Από την Κρήτη ο νέος Επίσκοπος Καμπέρας στην Αυστραλία

Απο την Κρήτη και μάλιστα από την περιοχή της Βιάννου είναι ο νέος Επίσκοπος Καμπέρας στην Αυστραλία. Μια εξέλιξη που έκανε τις καμπάνες της Μονής Επανωσήφη να χτυπούν χαρμόσυνα, μιας και εκεί χειροτονήθηκε μοναχός και διάκονος.

Συγκεκριμένα, όπως σημειώνει το orthodoxianewsagency.gr κατά την σημερινή Συνεδρίαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Φανάρι, βάσει των Τριπροσώπων που υπεβλήθησαν από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας εξελέγησαν παμψηφεί Επίσκοπος Καμπέρας ο μέχρι σήμερα Αρχιδιάκονος του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Μακαρίου, κ. Αθηναγόρας Καρακωνσταντάκης, και Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου ο Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ. Χριστοφόρος Κρικέλης, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κερασούντος.

“Εκφράζω βαθύτατα συναισθήματα χαράς για τον νέο Επίσκοπο Καμπέρας (Αυστραλία) κκ. Αθηναγόρα Καρακωσταντάκη που εκλέχθηκε σήμερα ομόφωνα από την σύνοδο του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου!” έγραψε σε ανάρτησή του στο Facebook ο Δήμαρχος Βιάννου Παύλος Μπαριτάκης, πληροφορώντας πως ο νέος Επίσκοπος κατάγεται από τον Αμιρά Βιάννου και είναι γιος του του αείμνηστου Μανώλη Καρακωσταντάκη, ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, που έφυγε από την ζωή στις αρχές Αυγούστου.

Τον νέο Επίσκοπο συνεχάρη και ο π. Θεοφύλακτος Μηλιαράκης

Ποιος είναι ο νέος Επίσκοπος

 Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, σπούδασε στη γενέτειρά του και βρέθηκε στις ΗΠΑ για μεταπτυχιακές σπουδές, όπου εργάστηκε και ως ερευνητής. Το 2016 επιστρέφει και εγκαθίσταται οριστικά στον Αη Γιώργη τον Επανωσήφη και έναν χρόνο μετά, στις 3 Νοεμβρίου 2017, χειροτονείται μοναχός και διάκονος.

«Σπούδασα Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Ακολούθησε το διδακτορικό μου στο Πανεπιστήμιο Stanford, στην Καλιφόρνια, στον τομέα της Φυσικής Συμπυκνωμένης Υλης, Υπεραγωγιμότητας και Κβαντικής Θεωρίας Μαγνητισμού. Την ενασχόλησή μου με αυτά τα θέματα την οφείλω στην επίδραση που άσκησε πάνω μου ένας από τους πιο έξυπνους και σπουδαίους επιστήμονες του κόσμου, ο μετέπειτα καθηγητής μου και επιβλέπων στην εκπόνηση της διδακτορικής μου διατριβής Steven Kivelson”.

Ο μοναχός Αθηναγόρας εξηγεί στην εφημερίδα “Καθημερινή” πώς προέκυψε η στροφή προς την μοναστική ζωή. «Από μικρός είχα τον ορθόδοξο μοναχισμό σε ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου αλλά η γνωριμία μου με τον πνευματικό μου πατέρα, επίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο και με τη Μονή Επανωσήφη το 2007 ήταν αυτά που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην αποκρυστάλλωση της μοναχικής κλίσης μέσα μου».

Όπως τονίζει, «πρέπει να έχει κάποιος μεγάλη αγάπη και φλογερό έρωτα για τον Χριστό για να αποφασίσει να αφήσει τα πάντα στην άκρη και να αφιερώσει την ψυχή του και όλη του την ύπαρξη σε Αυτόν».

Ο ίδιος επισημαίνει ότι «ο συνδυασμός του θετικού επιστήμονα και του μοναχού είναι κάπως ασυνήθιστος και σπάνιος αλλά υπάρχουν πολλοί δρόμοι, οι οποίοι μας οδηγούν σε κάποιο προορισμό εξίσου καλά. Έτσι, αφετηρία για τη μοναχική ζωή μπορεί να είναι ο δρόμος του επιστήμονα», ενώ υπογραμμίζει ότι «δεν απορρίπτω την επιστήμη αλλά όσο περνά ο καιρός συνειδητοποιώ ότι η πνευματική ζωή δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε».

Τα διακονήματα του πατρός Αθηναγόρα στη Μονή είναι δύο. «Εκτός της λειτουργικής ζωής και της γραμματειακής υποστήριξης στο μοναστήρι, ασχολούμαι με τη διαχείριση του φωτοβολταϊκού πάρκου και των ασύρματων δικτύων της μονής καθώς και με τη συμμετοχή σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα για επενδύσεις και για βιώσιμη γεωργία».

Όπως ίδιος τονίζει, «οι δύο ρόλοι δεν είναι τόσο ασυμβίβαστοι όσο νομίζει κάποιος με την πρώτη ματιά. Ένας σημαντικός λόγος είναι ότι η σύγχρονη πραγματικότητα έχει φέρει στο προσκήνιο κάποια θέματα που για αιώνες δεν υπήρχαν – βιοηθικής, προστασίας του περιβάλλοντος, βιώσιμης διαχείρισης των πόρων και των δυνάμεων που έχουμε στη διάθεσή μας. Η Εκκλησία μας καλείται να πάρει θέση σε αυτά τα θέματα αλλά και να συμβάλει στην αντιμετώπισή τους. Χρειάζεται λοιπόν και κληρικούς με ανάλογο επιστημονικό υπόβαθρο».

Τέλος, τον ευχαριστεί η διακονία των ανθρώπων, κάτι που πρέπει να χαρακτηρίζει τους μοναχούς, ενώ τον λυπεί η εμμονή στον εαυτό μας και η δυσκολία να αλλάξουμε συνήθειες.