«Ρόμπερτ Μουζίλ - Περί Βλακείας»

Η βλακεία είναι ένα θέμα που απασχολεί τον περισσότερο κόσμο καθημερινά. Είτε γιατί θέλει να την αποφύγει ο ίδιος, είτε γιατί θέλει να αποφύγει εκείνους που την διαθέτουν και μάλιστα την διαθέτουν τις περισσότερες φορές και πλέον στην πλειοψηφία του πληθυσμού της γης, σε αφθονία!

Ακόμη θα πρόσθετα πως η βλακεία είναι μια «καυτή πατάτα», που ο καθένας μας δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί. Με λίγα λόγια είναι βλακώδες να παριστάνεις τον έξυπνο, αλλά δεν είναι κι έξυπνο να δημιουργείς την εντύπωση πως είσαι βλάκας, οπότε τι σου απομένει να παριστάνεις;!

«Λάθε Βιώσας» συμβουλεύει ο Επίκουρος, μα και άλλα πολλά χρήσιμα για βλάκες και μη, για βλάκες που παριστάνουν τους έξυπνους και για έξυπνους που παριστάνουν τους βλάκες, θα βρείτε στο βιβλίο «Περί Βλακείας» του Αυστριακού συγγραφέα, διδάκτωρ της φιλοσοφίας, της φυσικής και των μαθηματικών Ρόμπερτ Μουζίλ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ!

Το βιβλίο αυτό είναι ουσιαστικά η ομιλία που είχε δώσει στον Αυστριακό Σύλλογο Εργασίας το 1937, σατιρίζοντας το τότε πολίτικό κατεστημένο, μια ανάσα δηλαδή πριν την απόλυτη άνοδο και κυριαρχία του Χίτλερ στην εξουσία.

Επίκαιρο μέχρι και σήμερα, εξάλλου η βλακεία δεν έχει εποχή και δεν την περιορίζει ο χρόνος, το βιβλίο αυτό με την πολύ καλή μετάφραση της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου και τον κατατοπιστικό πρόλογο του Πέτρου Τατσόπουλου, είναι ένα εγχειρίδιο για όσους θέλουν να αποφύγουν την βλακεία ή να την γιατρέψουν…!

Πάντως προσωπικά θεωρώ πως η αναγνώριση του βλάκα και του ελάχιστα μη βλάκα είναι σχετικά εύκολη, μιας και οι μεν κινούνται με κουτοπονηριά και κακία αναγκαστικά διότι δεν διαθέτουν άλλες δυνάμεις και φυσικά δεν έχουν το σθένος να το παραδεχτούν και ν’ αλλάξουν, μετατρέποντας έτσι την παρουσία τους σε κάτι το πολύ κουραστικό, ενώ οι δε, γίνονται πολυμήχανοι, πράττουν και κινούνται με καλοσύνη και όταν δυστυχώς περνούν την λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τον βλάκα από τον καλό, έχουν το θάρρος να αυτοσαρκαστούν να μην κρύψουν την βλακεία τους και να επιστρέψουν στην κανονικότητα τους.

Επίσης αναπόφευκτα ο βλάκας θα σε βάλει σε μπελάδες είτε άθελά του είτε ηθελημένα!

«Αν η βλακεία δεν ήταν παρόμοια με την πρόοδο, την ικανότητα, την ελπίδα και τη βελτίωση, τότε κανείς δεν θα ήθελε να είναι ηλίθιος». Αυτό έγινε το 1931: και κανείς, σίγουρα, δεν θα έφτανε στο σημείο να αμφιβάλλει ότι ο κόσμος έχει δει μεγάλη βελτίωση από τότε! Και έτσι ερχόμαστε αντιμέτωποι με το πραγματικά αναπόφευκτο ερώτημα: τι είναι η αληθινή βλακεία;»