Παίζοντας μπάλα τα Χριστούγεννα στο μέτωπο

Πριν από 110 χρόνια  το ποδόσφαιρο  συνδιάστηκε ιδανικά με το «πνεύμα των Χριστουγέννων»... δημιουργώντας μία ξεχωριστή χριστουγεννιάτικη ιστορία.  Μία αληθινή ιστορία, που  φρόντισε να διηγηθεί ο Οσβάλντο Σοριάνο.

Ήταν 24 Δεκεμβρίου 1914, και εκείνα ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα που ο 24χρονος Τζορτζ θα έκανε, μακριά από το Σέφιλντ, το σπίτι την οικογένεια. Ο γιατρός -στο επάγγελμα- πατέρας του, δεν συμφωνούσε με τις επιθυμίες του γιου του, αφού τον προόριζε μια μέρα να τον αντικαταστήσει.

«Γυρνάς πάντα με αυτούς τους ηλίθιους, χάνετε χρόνο σε αυτό το λασπόλουτρο,» έλεγε ο γιατρός βλέποντάς τον Τζορτζ να επιστρέφει στο σπίτι. «Και τι κάνετε; Πάντα πίσω από αυτό το γελοίο άθλημα για ζητιάνους. Θα μπορούσα να καταλάβω το πάθος για κρίκετ. Ή για το γκολφ, που είναι συναρπαστικό. Δεν καταλαβαίνω τι όμορφο έχει, αυτό το ποδόσφαιρο».

Όταν δεν ήταν στο σπίτι ή στο αγαπημένο του μπαρ, ο Τζορτζ βρισκόταν  πάντα στον λόφο έξω από την πόλη με το όνομα «Χίλσμπορο», παρακλουθώντας τα κατορθώματα των ηρώων του παικτών  της Γουένσντει. 

Σε αυτό το γήπεδο , λίγους μήνες πριν από τα Χριστούγεννα του 1914, έφτασαν στρατιώτες. Ηξερε ότι ένας νέος πόλεμος είχε μόλις αρχίσει, αλλά δεν πίστευε ότι θα υπάρξουν κίνδυνοι, τόσο μακριά από την ηπειρωτική χώρα και από τα πεδία των μαχών. Μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του στην ιατρική, έτοιμος να γίνει ο βοηθός του πατέρα του.

Τότε, οι στρατιώτες όμως, του μίλησαν για τη δυνατότητα να βοηθήσει τη χώρα του, να γίνει ήρωας. Μόλις έμαθαν ότι ο νεαρός ήταν γιατρός, του ζήτησαν πιο επιτακτικά να βοηθήσει. Κάπως έτσι βρέθηκε  στις 24 Δεκεμβρίου, 1914 στο Βέλγιο στην πόλη Πλόεσκτρερτ. Για δύο μήνες φρόντιζε στρατιώτες. Κάθε μέρα έκανε το ίδιο. Επούλωνε τις πληγές και άκουγε την τελευταία επιθυμία από παιδιά συχνά νεότερά του. Ηταν η ρουτίνα του, τόσο μακρινή από εκείνη του πατέρα του, που δεχόταν επισκέψεις στο πολυτελές γραφείο του, προσφέροντας αλοιφές σε αρχόντισσες του  Γιορκσάιρ. Είχε αρχίσει να μισεί τον πόλεμο. Εκατοντάδες νέοι έχαναν τη ζωή τους. Δεν ήθελε να πολεμήσει, να πεθάνει την παραμονή των Χριστουγέννων.

Μία διαφορετική παραμονή. Οι βομβαρδισμοί, που ανάγκαζαν όλους να μένουν ξαπλωμένοι κάνοντας την προσευχή τους  δεν είχαν θύματα. Οι πυροβολισμοί είχαν αραιώσει σχεδόν σταματήσει.  Η ανταλλαγή πυρών είχε σταματήσει στα δύο μέτωπα. Δεν υπήρξε καμία διάταξη της εκεχειρίας, ωστόσο  οι στρατιώτες, φάνηκε να ακολουθούν έναν άλλον δρόμο. 

Ο Τζορτζ σκεφτόταν τα Χριστούγεννα στο Σέφιλντ, όταν ξαφνικά ένας στρατιώτης φώναξε:  «Γρήγορα, κοιτάξτε τι έκαναν οι Γερμανοί! Είναι εκπληκτικό.». Έσκυψε έξω από το χαράκωμα, με την επιθυμία πιο δυνατή από τον φόβο.

Έξω από τα χαρακώματα οι Γερμανοί, είχαν βάλει δεκάδες χριστουγεννιάτικα δέντρα, με κεριά να λάμπουν στα κλαδιά, ενώ στον αέρα αντί της βροντής των όπλων, ηχούσαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. 

Οι Βρετανοί απάντησαν ανάλογα  και η παραμονή των Χριστουγέννων πέρασε σε αρμονία, σχεδόν σαν ο πόλεμος να  ήταν μια μακρινή ανάμνηση. 

Το επόμενο πρωί, ο Τζορτζ είχε μία ιδέα για να επωφεληθούν από αυτή την ανακωχή. Γλίστρησε έξω από το χαράκωμα και άρχισε να περπατάει. Μια τρελή ιδέα... έλαμψε στο κεφάλι του για λίγα δευτερόλεπτα. Ναι! Έπρεπε να προσπαθήσουμε. 

Πριν από την αναχώρηση, ο πατέρας του είχε δώσει κάποια χρήματα για το ταξίδι. Εκείνος αγόρασε μία μπάλα  ποδοσφαίρου. Μία μπάλα όμοια με εκείνη, που κάθε εβδομάδα είκοσι δύο άνδρες κλωτσούσαν στο χορτάρι του Χίλσμπορο.  Αυτή η μπάλα , σκέφτηκε, είναι ένα επιπλέον κίνητρο για να επιστρέψει στην πατρίδα  σώος και αβλαβής. Δεν είχε καμία φίλη, γυναίκα ή παιδιά. Αλλά ήθελε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να δει τους δικούς του να σκοράρουν  απέναντι στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ. 

Εβγαλε την μπάλα, τοποθέτησε τέσσερις κώνους για δοκάρια και οι παίκτες δεν άργησαν να έρθουν. Πλούσιοι έμποροι του Λονδίνου,  και φτωχοί εργαζόμενοι από το Μερσεσάιντ, όλοι με τον ίδιο ενθουσιασμό, γνωρίζοντας ότι ίσως παίζουν το τελευταίο τους  παιχνίδι ποδοσφαίρου.  

 Μετά από ένα αδέξιο σουτ, η μπάλα έφυγε μακριά. Πέρα από τα συρματοπλέγματα. Στην γερμανική πλευρά. Ο  Τζορτζ σκέφτηκε ότι δεν θα ξαναδεί την μπάλα του. Επίσης φοβόταν ότι η ενέργεια θα μπορούσε να τους στοιχίσει την εκεχειρία. Τι θα σκέφτονται οι Γερμανοί; Είναι επίθεση; Μια βόμβα; Φαντάστηκε ότι εκείνοι δεν ήξεραν το ποδόσφαιρο.  Εμβρόντητος είδε τον ένα μετά τον άλλο Γερμανό να παίζουν με τη μπάλα. 

Το συναρπαστικό παιχνίδι  είχε διασχίσει τα σύνορα της γης της Βρετανίας.  Τότε σαν το πιο θυμωμένο παιδί άρχισε να ουρλιάζει στους  Γερμανούς στρατιώτες. Ήθελε την μπάλα του. «Μπάλα.» «Μπάλααααααααααααααααα».

Ένας Γερμανός στρατιώτης τελικά φάνηκε να τον παρατήρησε. Πήρε την μπάλα στα χέρια του  και έκανε λίγα βήματα. “ Durifuole tua Bälle? («Είναι δική σου η μπάλα;) είπε στα γερμανικά . «Εάν είναι τότε μπορείτε να παίξετε εναντίον των Γερμανών. Η Αγγλία ενάντια στο γερμανικό Ράιχ». «Εντάξει. Επιλέξτε την ομάδα σας και ξεκινάμε,» απάντησε ο Τζορτζ.  

Μια απάντηση εντελώς ενστικτώδης. Παράλογη.  Βρετανοί εναντίον των Γερμανών. Όπως και κάθε άλλη ημέρα σε αυτόn τοn βρωμερό πόλεμο. Αλλά αντί για τουφέκια και χειροβομβίδες, το μόνο όπλο ήταν η δερμάτινη μπάλα. Και κανείς δεν θα αφήσει το πεδίο άψυχος, τουλάχιστον σε αυτή την σύγκρουση. 

Ο αγώνας διήρκεσε ώρες και ώρες, με σκορ που δεν προσδιορίζεται ακριβώς. Σύμφωνα με τους Γερμανούς ήταν μία δική τους νίκη χάρη στην φυσική τους υπεροχή, στις ιστορίες των Βρετανών στρατιωτών, ήταν  ένα μάθημα για τους αντιπάλους, χάρη στην τεχνική τους. 

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο Τζορτζ ξαπλωμένος στο γρασίδι, εξαντλημένος αλλά χαμογελαστός.  Ηταν Χριστούγεννα. Δεν είχε τραυματισμούς για να επιδιορθώσει, κανένα νεκρό για να θάψει. Δεν υπάρχει κανένας θόρυβος στον αέρα.

Ο στρατιώτης που είχε προτείνει τη συνάντηση πλησίασε, χαλαρώνοντας δίπλα του. Του πρόσφερε ένα τσιγάρο και εκείνος τον ρώτησε με περιέργεια, που έμαθε τους κανόνες του παιχνιδιού του ποδοσφαίρου.

«Δούλευα σε ένα εργαστάσιο στο Σέφιλντ»

«Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ο θανάσιμος εχθρός μου ήρθε από την ίδια πόλη». «Πηγαίνω στο στάδιο,» του είπε. Στο Χίλσμπορο;» ρώτησε  ο Τζορτζ. «Nein. Χίλσμπορο. Στο BramallLane. Είμαι υποστηρικτής της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ». 

Ο Τζορτζ γέλασε, ο Γερμανός σάστισε. Είχε βρει τελικά τον εχθρό του. Η ανακωχή είχε περάσει. Αλλά δεν ήταν εχθροί, επειδή οι χώρες τους ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση. Είτε επειδή προσπαθούσε να τον σκοτώσει. Ο εχθρός του ήταν μόνο ένα από τους φίλους της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.

Η ιστορία, που  φρόντισε να διηγηθεί ο Οσβάλντο Σοριάνο, ανέδειξε τη δύναμη του ποδοσφαίρου ακόμα και μέσα στον πόλεμο. Μία χριστουγεννιάτικη ημέρα... 

ΑΠΕ-ΜΠΕ