λέτε ότι: «τις διαδρομές τις χαρμολύπης μην τις φοβάσαι, να τις επιδιώκεις. Φοβού τις διαδρομές μόνο χαράς ή μόνο λύπης». Θα ήθελα ένα περαιτέρω σχόλιο πάνω σε αυτό, όπως και να μου απαντήσετε αν τελικά στη ζωή υπάρχουν και τα δύο, τόσο η θλίψη όσο και η χαρά, τότε γιατί να μην απλώς αγκαλιάσουμε και τα δύο; Γιατί να μπαίνουμε στον κόπο να ψάχνουμε μόνο το καλό σε ότι κι αν συμβαίνει; 

-Τι ωραία σύμπτωση ακριβώς αυτό πιστεύω, να μην φοβάσαι το βίωμα  όλης της διαδρομής από τη χαρά στη λύπη και τούμπαλιν. Όλα καλοδεχούμενα.  Από τη λύπη πάρε τη σοφία της εμπειρίας και από τη χαρά τη διαχείριση της στιγμής. Για όλα κρινόμαστε, ειδικά από τους εαυτούς μας.

-Στη εισαγωγή του βιβλίου σας, γράφετε επίσης ότι: «Για κάποιο λόγο γίνονται όλα» κάτι που ασπάζομαι… είναι όμως έτσι, ή απλά είμαστε έρμαιο της τύχης; 

-Λένε ότι τύχη είναι ο γάμος της προετοιμασίας με την ευκαιρία (σ.σ. !!!). Θεωρώ ότι ο άνθρωπος είναι σε θέση να φωτίζει το μονοπάτι του και να βρίσκει λύσεις ακόμα και αν είναι δύσβατες οι διαδρομές του. Η πεμπτουσία του ταξιδιού είναι η διαχείριση του απρόσμενου. Έτσι μια ατέλειωτη χαρά μπορεί να είναι η μεταστροφή ενός απρόσμενου αρνητικού σε καλό.
 
-Θεωρείτε πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χαίρονται την στιγμή, κυνηγώντας το αύριο, ένα αύριο που μπορεί να μην υπάρξει για μερικούς; Άραγε, τι είναι εκείνο που μας «βάζει» σε αυτό το «παιχνίδι»; 

-Κυνηγάμε σαν τρελοί το αύριο, αλήθεια είναι. Συχνότατα, στα παιχνίδια του μυαλού, η μελλοντική προσδοκία είναι ανώτερη της παρούσας κατάστασης. Θέλουμε χρόνο να απολαύσουμε τη στιγμή, δυσκολευόμαστε να επενδύσουμε χρόνο όχι μόνο στις στιγμές αλλά και στις σχέσεις.

-Ως προπονητής, η όλη αυτή φιλοσοφία του «ευ» πόσο σας έχει βοηθήσει και ποιες συμβουλές θα δίνατε σε αθλητές αλλά και σε προπονητές, που καθημερινά αμφότεροι αντιμετωπίζουν δυσκολίες μα και «αρνητικές» καταστάσεις στο χώρο του αθλητισμού; (Δώστε μου μια συμβουλή, που ως προπονητής θα μου γίνει χρήσιμο εργαλείο!) 

-Να βάζεις στόχους που μετριούνται και να τα δίνεις όλα χωρίς να ακούς όσους σε κρατούν πίσω. Θυμίζω την ιστορία του κωφού βάτραχου μέσα στις σελίδες του «Ευ» που πέτυχε τον στόχο του γιατί δεν άκουγε όσους τον προέτρεπαν να σταματήσει την προσπάθειά του.
Επίσης, να συγκρίνεσαι μόνο με τον εαυτό σου. Κάθε μέρα ελάχιστα πιο καλά μπορεί να αρκεί για μεγάλα θαύματα. Και βέβαια να παρακαλάς να έχεις καλό αντίπαλο γιατί μόνο αυτός μπορεί να σε πάει ψηλά!

-Μια από τις καλύτερες αφιερώσεις που μου έχει κάνει συγγραφέας, είναι η δική σας: «Η Αγάπη ας κυκλοφορεί» μου γράψατε! Λοιπόν… είναι τελικά η αγάπη για εσάς το κλειδί και το μυστικό για την ευτυχία και την ίσως ολοκλήρωση του ανθρώπου; 

-Στα δύσκολα βάλε αγάπη και στα πολύ δύσκολα ακόμα πιο πολλή αγάπη. Συνήθως, συμβαίνει το αντίθετο, όσο οι συνθήκες δυσκολεύουν, όσο υπάρχουν εντάσεις, απομακρυνόμαστε από την ζεστασιά που προσφέρει η αυθεντική αγάπη

-Ποιο ήταν το feedback ως τώρα που έχετε λάβει έπειτα από την κυκλοφορία του βιβλίου σας; 

-Είναι απολαυστική για μένα όλη αυτή η αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Ανυπομονώ να κάνουμε τις δια ζώσης παρουσιάσεις του βιβλίου στις πόλεις για να αγκαλιάσω το κοινό του «Ευ», θα είναι καταπληκτικά. Στις δύσκολες ημέρες μου έχω πιαστεί να διαβάζω μηνύματα ευγνωμοσύνης και να παίρνω δύναμη για τα δικά μου θέματα.
 
-Θα αλλάζατε, ή θα προσθέτατε κάτι στο βιβλίο σας, μετά από ην κυκλοφορία του; 

-Είναι πολύ πρόσφατη η έκδοση του βιβλίου για να πω με σιγουριά ότι κάτι θα άλλαζα. Σίγουρα, ενδιάμεσα, άνθρωποι και καταστάσεις με έφεραν τούμπα. Κάποιοι με απογοήτευσαν, κάποιοι άλλοι με ενθουσίασαν. Καλό είναι να μην κάνουμε οριστικές κρίσεις ειδικά για τους ανθρώπους. Δεν θα άλλαζα κάτι, η ιστορία γράφτηκε με τον τρόπο που σκεφτόμουν τότε. Το αγαπώ αυτό. Στο επόμενο θα δούμε πάντως όποιες αλλαγές μου έχουν συμβεί.

-Αν μπορούσατε ν’ αλλάξετε με ένα χτύπημα των δαχτύλων σας, ένα στραβό, ένα κακό, μία αδικία, ή έστω να κάνατε ένα μεγάλο καλό μια μεγάλη αλλαγή, τι θα ήταν αυτό;

-Προσωπικά τα χτύπησα τα δάκτυλα για την αλλαγή σε μένα τον ίδιο. Καθημερινή γυμναστική, καλή διατροφή, μελέτη με τροφοδοτούν πλέον. Επίσης, η φροντίδα των σχέσεών μου είναι πάντα πλέον στο πρόγραμμα.

-Τι να περιμένουμε από τον Λεωνίδα Καραΐσκο στο μέλλον, συγγραφικά και μη; Ποια τα επόμενα σχέδια σας;  

-Λατρεύω να υποστηρίζω τα νέα παιδιά να βρουν τον δρόμο τους. Αλλά να δώσω και ένα χεράκι στο  εκπαιδευτικό σύστημα ώστε να προσφέρει ποιοτικό έργο στους βασικούς αποδέκτες του, τη μαθητική κοινότητα. Επίσης, να συνεισφέρω στο κομμάτι του εθελοντισμού και ειδικά σε κείνον που αναφέρετε στο περιβάλλον και τη κλιματική αλλαγή. Ευτυχώς, έχουμε πολλά να κάνουμε!

-Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας, μα και για το χρόνο τις δημιουργίας του βιβλίου που φαντάζομαι πολύς κόσμος πέρα από εμένα, θα χρησιμοποιεί ως εγχειρίδιο «ευ-τυχίας»! «Κλείστε» αυτήν την συνέντευξη όπως επιθυμείτε!

-Νιώθω ευγνωμοσύνη για τα καλά σας λόγια. Ως επίγευση της σημερινής κουβέντας μας που απόλαυσα ιδιαίτερα ας μείνει ότι όλα είναι εφικτά. Κάθε στόχος, ακόμα και ο υψηλότερος χρειάζεται να μοιραστεί σε πολλά κομματάκια για να μην φαίνεται αδύνατος. Μετά απλά κάνε το πρώτο βήμα. Αυτό το βήμα είναι το πιο σημαντικό, εκείνο που σου δείχνει τον δρόμο του όμορφου βουνού.