Ένας μήνας shutdown στις ΗΠΑ: Δημόσιοι υπάλληλοι σε κακή οικονομική κατάσταση

Μετά από έναν μήνα shutdown στις ΗΠΑ, πάνω από 750.000 δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται χωρίς μισθό – οι λογαριασμοί συσσωρεύονται, τα δάνεια μένουν απλήρωτα και οι ζωές διαλύονται.

Το παρατεταμένο shutdown της ομοσπονδιακής κυβέρνησης έχει βυθίσει χιλιάδες αμερικανικά νοικοκυριά στην απόγνωση. Οι ανθρώπινες ιστορίες αποκαλύπτουν μια κοινωνία εξαντλημένη: από υπαλλήλους που πουλούν τα υπάρχοντά τους μέχρι οικογένειες που μετρούν τα τελευταία τους δολάρια, οι συνέπειες γίνονται κάθε μέρα πιο σκληρές.

Οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι έχουν χάσει ήδη δύο μισθοδοσίες και παλεύουν να τα βγάλουν πέρα.

Πληρώνουν τους λογαριασμούς τους με πιστωτικές κάρτες, επισκέπτονται κοινωνικά παντοπωλεία για να γεμίσουν το ψυγείο και μετρούν προσεκτικά τα υπόλοιπα των τραπεζικών τους λογαριασμών, προσπαθώντας να υπολογίσουν για πόσο ακόμη θα αντέξουν χωρίς μισθό.

Για τη Σίνθια Μπράουν, υπάλληλο του Government Publishing Office, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: «όχι για πολύ ακόμη». Η 53χρονη εργάζεται χωρίς να πληρώνεται και ζει σχεδόν αποκλειστικά με καφέ και πρωτεϊνικά ροφήματα. Έχει πουλήσει ό,τι μπορούσε να βρει στο σπίτι της – ακόμη και δύο παλιά iPhone – και ξεκίνησε καμπάνια στο GoFundMe για να καλύψει τα έξοδά της. Η τράπεζα κατέσχεσε το αυτοκίνητό της όταν δεν μπόρεσε να αποπληρώσει τη δόση του δανείου λόγω του shutdown.

Η Μπράουν εργάζεται καταγράφοντας τις συνεδριάσεις του Κογκρέσου – και παρακολουθεί από κοντά τη συζήτηση για το πότε θα ξανανοίξει η κυβέρνηση. «Δεν πάει πουθενά», λέει. «Αυτό με τρομάζει. Δεν γίνεται καμία πρόοδος».

«Μισούνται τόσο πολύ μεταξύ τους… κι εμείς, εμείς είμαστε απλώς παγιδευμένοι στη μέση» καταλήγει. 

Πολιτική παράλυση και κοινωνική κρίση

Από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, οι επιπτώσεις θα αγγίξουν εκατομμύρια Αμερικανούς που εξαρτώνται από τα ομοσπονδιακά κουπόνια τροφίμων (SNAP) ή τα προγράμματα Head Start που αφορούν χιλιάδες παιδιά από ευάλωτα νοικοκυριά. Τα κονδύλια που θα έπρεπε να εκταμιευθούν την 1η Νοεμβρίου έχουν παγώσει, και η κυβέρνηση Τραμπ δηλώνει ότι λόγω του shutdown οι πληρωμές δεν μπορούν να γίνουν.

Το φρένο στις πληρωμές του SNAP σημαίνει ότι εκατομμύρια χαμηλόμισθοι και οικογένειες με παιδιά μπορεί να βρεθούν χωρίς μηνιαία στήριξη για βασικά είδη διατροφής.

Η πίεση δεν είναι μόνο κοινωνική αλλά και οικονομική, καθώς οι συγκεκριμένες παροχές τροφοδοτούν άμεσα την κατανάλωση σε χιλιάδες παντοπωλεία και σούπερ μάρκετ, ειδικά σε επαρχιακές και αστικές «τροφικές ερήμους».

Δύο ομοσπονδιακά δικαστήρια διέταξαν την καταβολή τουλάχιστον μερικών πληρωμών, όμως ο ακριβής χρόνος παραμένει αβέβαιος.

«Δεν ξέρω πώς θα ταΐσω την οικογένειά μου»

Η Κλαρίσα Μπράουνινγκ, υπάλληλος της Υπηρεσίας Κοινωνικής Ασφάλισης στο Σακραμέντο, ζει με την ανάπηρη αδελφή της και την κόρη της, οι οποίες βασίζονται στα κουπόνια τροφίμων. Με τον σύζυγό της πρόσφατα απολυμένο, το νοικοκυριό της δεν έχει πια τρόπο να εξασφαλίσει τροφή.

«Είναι διπλό πλήγμα», λέει. «Έχουμε εξαντλήσει τα πάντα».

Από τους 2,1 εκατομμύρια ομοσπονδιακούς υπαλλήλους της χώρας, περισσότεροι από 750.000 βρίσκονται σε αναγκαστική άδεια άνευ αποδοχών εδώ και έναν μήνα. Εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη συνεχίζουν να εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εγκρίνει μόνο την πληρωμή ορισμένων στελεχών ασφαλείας και στρατιωτικών.

Ανησυχία προκαλεί και η απειλή της κυβέρνησης να στερήσει από τους υπαλλήλους τα αναδρομικά τους, παρότι ο ίδιος ο Τραμπ είχε υπογράψει το 2019 νόμο που τα εγγυάται μετά από κάθε shutdown.

Ο 31χρονος δικηγόρος Τζέιμς Κίργουαν, υπάλληλος στο National Labor Relations Board, έχει τεθεί σε αναγκαστική άδεια από την πρώτη μέρα του κλεισίματος. Αντιμετωπίζει αυξανόμενα χρέη: ενοίκιο, λογαριασμούς, τρόφιμα και φοιτητικό δάνειο 160.000 δολαρίων.

«Ίσως αντέξω άλλες δύο εβδομάδες πριν χρειαστεί να καταφύγω σε σοβαρό δανεισμό», λέει. «Αλλά υπάρχουν πολλοί σε πολύ χειρότερη θέση από μένα».

Σύμφωνα με ανάλυση της Washington Post, περίπου το 1/6 των ομοσπονδιακών υπαλλήλων κερδίζουν λιγότερα από τον εθνικό μέσο μισθό των 62.000 δολαρίων ετησίως.

Το Ταμείο Εκπαίδευσης και Βοήθειας Ομοσπονδιακών Υπαλλήλων (FEEA), το οποίο πρόσφερε μικροεπιδόματα 150 δολαρίων σε όσους έμειναν χωρίς μισθό, ανακοίνωσε ότι σταματά να δέχεται αιτήσεις: πάνω από 10.000 άνθρωποι είχαν ζητήσει βοήθεια, φτάνοντας το όριο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν το βοήθημα για τρόφιμα.

Μία υπάλληλος της Κοινωνικής Ασφάλισης, που ζήτησε ανωνυμία, είπε ότι το εισόδημά της – περίπου 100.000 δολάρια – στηρίζει ολόκληρη την πενταμελή οικογένειά της. Καθώς συνεχίζει να εργάζεται χωρίς αμοιβή, πληρώνει τους λογαριασμούς με πιστωτικές κάρτες και αγοράζει μόνο τα φτηνότερα τρόφιμα: κατεψυγμένα γεύματα και πίτσες χωρίς κρέας.

«Δεν έχω πια σχέδιο Β», λέει με τρεμάμενη φωνή. «Είμαι τόσο τρομαγμένη».

«Μοιραζόμαστε μακαρόνια και κονσέρβες»

Στο γραφείο της Κοινωνικής Ασφάλισης στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης, οι υπάλληλοι έστησαν ένα αυτοσχέδιο τραπέζι δωρεών για να μοιράζονται προμήθειες: μακαρόνια, βρώμη, κονσέρβες σούπας.

«Προσπαθούμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο», λέει η Τζέσικα Σουίτ, συνδικαλιστική εκπρόσωπος.

Η ίδια έχει κόψει το κρέας και τα φρέσκα προϊόντα, τρώγοντας μόνο κατεψυγμένα λαχανικά. Σκέφτεται να αναζητήσει νυχτερινή δουλειά, αν και γνωρίζει πως λίγες επιχειρήσεις θέλουν να προσλάβουν υπαλλήλους που μπορεί να φύγουν μόλις τελειώσει το shutdown.

«Τα πράγματα γίνονται τρομακτικά», λέει.

Στο Κάνσας Σίτι, ένας υπάλληλος του Υπουργείου Στέγασης και Αστικής Ανάπτυξης, που επίσης τέθηκε σε αναγκαστική άδεια, ψάχνει δεύτερη δουλειά. Με τη σύζυγό του έχουν σταματήσει να τρώνε έξω, ακύρωσαν όλες τις συνδρομές τους και περιόρισαν τις μετακινήσεις. Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκε να σηκώσει λεφτά από τις αποταμιεύσεις του για να πληρώσει το ενοίκιο.

«Θα δουλέψω οπουδήποτε χρειαστεί – σε σούπερ μάρκετ, σε κατάστημα, ως οδηγός. Αρκεί να επιβιώσουμε», λέει.

Ακόμη και μέσα στην κρίση, κάποιοι προσπαθούν να βοηθήσουν άλλους. Η Σάρλοτ Σλέιμαν, δικηγόρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού, που βρίσκεται σε άδεια άνευ αποδοχών όλο τον Οκτώβριο, συμμετέχει σε διαδηλώσεις για τη διακοπή των παροχών τροφίμων και συγκεντρώνει δωρεές για τις τοπικές τράπεζες τροφίμων.

Ένας άλλος υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών λέει ότι αυτός και η άνεργη σύζυγός του αναγκάστηκαν να κόψουν κάθε περιττό έξοδο. Έχουν δύο παιδιά και ζουν πια από τις αποταμιεύσεις τους.

«Η ψυχοθεραπεία μάς βοηθούσε να αντέξουμε», λέει, «αλλά στην τελευταία συνεδρία συνειδητοποίησα ότι μάλλον πρέπει να τη σταματήσω».