Ένας Ινδιάνος στην Κρήτη τραγουδά το ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό» και μας συστήνεται (Βίντεο)

Υπάρχουν πολλές φορές που ο Θεός ή αν θέλετε το σύμπαν, απαντά στις σκέψεις, στα προβλήματα της ζωής, στην ψυχή την ίδια όταν εκείνη φυσικά έχει τις ανάλογες ανησυχίες, μέσω παράξενων αγγελιοφόρων και καταστάσεων.

Δεν θα εμβαθύνω στις δικές μου ψυχικές αναζητήσεις και προβλήματα, μιας και ο στόχος μου δεν είναι να σας ορίσω ως δίχως χρήμασι ψυχολόγους μου, αλλά για να σας μιλήσω για την συνάντηση μου με ένα τραγούδι που με συγκλόνισε όχι επειδή δεν το είχα ακούσει ξανά, αλλά επειδή το άκουσα από έναν καλλιτέχνη (βασικά από δύο, αν και ο σκοπός τις συνέντευξης και του άρθρου είναι η παρουσίαση μόνο του ενός για την ώρα τουλάχιστον), δοσμένο με τέτοιο επικό τρόπο, που όχι μόνο απαντά στις παλαιότερες έρευνες που είχα κάνει περί της κοινής καταγωγής των αυτόχθων ινδιάνων της Αμερικής (ναι καλά διαβάσατε!), αλλά και με τις απαντήσεις που έψαχνε η λογική και η ψυχή μου τον τελευταίο χρόνο!

Γιατί αν ένας ινδιάνος από το μακρινό Περού νοιώθει Κρητικός, τότε όλοι μπορούμε να είμαστε…
Ο λόγος για τον μουσικό Pedro Fabian με καταγωγή τα υψίπεδα των Άνδεων του κεντρικού Περού, ο οποίος μαζί με τον δικό μας Βασίλη Δραμουντάνη διασκεύασαν το ριζίτικο «Σε Ψηλό Βουνό» ή και αλλιώς «En las montañas», τραγούδι που αν ακούγοντας το σας κάνει να δακρύζετε, τότε ετοιμαστείτε να ανατριχιάσετε και να ξεσηκωθείτε! 

Κι επειδή δε πιστεύω στην τύχη, όχι.. δεν ήταν τυχαία αυτή μου η συνάντηση με την διασκευή αυτή μα ούτε και με τον ίδιο τον Pedro, πήρα λοιπόν το θάρρος να σας τον παρουσιάσω και δια μέσου αυτής της συνέντευξης να μάθω όσα περισσότερα μπορώ, όχι μόνο για το πώς προέκυψε η παντρειά του Ψηλορείτη με της Άνδεις, αλλά και για την ιστορία ενός ανθρώπου που μπορεί να κατάγεται από τόσο μακριά, αλλά βρέθηκε να ανήκει πιο κοντά στην Ελλάδα και στην Κρήτη, απ’ όσο πολλοί από εμάς..!

Newshub: Pedro πραγματικά χαίρομαι πολύ για την γνωριμία. Νοιώθω τυχερός που σου μιλάω και υπερήφανος που παρόλα τα προβλήματα που έχει η πατρίδα μου τις τελευταίες δεκαετίες, κατάφεραν οι ακλόνητες ρίζες της να σε συνεπάρουν και να σε κάνουν να συμπαθήσεις την πολύπαθη Ελλάδα!
Συστήσου μας και πες μας μερικά πράγματα για σένα, όπως από πού κατάγεσαι και πως βρέθηκες στην Ελλάδα. 

Pedro: Χαίρομαι και εγώ Μιχάλη για αυτή τη συνέντευξη, είναι μεγάλη μου χαρά το να μπορώ να συνομιλήσω με ανθρώπους από αυτό το όμορφο νησί όπως είναι η Κρήτη. Είμαι από το Ουανκάγιο, μία πόλη στις Άνδεις που βρίσκεται στα 3.200 μέτρα πάνω από την θάλασσα στο κέντρο του Περού. Εκεί μεγάλωσα και συμμετείχα από την εφηβεία μου σε μουσικά γκρουπάκια. Τα δύσκολα χρόνια στις δεκαετίες του 80 και του 90 με έντονα  οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, με οδήγησαν να βρω ένα πιο ήσυχο και ασφαλές περιβάλλον. Έτσι ο προορισμός μου ήταν η Ευρώπη, η Ιταλία συγκεκριμένα, διότι κάποιοι φίλοι μου από το συγκρότημα που δημιοουργήσαμε στο Περού, είχαν ήδη εγκατασταθεί στο Μιλάνο. Συναντηθήκαμε με τα παιδιά στην Ελλάδα το 1995 με σκοπό να μείνουμε για μια βδομάδα για να γυρίσουμε όλοι μαζί στο Μιλάνο. Η μισοί φύγανε μετά από 5 μήνες και οι υπόλοιποι μείναμε μέχρι σήμερα.

Newshub: Οι εμπειρίες σου με την Ελλάδα αρχικά να φανταστώ πως ήταν δυνητικά αρνητικές… μίλησε μας για τα πρώτα σου χρόνια εδώ.
Pedro: Δεν θα έλεγα ότι ήταν αρνητικές, διότι ένιωθα τότε ένα έντονο συναίσθημα αλληλεγγύης, μια συμπάθεια  προς εμάς τους ανθρώπους που ερχόμασταν από μακριά. Ίσως επειδή η Λατινική Αμερική ήταν κάτι πολύ μακρινό και αγαπιέται για την κουλτούρα της, τη μουσική της, την ιστορία της ή το ποδόσφαιρο.

Newshub: Κάπου διάβασα πως τα πρώτα χρόνια με την μπάντα σου ονόματι Sipan (ο Ναός της Σελήνης), δίνατε υπαίθριες συναυλίες – παρουσιάσεις στο κέντρο της Αθήνας, μα και αλλού… πως ήταν αυτές οι εμπειρίες και… μήπως είχατε έρθει Κρήτη κάποια εποχή; (σ.σ. είχα την τύχη να τους δω να παίζουν πανέμορφες «ινδιάνικες μελωδίες» δύο συνεχόμενες χρονιές στην πλατεία Ελευθερίας, ενώ είχα έρθει από Αθήνα για καλοκαιρινές διακοπές! Ποιος να μου το έλεγε ότι 25 χρόνια μετά θα μιλούσαμε για την μουσική τους!)

Pedro: Απίστευτο. Ακριβώς έτσι. Με το συγκρότημα Sipán ξεκινήσαμε να παίζουμε στους δρόμους σε πολλά μέρη της Ελλάδος. Ειδικά στο Μοναστηράκι της Αθήνας κάθε Κυριακή. Στην Κρήτη ήρθαμε το καλοκαίρι του 1995 και παίξαμε στις πλατείες του Ηρακλείου, των Χανίων και στην παραλία του Ρεθύμνου. Το 97 και το 98 ήρθαμε να παίξουμε στο Θέατρο Νίκος Καζαντζάκης, ένα μέρος φανταστικό και ο κόσμος φοβερός. Ήταν η πρώτη φορά που ήπια πολλή ρακί νομίζοντας ότι ήταν νερό, διότι κάποιος την είχε αφήσει σε παγωμένα μπουκάλια νερού. Μου άρεσε, ήταν μια απίστευτη εμπειρία. (σ.σ έχω πάθει το ίδιο αλλά η εμπειρία είχε αρνητικό πρόσημο…)
 

Newshub: Η μουσική χαρακτηρίζει και τους δύο πολιτισμούς τόσο της Ελλάδας, όσο και του μακρινού Περού! Εσύ πως ξεκίνησε η επαφή σου με την μουσική και ποιες οι επιρροές σου; 

Pedro: Την παιδική μου ηλικία ανέκαθεν τη θυμάμαι με πολλή μουσική διότι πάντα ήταν ανοιχτό στο σπίτι ένα ραδιόφωνο. Θα μπορούσα να πω ότι οι επιρροές μου είναι πολλές. Από τους Beatles μέχρι τη Μεξικάνικη μουσική, από τη Salsa του Πουέρτο Ρίκο μέχρι τον Bethoven. Και σήμερα από τον Paco de Lucía μέχρι τον Μάνο Χατζιδάκι, και οι δύο είναι μαγευτικοί.

Newshub: Με ποιους μουσικούς έχεις συνεργαστεί εδώ στην Ελλάδα και ποιες ή ποια συνεργασία θεωρείς την καλύτερη για σένα;

Pedro: Είχα την τύχη να συνεργαστώ με καταπληκτικούς τραγουδιστές και μουσικούς οι οποίοι πάντα μου άφηναν κάτι  να μάθω. Όπως τον Γιώργο Νταλάρα, την Χάρις Αλεξίου, τον Βασίλη Λέκκα, τον Μάρκο Κούμαρη και τους Locomondo, τον φίλο μου τον Alejandro Diaz, την Martha Moreleon, τον Luis Carrera με τον οποίο γράψαμε το ριζίτικο, τους Apurimac, τον Κρητικό κιθαρίστα φλαμένκο Χρήστο Τζιφάκη, την χορεύτρια Φλαμένκο Ελένη Γιαννοπούλου, τον πιανίστα Δημήτρη Σεβδαλή, τον τραγουδιστή Απόστολο Μόσσιο και άλλους καλλιτέχνες που να με συγχωρούν που δεν τους αναφέρω. Όσον αφορά την καλύτερη συνεργασία μου, η απάντηση μου   μπορεί να φανεί διπλωματική, αλλά πραγματικά η καθεμία από αυτές τις συνεργασίες ήταν και είναι διαφορετική και απολαυστική. Για αυτό και ευγνωμονώ τον καθένα από αυτούς τους καλλιτέχνες. 

Newshub: Να ξέρεις πως αν η Ελλάδα είναι το «Γαλατικό χωριό» θα λέγαμε του πλανήτη, η Κρήτη είναι η Ελλάδα της Ελλάδας…! Μίλησε μας για την εμπειρία σου εδώ στα μέρη μας και πως δημιουργήθηκε η φιλία σου με τον δικό μας Κρητικό μουσικό Βασίλη Δραμουντάνη και φυσικά πως προέκυψε η επική και ανατριχιαστική διασκευή του ριζίτικου «Σε Ψηλό Βουνό»;

Pedro: Πολλές φορές βλέποντας το χάρτη, η Κρήτη μου θυμίζει το χαμόγελο της Ελλάδας. Στην Κρήτη ποτέ δεν ένοιωσα ξένος. Είναι ένα από τα πιο ωραία συναισθήματα που βίωσα στην Ελλάδα. Το 2015 κάλεσαν τον φίλο μου τον κιθαρίστα Χρήστο Τζιφάκη στο Φεστιβάλ Υακίνθεια στα Ανώγεια. Κάναμε ένα πάντρεμα Φλαμένκο με Κρητικό χορό. Τον Βασίλη τον Δραμουντάνη τον γνώρισα σε εκείνο το Φεστιβάλ. Η Παρέα του Υακίνθου, το συγκρότημα που θα εμφανιζόταν μετά από εμάς, στο οποίο συμμετέχει ο Βασίλης, με κάλεσε να παίξω κρουστά  εκείνη τη βραδιά. Ήταν η πρώτη φορά που εκτέλεσα Κρητική μουσική , μια απίστευτη εμπειρία. Εκείνο το βράδυ  άκουσα για πρώτη φορά αυτό το όμορφο ριζίτικο. Ήταν μαγευτικό. Ανατρίχιασα και για μια στιγμή βούρκωσα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως μια μελωδία πού είναι μακρινή και ασυνήθιστη στο Ινδιάνικό μου αφτί, μπορούσε να με συγκινεί. Ευχαριστώ πάντως για τα καλά λόγια ως προς τη διασκευή, αλλά θεωρώ ότι από μόνο του αυτό το ριζίτικο είναι επικό.

Newshub: Ορμώμενος από το «En las montañas» θέλω να ξέρεις πως υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν ότι ιστορικά οι ιθαγενείς της Αμερικής τουλάχιστον κάποιες φυλές, έχουν στενή συγγένεια με τους Έλληνες και κυρίως τους Κρήτες! Ξέρω πως ακούγεται τρελό και δεν συνάδει με την mainstream ιστορία και αρχαιολογία, μας έχω στοιχεία γι’ αυτό… οπότε θέλω να γνωρίζεις πως πάρα πολλοί συγκινήθηκαν από την διασκευή αυτού του κομματιού! Θέλω να μάθω όχι μόνο πως νοιώθεις γι΄ αυτό, αλλά αν εισέπραξες κάποιο θετικό feedback μετά την εκτέλεση του «Σε Ψηλό Βουνό», όχι μόνο από τους Έλληνες, αλλά και από τους συντοπίτες σου!

Pedro: Ναι, είναι αλήθεια ότι κυκλοφορούν διάφορες θεωρίες, και πολλές φορές δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε τις τεκμηριωμένες από τις μη τεκμηριωμένες. Πάντως μπορώ να πω ότι κάτι κοινό που ίσως υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς τους δύο λαούς είναι ότι δεν δέχονται εύκολα να τους καταπατίσουν. Για το λίγο που ξέρω για την Κρήτη στην σύγχρονη ιστορία είναι ότι αντιστάθηκε γενναία κατά των Ναζί, κάτι που μαρτυρά τον αγώνα της για ελευθερία. Το ίδιο και οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι οποίοι αντιστάθηκαν ενάντια στους Conquistadores, όπως Ισπανούς, Πορτογάλους και Άγγλους κατακτητές. 
Βέβαια υπάρχουν και άλλα κοινά, αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Στην αρχή ήμουν διστακτικός και με λίγο φόβο ότι αυτή η διασκευή θα ακουγόταν άσχημη, διότι κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα τραγούδι τελετουργικό. Μόλις το άκουσε ο Βασίλης και του άρεσε, το προχωρήσαμε. Αυτό που μου έκανε εντύπωση για αυτό το κομμάτι, είναι ότι κάποιοι άνθρωποι το συνέδεσαν με τις αναμνήσεις γονιών που είχαν χάσει, γεγονός για το οποίο συγκινήθηκα όταν επικοινώνησα μαζί τους. Υπήρξε και ένα ζευγάρι που ζει στην Αγγλία, εκείνος Έλληνας και εκείνη από την Αργεντινή, οι οποίοι ταυτίστηκαν με αυτή την διασκευή. (σ.σ !!!)

Newshub: Σου λείπει η πατρίδα σου και η οικογένεια σου; Έχεις γυρίσει πίσω έστω και για λίγο όλ’ αυτά τα χρόνια που λείπεις;
Pedro: Πέρσι γύρισα μετά από 20 χρόνια, είχα μεγάλη χαρά. Θα έλεγα ότι μου έλειψαν κάποιοι άνθρωποι και πράγματα από τη χώρα αλλά όχι ως χώρα συνολικά. Μπορεί επειδή η Ελλάδα είναι πια η άλλη μου πατρίδα.

Newshub: Αν γύριζες πίσω το χρόνο, τι θα άλλαζες στην ζωή σου;
Pedro: Δεν θα άλλαζα τίποτα, ίσως να μην αγχωνόμουν τόσο πολύ.

Newshub: Με το χέρι στην καρδιά, θα ήθελα να μου απαντήσεις τι σε δυσαρέστησε και τι σε ευχαρίστησε γνωρίζοντας τους Έλληνες και την Ελλάδα; Τι θα έλεγες σε έναν Περουβιανό που θα ήθελε να μας επισκεφτεί έστω και για διακοπές;
Pedro: Η Ελλάδα στα μάτια μου είναι μια πραγματικά όμορφη χώρα σε πολλές εκφάνσεις. Ανέκαθεν, παρόλο που δεν μιλούσα ελληνικά, είχα μια καλή επικοινωνία με τους ανθρώπους. Και μετέπειτα μια από τις ομορφότερες εμπειρίες ήταν στη σχολή που τελείωσα, στο Πάντειο, όπου οι καθηγητές ήταν όλοι άψογοι. Εκεί ένιωθα σαν να ήμουν στο σπίτι μου. Αν κάτι με δυσαρέστησε, είναι τα γεγονότα και τα φαινόμενα που εμφανίστηκαν τα τελευταία 14 χρόνια. Μιλάω για το μίσος προς το διαφορετικό. Αυτό το τέρας με παραπλανητικό άρωμα που θολώνει η λογική των ανθρώπων. Προσωπικά όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω υποστεί ρατσισμό. Αλλά με έμμεσο τρόπο, αυτός ο λόγος περί λαθρομεταναστών, περί αλλοίωσης πολιτισμού, χτυπούσε και χτυπάει εμένα. Είναι λυπηρό να βλέπουμε τέτοιες εικόνες στην εποχή μας. Έχουν έρθει πολλοί συγγενείς και φίλοι στην Ελλάδα και πάντα λέω ότι αυτή η χώρα δεν είναι μόνο τα νησιά, οι παραλίες, ο Παρθενώνας, κτλ. που βέβαια είναι πανέμορφα. Είναι κάτι παραπάνω. Όλα αυτά θα ήταν ανούσια αν δεν υπήρχε ο ανθρώπινος παράγοντας. Και μέσα σε αυτά βρίσκεται η ιστορία της και η ζωή των ανθρώπων της. Όπως και σε όλη την Κρήτη, να με συγχωρείτε αλλά ειδικά στα Ανώγεια, που είναι η αδυναμία μου, οι άνθρωποι είναι έξω καρδιά.

Newshub: Αν μπορούσες να βρεθείς σε ένα παράλληλο σύμπαν, ποιο μουσικό κομμάτι θα ήθελες να έχεις δημιουργήσει εσύ και να σου ανήκει;
Pedro: Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να απαντήσω διότι δεν το έχω σκεφτεί ποτέ.

Newshub: Που μπορεί κανείς να βρει και ν’ ακούσει τον Pedro Fabian; Υπάρχει μια συνέχεια στις μουσικές σου εμφανίσεις και ποιες οι επόμενες κινήσεις του Pedro, τόσο μουσικά, μα όσο και στην προσωπική του ζωή;
Pedro: Ο δίσκος βρίσκεται στο YouTube Music,  στο Spotify και σε διάφορες πλατφόρμες του δικτύου όπως SoundCloud, Deezer, Apple Music. Αυτή την στιγμή κάνω αρκετές συνεργασίες με διάφορους μουσικούς και δεν έχω συγκεντρωθεί να κάνω πάλι κάτι δικό μου. Σίγουρα που θα έρθει και εκείνη η ώρα.

Newshub: Σε ευχαριστώ πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σου! «Κλείσε» αυτήν την συνέντευξη όπως εσύ νομίζεις!
Pedro: Θα μπορούσα να ολοκληρώσω με ένα στίχο της Μάγιας Αγγέλου, τον οποίον βρίσκω ενδιαφέρον και επίκαιρο. "Θα πρέπει να ξέρουμε όλοι ότι η διαφορετικότητα κεντάει ένα πλούσιο χαλί και να καταλάβουμε ότι όλοι οι κόμποι του χαλιού έχουν ισότιμη αξία, ανεξάρτητα από το χρώμα τους"
Ευχαριστώ πολύ και εγώ Μιχάλη να είστε καλά εσύ και το Newshub.