Αρμός: Μια ιστορία για την προσωπική τους επαφή με το Μανώλη Λιδάκη που αναδεικνύει το μεγαλείο ψυχής του (Φωτο)

Λίγα 24ωρα μετά από το χαμό του Μανώλη Λιδάκη, τα μέλη του συγκροτήματος Αρμός, θέλοντας να τιμήσοην τη μνήμη του, δημοσιοποιησαν μια προσωπική τους ιστορία, που αναδεικνύει το μεγαλείο ψυχής του εκλιπόντα καλλιτέχνη.

«Μια μέρα μετά τον πικρό αποχαιρετισμό στον Μανώλη Λιδάκη, λίγες γραμμές για να τιμήσουμε τον δικό μας Μανώλη…

Ήταν τέλος του 2006 και ηχογραφούσαμε τον πρώτο μας δίσκο.

Ακούγοντας τα κομμάτια στο στούντιο που πηγαίναμε μερόνυχτα ολόκληρα, φανταζόμασταν την φωνή του σε κάποια από αυτά και λέγαμε ο ένας στον άλλον : τι ωραία που θα ήταν να έρχονταν στο στούντιο ο Λιδάκης να ακούσει και να δεχτεί να τραγουδήσει … Σενάριο επιστημονικής φαντασίας, λεγαμε… Πώς θα τον βρούμε; δεν έχουμε καν το τηλέφωνο του...δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ ούτε ένα «γεια»!

Ρωτώντας ανθρώπους του χώρου κι εδώ στην Κρήτη αλλά, κυρίως, στην Αθήνα, όλοι μας έλεγαν να μη δοκιμάσουμε καν… Μας μίλαγαν όλοι για έναν καλό άνθρωπο αλλά,ταυτόχρονα, τραχύ και δυσπρόσιτο. Θυμόμαστε αξέχαστα έναν γνωστό άνθρωπο του χώρου που, μόλις του το είπαμε, άρχισε να γελάει ξεκαρδιστικά: « Μην το δοκιμάσετε καθόλου! Καταρχάς δεν θα τον βρείτε εύκολα αλλά και να τα καταφέρετε να τον βρείτε, ο Μανώλης θα σας ευχηθεί καλή επιτυχία και μέχρι εκεί…»

Μετά κι από αυτήν την αποθάρρυνση το πήραμε απόφαση … δεν είχε νόημα να το προσπαθήσουμε.

Πέρασαν μερικοί μήνες και γράφαμε λύρες στο στούντιο στο τραγούδι «Αμόνι και νερό» με τον καταπληκτικό μουσικό, Ζαχαρία Σπυριδάκη.Σ’ ένα διάλειμμα από την ηχογράφηση, μας λέει ο Ζαχάρης ότι αυτό θα το έλεγε καταπληκτικά ο Λιδάκης και έχω το τηλέφωνο του …

Κοιταζόμαστε μεταξύ μας και χαμογελάμε σα να λέγαμε ο ένας στον άλλον « βρε λες ;;»

Μετά από 2-3 επικοινωνίες με τον Μανώλη κι αφού μας είπε « για να έχετε τόση επιμονή κάτι καλό θα έχετε να μου παρουσιάσετε οπότε, μια που με πετυχαίνετε στο Ηράκλειο, θα έρθω ν’ ακούσω!!!» ένα βράδυ εμφανίστηκε στο στούντιο…

Ακόμα θυμόμαστε το καρδιοχτύπι όταν μπήκε μέσα με αυτό το απαράμιλλο ύφος του που για μας τότε ήταν ψαροτικό όσο δεν πάει.

«Βάλτε μου ν’ ακούσω» είπε μετά τις απαραίτητες συστάσεις και χαιρετούρες, δίνοντας μας την αίσθηση ότι πετάχτηκε για λίγο και θα έφευγε…

Πάνω από πέντε ώρες άκουγε και ξανακουγε και σχολίαζε θετικά τη δουλειά μας… ξημερωθήκαμε εκείνη τη νύχτα …

Για μας που ήμασταν νεούδια έμοιαζε σαν ένα όνειρο …

Ο Λιδάκης, ο μεγάλος τραγουδιστής, καθόταν μαζί μας σ’ ένα καναπέ κι ακούγαμε μαζί τα τραγούδια μας.

Από ‘κει και μετά ήταν μαζί μας σχεδόν σε κάθε ηχογράφηση, ζητούσε επίμονα να πει τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου κ τελικά καταλήξαμε στα 4 που ερμήνευσε μοναδικά. Αμέτρητες συζητήσεις, συμβουλές, πειράγματα , ανησυχίες...γίναμε φίλοι, καλοί φίλοι.

Μια μερα χτύπησε το τηλέφωνο και μας ανακοίνωσε ότι έχει κλείσει εταιρία στην Αθήνα για να εκδοθεί ο δίσκος κι ότι θα υπογράψει και την παραγωγή .

"Δεν γίνονται αυτά!!!" λέγαμε μεταξυ μας…

Για τους πολλούς που δεν γνωρίζουν, όταν ένας νέος καλλιτέχνης κυκλοφορούσε έναν δίσκο (τότε που υπήρχαν δισκογραφικές )

έπρεπε να πληρώσει ένα υπέρογκο ποσό ο ίδιος, που εκτός τα έξοδα της παραγωγής στο στούντιο, θα κάλυπτε και όλα τα έξοδα τοποθέτησης στα ράφια , διαφήμισης κλπ κλπ .

Οι δισκογραφικές δεν ήθελαν να ρισκάρουν ούτε ευρώ εκείνη την εποχή σε οποιοδήποτε πρωτοεμφανιζόμενο.

Ο Μανώλης το 2007 αποχώρησε από την εταιρία που έκανε τις μεγάλες επιτυχίες του και οι 2-3 μεγάλες δισκογραφικές "σφάζονταν στα πόδια του" για το ποια θα αποσπάσει την υπογραφή του.

Ανέβηκε στην Αθήνα έχοντας μαζί τον ανέτοιμο, εκεινη τη στιγμή, δίσκο μας και στην πρώτη μεγάλη εταιρία που έκλεισε ραντεβού, απαίτησε να εκδοθεί το υλικό χωρίς να πληρώσουμε ούτε ένα ευρώ . Ο διευθυντής της δισκογραφικής επέμενε να επενδύσουν ένα ποσό στην δουλειά μας αλλά όχι τόσα πολλά χρήματα που θα κόστιζε η όλη παραγωγή και ο Μανώλης ήταν ανένδοτος λέγοντας τους πως αν ζητήσετε από τα παιδιά έστω κι ένα μικρό ποσό θα τους πάρω και θα πάμε μαζί σε άλλη δισκογραφική και δεν θα υπογράψω μαζί σας τίποτα.

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι ειπώθηκε στην κουβέντα γιατί αυτά μας τα είπαν άνθρωποι που ήταν μπροστά στο «παζάρι»

Ο δύσκολος, τραχύς κι απρόσιτος Λιδάκης (για όσους δεν τον ήξεραν πραγματικά ) ήταν ο δισκογραφικός πατέρας μας, αυτός που "έβαλε πλάτη" για μας, αυτός που απαίτησε αυτό που δεν γίνονταν ποτέ εκείνη την εποχή για κανέναν νέο καλλιτέχνη.

Έτσι βγήκε ο πρώτος μας δίσκος , φυσικά με τίτλο «Αμόνι και νερό» το 2007, με τον Μανώλη να έχει μέσα τα τέσσερα τραγούδια : «Αμόνι και νερό» «Καρδιά έχω άδεια» «Αρχάγγελος» τραγούδι αφιέρωμα στο Νίκο Ξυλούρη , και «Σκοτάδι γυμνός».

Από’ κει και μετά ο Μανώλης ξαναγύρισε στην Αθήνα και χαθήκαμε για κάποια χρόνια μέχρι να γυρίσει πίσω στην Κρήτη μόνιμα, όμως όποτε ηχογραφούσαμε τραγούδια και καλούσαμε για συνεργασίες ή κάναμε live στην Αθήνα, μας ακολουθούσε και μας χαρακτήριζε πάντα μια φράση:«τα παιδιά αυτά τα έχει εμπιστευτεί ο Λιδάκης…»

Οι φωτογραφίες είναι από την παρουσίαση του δίσκου στο «Μήλον της έριδος» στο Ηράκλειο και από την ηχογράφηση στο στούντιο «Ηχοτρόπιο»

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ ξεχωριστέ και καλέ μας φίλε…»