«Ωνάσης»: Το βιβλίο του Πίτερ Έβανς

Η πραγματικότητα πάντα ήταν, πως θεωρούσα τον γνωστό σε όλους μας Έλληνα δισεκατομμυριούχο Ωνάση, ως μία επιτυχημένη φιγούρα που δόξασε με τις επαγγελματικές του επιτυχίες την Ελλάδα αρκετές δεκαετίες πριν.

Όμως τελικά τον γνωρίζουμε τον Ωνάση πραγματικά ή έχουμε μια ασαφή εικόνα για έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες, μέσω ορισμένων ντοκιμαντέρ ή αναφορών σε εκείνον από παλιές Ελληνικές ταινίες και αυτό ήταν όλο;!
Προσωπικά ξεκίνησα να διαβάσω το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, λόγω του ότι θεώρησα πως όχι μόνο θα είναι μια εξαίρετη βιογραφία του ίδιου του Αριστοτέλη Ωνάση, μα κι ένα ακόμη βιβλίο-οδηγός αυτοβελτίωσης, μιας και μέσω των επιτυχιών του που θα διάβαζε κανείς μέσα σε αυτό, θα μπορούσε να πάρει μια γεύση για το πώς τα κατάφερε αυτός ο μεγάλος Έλληνας και πως ίσως αυτό να στεκόταν ως εφαλτήριο μάθημα και για μας τους υπόλοιπους.
Λακωνικός ο τίτλος που διάλεξε ο βιογράφος του Πίτερ Έβανς κι όχι τυχαία… 
Αν το όλο πόνημα του συγγραφέα βασίζεται στην αλήθεια έστω και στο μισό, τότε εύκολα θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τον Ωνάση ως έναν τυχερό χωριάτη με σκοτεινό παρελθόν και ρίζες… δίχως καμία αρετή ή ταλέντο, πέρα του πείσματος του και τις επιμονής του! Και θα μπορούσε να μην σταματήσει σε αυτά, μα θα μπορούσε να προσθέσει και να του χρεώσει ακόμη και λέξεις όπως αλλάζον, εγωπαθή, εγωιστή, άξεστο και αγράμματο, δίχως αισθήματα για τους γύρω του, κυκλοθυμικό και φιλοχρήματο..!
Μάλλον γι’ αυτό (σκέφτηκα διαβάζοντας το), οι περισσότεροι τον αντιπαθούσαν, είχε αυτό το άσχημο στυλ και τα παιδιά του ήταν μια ζωντανή αποτυχία τόσο για τα ίδια, όσο και για τους γύρω τους όσο ζούσαν..!
Ενδεικτικό είναι αυτό που αναφέρει ένα ανώνυμο στέλεχος του ίδιου, «πολλοί άνθρωποι νόμιζαν ότι τον ήξεραν. Ποτέ δεν κατάλαβαν τίποτα. Εμφανιζόταν σαν την αποθέωση του φυσιολογικού ανθρώπου, αλλά μεταχειριζόταν τους πάντες τόσο φυσικά, όσο φυσικά ανάσαινε».
Μάλιστα είναι γεγονός πως ο γιός του Αλέξανδρος διεύθυνε την Ολυμπιακή με έμπνευση και μεγαλοπρέπεια, ήταν αγαπητός σε όλους (σ.σ. ο πατέρας μου δούλευε στην Ολυμπιακή και είχε τύχει να γνωρίσει ο ίδιος τον Αλέξανδρο, όπου του είχε κάνει την καλύτερη εντύπωση κι ο θάνατος του μας έλεγε ότι τον στεναχώρησε βαθύατατα!), ιδιαίτερα στα μικρά νησιά όπου πετούσε ο ίδιος με αυταπάρνηση αν υπήρχε ανάγκη υπό οποιονδήποτε καιρικών συνθηκών, θεωρούταν κάτι σαν ήρωας, όμως ο πατέρας του τον ζήλευε τόσο, ώστε τον μείωνε και του έκοβε τις όποιες ακαδημαϊκές και επαγγελματικές ευκαιρίες με το παραμικρό, παραγκωνίζοντας τον, αντί να τον προετοιμάζει να αναλάβει την αυτοκρατορία του…!
Είναι έτσι πράγματι; Είναι απλές υπερβολές των εχθρών του που απλώς ο συγγραφέας και βιογράφος του, απλώς αποτύπωσε στο χαρτί ή τελικά (για εμένα τουλάχιστον), διαβάζοντας το «Ωνάσης», ξεκαθαρίζουν πολλά πράγματα και μπαίνουν όλα τα κομμάτια του πάζλ στη θέση τους δίνοντας την ολοκληρωμένη εικόνα;!
Ίσως. Όπως και να’ χει το καλογραμμένο αυτό βιβλίο των εκδόσεων ΚΑΚΤΟΣ, είναι σίγουρο πως θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία του σελίδα!