Αλεξάνδρα Μυλωνά: Από τη νοσηλευτική στο βάθρο του Παγκοσμίου Tae Kwon Do – “Δεν υπάρχει λάθος στιγμή για να κυνηγήσεις ένα όνειρο”

Η 47χρονη νοσηλεύτρια από το Ηράκλειο που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Tae Kwon Do στο Jesolo της Ιταλίας μιλάει στο newshub.gr , αποδεικνύοντας ότι το πάθος και η πίστη μπορούν να σε ανεβάσουν σε κάθε βάθρο της ζωής.

Η Αλεξάνδρα Μυλωνά γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βαλανιδούσσα Πρέβεζας. Από μικρή βρήκε διέξοδο στον αθλητισμό – ξεκίνησε με καράτε στα οκτώ της, ασχολήθηκε αργότερα με το μπάσκετ και στα 25 της γνώρισε το Tae Kwon Do, το άθλημα που έμελλε να την οδηγήσει στο πιο λαμπρό της επίτευγμα: την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Tae Kwon Do που πραγματοποιήθηκε στο Jesolo της Ιταλίας.

Σήμερα είναι παντρεμενη, είναι μητέρα δυο παιδιών της Ευτυχίας και του Γιώργου, ζει και εργάζεται στην Κρήτη ως νοσηλεύτρια, αποδεικνύοντας καθημερινά πως με θέληση και επιμονή μπορείς να πετύχεις ό,τι βάλεις στο μυαλό σου – ανεξάρτητα από ηλικία ή δυσκολίες.

- Πώς μπήκε στη ζωή σου ο αθλητισμός; 

- «Ο αθλητισμός δεν μπήκε απλά στη ζωή μου – έκανε θεαματική είσοδο! Είχα δύσκολα παιδικά χρόνια, μεγάλωσα γρήγορα σε ένα μικρό χωριό της Πρέβεζας, αλλά οι γονείς μου πάλεψαν να μας μεγαλώσουν με αρχές και δύναμη ψυχής. Οπότε όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με τον αθλητισμό, ήταν σαν να συνέχιζα το “μάθημα επιμονής” που μου έδωσαν εκείνοι.»

- Υπήρχαν στιγμές που σκέφτηκες ότι δεν θα τα καταφέρεις και ενδεχομένως αισθάνθηκες την ανάγκη να τα παρατήσεις; 

- «Αν δεν έχεις περάσει από το “τα παρατάω”, δεν έχεις φτάσει στο “τα κατάφερα”! Υπήρχαν στιγμές που η κούραση με λύγιζε, αλλά θυμόμουν γιατί ξεκίνησα. Και κυρίως θυμόμουν ότι έχω παιδιά που με κοιτάνε και θέλω να βλέπουν τη μαμά τους να παλεύει, όχι να τα παρατάει.»

-  Κάνεις ένα απαιτητικό επάγγελμα με δύσκολα ωράρια. Νοσηλεύτρια. Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζεις τώρα που ο κλάδος της υγείας έχει κλυδωνιστει; 

- «Η δουλειά στο νοσοκομείο είναι η  δεύτερη μου οικογένεια. Οι δυσκολίες είναι τόσες που το νοσοκομείο θα έπρεπε να δίνει... μετάλλια αντοχής στους νοσηλευτές! Εργάζομαι στο Νευρολογικό Τμήμα, ένα χώρο που αγαπώ. Ασχολούμαι με τον ηλεκτροεγκεφαλογράφο και με την ημερήσια θεραπεία ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας. Το χαμόγελο των ασθενών και η αγκαλιά των παιδιών που έρχονται για εξέταση είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου.»

- Ποιος ο στόχος σου όταν ασχολήθηκες με τον αθλητισμό; Περίμενες αυτή τη διάκριση; 

- «Όταν ανέβηκα στο βάθρο, ένιωσα πως όλα άξιζαν. Ξεκίνησα για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι ποτέ δεν είναι αργά. Δεν περίμενα τη διάκριση. Όταν ανέβηκα στο βάθρο, ένιωσα ευγνωμοσύνη για τους φίλους που με βοήθησαν οικονομικά να φτάσω εκεί. Δεν μπορούσα να ζητήσω βοήθεια εύκολα, αλλά όσοι στάθηκαν δίπλα μου το έκαναν από καρδιάς — κι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε μετάλλιο.»

- Υπήρχε κάποιο πρόσωπο που έπαιξε κομβικό ρόλο στο να σε ωθήσει στον αθλητισμό; Να σε εμπνεύσει; Να σου δώσει δύναμη; 

- «Πίσω από κάθε αθλητή, υπάρχει μια ομάδα. Τα παιδιά μου, ο σύζυγός μου, οι γονείς, οι αδερφές και οι φίλοι μου με στήριξαν απίστευτα. Ο σύλλογος ΑΣΜΑ Χερσονήσου και ο προπονητής μου Κωνσταντίνος Καλαϊτζάκης με ενθάρρυναν και με βοήθησαν να ταξιδέψω στο παγκόσμιο. Είμαι τυχερή που τους έχω.»

- Υπήρξε στήριξη Αλεξάνδρα ώστε να συμμετάσχει σε σε αυτή τη διοργάνωση. Νομίζω ότι στην Ελλάδα οι αθλητές παλεύετε μόνοι σας. 

- «Ναι, οι αθλητές παλεύουμε μόνοι μας – αλλά υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.  Δυστυχώς στη χώρα μας οι αθλητές συνήθως παλεύουμε χωρίς χορηγούς και βοήθεια. Όμως εγώ είχα στήριξη από τους “Γιατρούς του Αιγαίου”, το Βενιζέλειο Νοσοκομείο και φίλους που βοήθησαν όπως μπορούσαν. Αυτή η στήριξη δεν με έκανε απλώς να ταξιδέψω, αλλά να πιστέψω ξανά στην καλοσύνη.»

- Τι θα έλεγες στα παιδιά που αγαπούν το συγκεκριμένο άθλημα ή γενικότερα που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό; 

- «Να μην φοβούνται να προσπαθήσουν, ακόμα κι αν ξεκινήσουν αργά. Δεν υπάρχει λάθος στιγμή για να κυνηγήσεις ένα όνειρο, μόνο λάθος δικαιολογίες! Ο αθλητισμός είναι πειθαρχία, παρέα, χαμόγελο και η χαρά να ξεπερνάς τον εαυτό σου.»

- Η Αλεξάνδρα σε δέκα χρόνια τι θα κάνει;  Κ εάν γύριζες το χρόνο πίσω τι θα έλεγες στη μικρή Αλεξάνδρα να αποφύγει; 

- «Ελπίζω να είμαι πιο ήρεμη, να συνεχίζω να γυμνάζομαι και να δουλεύω, αλλά κυρίως να βλέπω την Ευτυχία και τον Γιώργο χαρούμενους. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα έλεγα στη μικρή Αλεξάνδρα: Μη φοβάσαι τις δυσκολίες· φτιάχνουν χαρακτήρα.»

* Αξίζει να σημειωθεί οτι η Ελλάδα κατέκτησε για πρώτη φορά τη 2η θέση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα