Δημήτρης Ψαρράς: “Είναι λάθος να δίνουμε νερό ή τροφή στα όρνια που βρίσκουμε πεσμένα στο δρόμο” - Δείτε γιατί...

Όταν βλέπουμε τα όρνια να είναι στην άσφαλτο εξαντλημένα, δεν πρέπει να τους δίνουμε ούτε νερό, ούτε τροφή, αλλά να ειδοποιούμε αμέσως το δασαρχείο ή τη θηροφυλακή, διότι μπορεί να μην είναι η έλλειψη του νερού που τα έριξε από τον ουρανό, αλλά η κατανάλωση ποντικοφάρμακου μέσω της κατανάλωσης δηλητηριασμένου νεκρού ζώου. Τη βασική αυτή οδηγία - συμβουλή,  μας δίνει μέσω του newshub.gr ο Δημήτρης Ψαρράς, που για πολλά χρόνια βοηθούσε εθελοντικά  στην  επιχείρηση διάσωσης τέτοιων πτηνών της άγριας ζωής, ενώ ακόμα και σήμερα πολύ συχνά καλείται να συμβάλλει σε ανάλογες διασώσεις, λόγω της πολυετούς εμπειρίας και των γνώσεων που διαθέτει!

Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Ψαρράς ενημερώνει τον κόσμο που προφανώς δεν είναι σε θέση να το γνωρίζει, ότι σε περίπτωση που ένα όρνιο έχει φάει δηλητηριασμένο ψοφίμι, (για παράδειγμα έναν ποντικό που ψόφισε από ποντικοφάρμακο), θα πεθάνει και το ίδιο μόλις πιει νερό ή φάει, γιατί αμέσως το δηλητήριο θα επεκταθεί στον οργανισμό του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος είχε πριν από πάνω από δέκα χρόνια ασχοληθεί εθελοντικά με τη διάσωση των πτηνών αυτών, συνεργαζόμενος με το Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και το Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων της Αίγινας.

“Το δηλητήριο μένει στον οργανισμό του όρνιου μέχρι και 15 μέρες. Θυμάμαι μια περίπτωση ενός γύπα που ήταν δηλητηριασμένος και για δέκα μέρες πήγαινε καλά. Μόλις του δώσαμε νερό πέθανε”, λέει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Ψαρράς, τονίζοντας πως χρειάζεται πολύ μεγάλη πείρα σε έναν άνθρωπο προκειμένου να καταλάβει αν πίσω από την εξάντληση ενός πτηνού στην άσφαλτο βρίσκεται η έλλειψη του νερού ή της τροφής, ή βρίσκεται η δηλητηρίαση του.

“Οπότε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να ειδοποιήσουμε το δασαρχείο ή τους θηροφύλακες. Αυτοί είναι εκπαιδευμένοι. Ξέρουν πώς να τα πιάσουν, έχουν και τα ειδικά κλουβιά για να τα μεταφέρουν”, όπως επισημαίνει και προσθέτει ακόμη, ότι τα πουλιά αυτά αντέχουν μέχρι και 20 μέρες χωρίς τροφή και επομένως δεν θα πρέπει να ανησυχούμε ως προς το ζήτημα αυτό.

Στο μεταξύ, όπως διευκρινίζει, η αυξημένη πλέον προσοχή των κτηνοτρόφων στη χρήση και στον τρόπο χρήσης των ποντικοφαρμάκων, έχει συμβάλει στη δραστική και σταδιακή μείωση των δηλητηριασμένων αρπακτικών στους ορεινούς όγκους. Πρόβλημα υπάρχει ακόμα στους κάμπους, αλλά ακόμα και εκεί τα περιστατικά σε σχέση με το παρελθόν μειώνονται.

Τα περιστατικά αυξάνονται διαρκώς

Στο ερώτημα μας, που αποδίδει ο ίδιος ο Δημήτρης Ψαρράς τα περιστατικά με τα όρνια που βρίσκονται εξαντλημένα πάνω στην άσφαλτο, λέει χαρακτηριστικά: “Εγώ ξεκίνησαν με ένα πληθυσμό πριν από δώδεκα χρόνια που έφτανε τα 300 πουλιά. Και σήμερα ξεπερνούν τα 1.300. Παλιά δεν βρίσκανε φαΐ αλλά ήτανε λίγα. Ήταν και τα “ώριμα” λιγότερα. Ενώ τώρα “ώριμα” που δεν αφήνουν τα μικρά να βρουν τροφή, έχουν πολλαπλασιαστεί. Έχει μειωθεί και το νερό στους ορεινούς όγκους, οι πηγές έχουν στερέψει οι περισσότερες. Είναι και οι άνεμοι και έτσι πέφτουν. Είναι βαριά πουλιά, αν είναι εξαντλημένα και είναι σε τέτοιες ηλικίες που δεν έχουν πείρα, πέφτουνε”, σύμφωνα με τον Δημήτρη Ψαρρά.

Πάντως για τη μεγάλη αύξηση του πληθυσμού των άγριων πτηνών στην Κρήτη μέσα σε μόλις 12 χρόνια, ο Δημήτης Ψαρράς καταλήγει:

“Από τη μία μπορούμε να πούμε ότι έγινε καλή δουλειά. Όλοι οι φορείς τότε που ασχολήθηκαν έκαναν καλή δουλειά. Και μιλάμε για οργανώσεις, για το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, τα Κέντρα Περίθαλψης, τα δασαρχεία, όλοι οι δημοσιογράφοι που βοηθήσατε απεριόριστα. Μειώθηκε πολύ και τα δηλητήρια που έμπαιναν στις ορεινές περιοχές κατά την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου. Μειώθηκαν και τα δευτερεύοντα δηλητήρια που έβαζαν οι αγρότες στους κάμπους για τα ποντίκια και για χίλιους δυο λόγους. Έτσι, όταν το γεράκι πετούσε επειδή επιλέγει πάντα το θύμα του, είτε είναι λαγός, είτε ζουρίδα, είτε πουλί, είτε είναι ποντικός, διαλέγει αυτό που κινείται πιο νωχελικά που είναι άρρωστο. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του, να καθαρίζει τη φύση. Βλέποντας λοιπόν τον ποντικό “ζαβλακομένο” τον έτρωγε και δηλητηριαζόταν. Και με αυτό τον τρόπο, με κάθε γεράκι που σκότωνες, επέτρεπες σε 3-4 χιλιάδες ποντικούς να επιβιώνουν, γιατί τόσους καταναλώνει κάθε χρόνο κάθε γεράκι”.

Σήμερα στην Κρήτη στα άγρια πουλιά έχει μείνει ο γυπαετός που σπανίζει έχοντας μείνει πλέον σε έναν μικρό αριθμό με λίγα ζευγάρια και τα όρνια που συναντούμε στους δρόμους, ενώ παλιότερα ζούσε και ο μαυρόγυπας, αλλά όταν κόψαμε τα δέντρα εξαφανίστηκε από την Κρήτη διότι, σε αντίθεση με τα άλλα άγρια πτηνά που φωλιάζουν σε βράχους, αυτός φώλιαζε στα δέντρα.

Όλα αυτά τα είδη καθαρίζουν τη φύση από τα ψοφίμια, ενώ το γεράκι τρέφεται με ζωντανά ζώα που γίνονται το θήραμα του.

Διαβάστε επισης:

Κρήτη: Εξαντλημένος γύπας προσγειώθηκε ανάμεσα στους λουόμενους (Βίντεο)

ΒΟΑΚ: Εξαντλημένος γύπας βρέθηκε στο οδόστρωμα - Πολίτης του έδωσε νερό και τροφή (Βίντεο)

Κρήτη: Ενας γύπας προσγειώθηκε σε... στέγη σπιτιού στη Σταλίδα (Βίντεο + Φωτο)