Ένα μάθημα ανθρωπιάς από το ΠαΓΝΗ που συγκλονίζει - Η απίστευτη ιστορία μιας 22χρονης μετανάστριας

Υπάρχουν στιγμές που η ιατρική επιστήμη υποκλίνεται μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής και η είδηση που έρχεται από την Αιματολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου είναι ακριβώς μια τέτοια στιγμή.

Η ανάρτηση της διευθύντριας της κλινικής, Ελένης Παπαδάκη, για την περιπέτεια και τη σωτηρία μιας 22χρονης μετανάστριας από το Σουδάν, κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου, θυμίζοντάς μας τι σημαίνει πραγματική φροντίδα.

Η ιστορία της Α. ξεκινά με τον πιο εφιαλτικό τρόπο. Αφού διέσχισε με τα πόδια το Σουδάν, επιβίωσε από ξυλοδαρμούς, βιασμούς και την απώλεια ενός εμβρύου, βρέθηκε τον περασμένο Νοέμβριο πάνω σε μια βάρκα από τη Λιβύη που την «ξέβρασε» στις ακτές της Κρήτης. Όταν έφτασε στο νοσοκομείο, συνοδευόμενη από έναν ευγενή λιμενικό, η κατάστασή της ήταν οριακή. Η κοπέλα ήταν σχεδόν νεκρή, χτυπημένη από μια σπάνιας σφοδρότητας κρίση δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, την ώρα που άλλοι συνταξιδιώτες της είχαν ήδη αφήσει την τελευταία τους πνοή στη θάλασσα.

Επί τρεις μήνες, το ΠαΓΝΗ έγινε για την Α. το καταφύγιο που δεν είχε ποτέ. Η ιατρική μάχη ήταν σκληρή, με νοσηλείες στη ΜΕΘ, βαριές επιληπτικές κρίσεις και ανάγκη για συνεχείς αφαιμαξομεταγγίσεις, όπου επιστρατεύτηκε η βοήθεια και του «Βενιζελείου» νοσοκομείου. Όμως, πέρα από τα φάρμακα, η θεραπεία ήταν η αγάπη. Οι νοσηλεύτριες την έλουζαν και τη χτένιζαν σαν δικό τους άνθρωπο, οι γιατροί χρησιμοποιούσαν τηλεφωνική μετάφραση για να της ψιθυρίσουν λέξεις στη γλώσσα της και η καθηγήτρια Παπαδάκη περιγράφει με συγκίνηση πώς η νεαρή κοπέλα κρατιόταν από το χέρι της σε κάθε επίσκεψη.

Η αντίστροφη μέτρηση για τη νέα της ζωή σφραγίστηκε με ένα δώρο: ένα tablet από τον Σύλλογο Φίλων της Αιματολογικής που την έκανε να χαμογελάσει σαν παιδί. Πριν λίγες μέρες, η Α. πέρασε την πόρτα της εξόδου κρατώντας μια κόκκινη βαλίτσα γεμάτη καινούργια ρούχα που της αγόρασε το προσωπικό, έχοντας πλέον στα χέρια της το άσυλο και το ΑΜΚΑ της. Έφυγε για μια ειδική δομή φιλοξενίας, αφήνοντας πίσω της ένα μάθημα για το πώς το «Σύστημα» μπορεί να γίνει ανθρώπινο όταν οι πράξεις οδηγούνται από το συναίσθημα.

Όπως χαρακτηριστικά έγραψε η κ. Παπαδάκη, το χαμόγελο αυτού του κοριτσιού είναι πλέον για εκείνη ένα «φυλακτό ζωής». Η Α. δεν κέρδισε μόνο τη μάχη για την επιβίωση, αλλά ανακάλυψε στην Κρήτη τη στοργή που της είχε στερήσει η μοίρα μέχρι σήμερα.