Γιώργος Ανδρουλάκης: Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Μέρος 4ο
αγαπημένα σου στη Google
Με μεγάλη χαρά, το newshub.gr παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα, το υπέροχο και παράλληλα πρωτότυπο βιβλίο του Γιώργου Ανδρουλάκη, «Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Επτά χρόνια πάνω κάτω το βουνό». Το βιβλίο αφορά τις περιπέτειες του συγγραφέα στην οροσειρά της Δίκτης και είναι μία μίξη αφηγηματικού - λογοτεχνικού βιβλίου με πάρα πολλά όμως ιστορικά στοιχεία τα οποία έχουν διασταυρωθεί από τον συγγραφέα. Ενα ξεχωριστό βιβλίο - ύμνο, για την ορειβασία. Παρουσιάζεται σε συνέχειες μεσα από το κυριακάτικο ηλεκτρονικό περιοδικό του newshub.gr "The Magazine". Σήμερα, στο 4ο μέρος, παρουσιάζουμε τα κεφάλαια 7 - 8 - 9 του βιβλίου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7 ΤΑΠΕΣ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
Ο κάτοικος του Αγίου Νικολάου δεν βλέπει τη μεγάλη Δίκτη απ τη πόλη, δηλαδή όταν κοιτάξει πάνω δεν βλέπει Σπαθί η Λάζαρο που είναι οι βόρειες κορφές, μπορεί να τα δεί όπως κατεβαίνει απ την Ελούντα για Άγιο, μέσα απ τη πόλη βλέπει Κρουστιανά Ανεφαλάκους αριστερά , μετά η Τσίβη και δεξιά τις ανατολικές κορφές της Σελένας , η εικόνα του βουνού είναι αυτή, κυριαρχεί μάλιστα η Τσίβη, ε όταν τη βλέπεις κάθε μέρα δεν θάχεις περιέργεια περί τίνος πρόκειται? Είδικά τη μούρη της προς τη πόλη και το χωριό των Ταπών που είναι στη ρίζα της? Η διαδρομή ήταν στο συρτάρι καιρό τώρα και ένα πρωί παρκάραμε στην απάνω γειτονιά του χωριού , αμέσως πάνω το δρομάκι που ήταν το παλιό μονοπάτι, σε λίγο βγήκαμε απ το χωριό και σε 10λ. μπαίναμε στο λεγόμενο Μεγάλο λαγκάδι , οι κρυφές ομορφιές των Ταπών,μέσα στα πόδια μας και δεν είχαμε ιδέα, το λαγκάδι δημιουργεί μία καταπληκτική ανάβαση όλη τη μούρη σχεδόν, 800μ. καθαρά μόνο εώς το Ρίζωμα με το περίφημο νερό του που όπως μου είπε αργότερα ο φίλος μου Μανώλης ,βοσκός της περιοχής , ‘Ρεβύθια νάχεις φάει με ένα ποτήρι νερό απ το Ρίζωμα θα τα χωνέψεις αμέσως!’ Σήμερα θα κάναμε το μίσο , στα Μεσοκούντουρα θα φέυγαμε αριστερά για Βόινα,Αχλάδα, Εγγλέζου κουφάλα και επιστροφή με το ρέμα της Κριτσάς,σχεδόν όλο το Κυπαρισσόδασος δηλαδή.
Βόινα ,απέναντι ο Θύλακας και αριστερά η πόλη του Αγίου Νικολάου
Περισσότερη Αντωναίδα δεν είχα ξανασυναντήσει ποτέ,η καλοκοιμηθιά, η Αγριομαντζουράνα ,με ένα απ τα τρία ονόματα θα την ξέρετε σίγουρα, η πιο γλυκιά μυρωδιά του βουνού αναδυόταν γύρω μας σε όλη τη πορεία έως τη Βόινα. Η Βόινα είναι ένας πολύ όμορφός τόπος ,περίπου στα 800μ. με δυό νερά, της Μουρνιάς το νερό που είναι και το γνωστό και της απάνω Βόινας ,έχει και άλλο ένα παραπάνω την Εμπασά εποχιακό όμως και σε απότομο τόπο. Έχει και παλιό οικισμό, καματερός τόπος με απέραντη θέα προς το κόλπο του Μιραμπέλλου ,φτάνει και χωματόδρομος απ τις Πάνω Τάπες.
Το νερό της Μουρνιάς στη Βόινα
Ο Κωστής και ο Τάσος στο νερό της Εμπασάς, η φώτο από άλλη βόλτα
Το νερό της Απάνω Βόινας
Απ’ τη Βόινα με το παλιό υπέροχο μονοπάτι για το Καθαρό περάσαμε στο επόμενο νερό που μαζί με το μεγάλο πρίνο και τα χαράκια πίσω του είναι καρτ ποστάλ ,μιλάω για το νερό της Αχλάδας μόλις μισή ώρα πιο πάνω απ τη Βόινα. Απ την Αχλάδα στο επόμενο νερό ,του Ασφενταμιού ,και απ το Ασφεντάμι στην Ώχρα με τη στέρνα της, τώρα άρχιζαν τα δύσκολα ,έπρεπε να ψάξουμε το σπήλιο των Εγγλέζων που είχανε τον ασύρματο, στο περίπου ξέραμε αλλά για να βρείς σπήλιο η τρύπα στο βουνό μόνος σου πρέπει νάσαι κωλόφαρδος η! νάχεις ατέλειωτο πείσμα . Αφού ψάξαμε καλά καλά το τόπο και αφού, μετά όπως κατάλαβα πέρασα δυό φορές από μπροστά και δεν τον είδα, εγώ βαρέθηκα και τα παράτησα, ο Τάσος όμως που του είχανε πει στο καφενείο τη προηγούμενη ότι ‘ αρ….ια’ θα βρεί’ δεν έκανε πίσω με τίποτα.
Του έδειξα ξανά το στίγμα από τη διαδρομή που τον είχα δει και συνέχισε , μετά 20λ. μου λέει, Έλα! Τον είχε βρεί.
Του Εγγλέζου η κουφάλα Κυπαρισσόδασος
Και το εσωτερικό της
Του Εγγλέζου η κουφάλα , ένα από τα βασικά κρησφύγετα του ασύρματου της Δίκτης , επιβεβαιωμένα και απ τις αναμνήσεις του Λη Φέρμορ αλλά και του Κρασαναδάμη. Ξέρουμε ότι από τέλη Σεπτέμβρη του 43’ εώς αρχές Απρίλη του 44΄ ο ‘Αλέξης’ η Σάντυ Ρέντελ ,ο ασυρματιστής δηλαδή την βγάζει εδώ, είχε φτάσει με το ίδιο μέσο που φυγαδέυτηκε ο Ιταλός στρατηγός Κάρτα, εδώ βρίσκει καταφύγιο και ο Φέρμορ όταν 4/2 του 44’ πέφτει με αλεξίπτωτο στο Καθαρό,λίγο πιο έξω απ το Αβδελιακό, για την επιχείρηση Απαγωγή Γερμανού Στρατηγού που έμελλε να είναι ο Κράιπε, και τον φέρνουν εδώ όπου μένει δύο μήνες περιμένοντας τους υπόλοιπους που δεν κατάφεραν να πέσουν μαζί του λόγω καιρού, περιγράφει μάλιστα πόσο βολική σπηλιά ήταν με νερό σε απόσταση δέκα λεπτών (εννοεί το Ασφεντάμι)και κρυμμένη μέσα στα δέντρα. Επίσης στα απομνημονέυματα του ο Κρασαναδάμης αναφέρεται τουλάχιστον δύο φορές ,στη μία απ αυτές στέλνει το απόσπασμα των αντρών του Μπαντουβά μαζί με το λεγόμενο Γαρεφαλίδη που είχαν συλλάβει στα Βαθιά ως προδότη και οι Ρέντελ και Φέρμορ δικάζουν και καταδικάζουν αμέσως σε θάνατο , οι άντρες του Μπαντουβά τον εκτελούν και τον πετάνε σε παρακείμενη λατσίδα που ακόμα και σήμερα λέγεται ‘Του Γαρεφαλίδη η τρύπα’.
Η σπηλιά είναι μικρή και όπως είπαμε ήδη ήταν δυσκολο να τη βρεί κανείς,πήγε βέβαια κάποιος και έβαλε σημάδια και τώρα πάει να γίνει αξιοθέατο.
Χορτασμένοι και ευχαριστημένοι που βρήκαμε το σπήλιο ξανακατηφορίσαμε στην Ώχρα και ευθεία πέρα φτάσαμε στα γκρεμουδάκια του ρέματος της Κριτσάς, τότε δεν το ξέραμε αλλά το χειρότερο, δύσκολο, κακοτράχαλο σημείο του ρέματος είναι αυτό εδώ, με πολύ προσοχή κατεβήκαμε τσουρληχτά και πήραμε κάτω όλο ρέμα, τα καταφέραμε παρ όλη τη δυσκολία και μόλις βρεθήκαμε στο ξέφωτο που κάνει το δάσος ονόματι ‘Κατσούλη βορνό’ καταλάβαμε τη ζέστη , με πολλά διαλείμματα και πίνοντας όσο νερό είχαμε φτάσαμε στις Απάνω Τάπες, απ τις Απάνω Τάπες ημιλυπόθυμοι σε 20΄ φτάναμε στις Τάπες και η πρώτη δουλειά που κάναμε ήταν να βάλουμε το κεφάλι μας κάτω απ τη βρύση. Ωραίο πράμα οι δημόσιες βρύσες και κρίμα που δεν έχει πια στα χωριά, ένας επιπλέον λόγος που έβαλα στη καρδιά μου τις Τάπες είναι και οι βρύσες της.
Η Τσίβη , οι Τάπες δεξιά
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8 ΧΑΝΩ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΜΠΛΕΚΩ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ /ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ
Τέλη Ιούλη χάνω τον Τάσο ένεκα υποχρεώσεων και κάπου εδώ σηκώνω , η μάλλον ξεσηκώνω τον Κωστή απ τη παραλία το τάβλι και τις ρακές και ένα πρωί νάμαστε λίγο πριν το Παρακαλούρι (Άγ. Κωνσταντίνο) όπως ερχόμαστε από τον Άγιο ,στο δρόμο που πάει στην εκκλησία της Αγ. Σοφίας όπου είναι το ιδανικό σημείο να ξεκινήσει κανείς για τον φάραγγα του Ανδριανού αν θέλει να τον κάνει κυκλικά, πρόσφατα έγινε και αυτή επίσημη διαδρομή απ τη ΔΑΕΑΝ και το δήμο Αγίου Νικολάου.
Φαράγγι Ανδριανού
Τον έχω προετοιμάσει καταλλήλως με το σακκούλι του τα μποτάκια του και ένα σκουπόξυλο! Παίρνουμε κάτω παίρνουμε πάνω σε 1 ώρα κατηφορίζαμε απ τη λεγόμενη ‘Τραπέζα’ για το χωριό όπου εκεί ο κος Μαράκης μας φίλεψε για το καλό μία ρακή,σε άλλα 10 λεπτά μπαίναμε στο φαράγγι, είχα το νού μου να δω την αντίδραση του Κωστή αλλά αυτός το διασκέδαζε. Ο φάραγγας τώρα δεν είναι παίξε γέλασε, επιβλητικός,άγριος, με μικρές η μεγάλες παγίδες, θέλει προσοχή. Σε καμιά ώρα φτάναμε στις ‘Πόρτες΄, στο γκρεμό δηλαδή ύψους 5 μέτρων που πρέπει να κατέβεις με σκοινί , εδώ άλλαζε το θέμα, αν μέχρι τώρα έπρέπε να προσέχεις εδώ είναι αυτό που λέμε εκατό τις εκατό συγκέντρωση, μπήκα πρώτος να του δείξω πως θα κατέβουμε,κρεμάστηκα στο κενό με τη πλάτη και έκανα 2 βήματα εξηγώντας του ,μετά ανέβηκα ξανά πάνω και τον έβαλα μπροστά, με ένα μικρότερο σκοινί που υπήρχε τον έδεσα ως ασφάλεια,αν κάτι δεν πάει καλά να του κόψω τη φόρα,μην πάει κάτω μια και έξω.
Ο ‘παλιός’ Μιχάλης κατεβαίνει το γκρεμό στο φαράγγι του Ανδριανού ονόματι “Πόρτες”
Εδώ να πούμε ότι ούτε εγώ είχα ξανακατέβει γκρεμό με σκοινί αλλά κάποιος έπρεπε να κάνει το γνώστη . Άρχισε να κατεβαίνει και πήγαινε καλά, 2-3 μέτρα παρακάτω όμως ο γκρεμός κάνει αρνητική κλίση και εκεί κάπου άρχισε να μου κάνει νερά, παρ όλα αυτά έφτασε κάτω σώος και αβλαβής, του πέταξα τα σακούλια άρπαξα το σκοινί και σε 5 δέυτερα ήμουν και εγώ κάτω. Τώρα είχε έρθει η ώρα του καφέ, λίγο παρακάτω απλώνει ο τόπος και έχει στη μέση ένα πλατύ βράχο ότι πρέπει για στάση,εκεί ήπιαμε το καφέ μας χαζέυοντας από πάνω τις Βιτσίλες κρυφοενθουσιασμένοι που περάσαμε το γκρεμό.
Άλλη μία ώρα για την έξοδο απ το φαράγγι με 2-3 σημεία ακόμα να θέλουν προσοχή και φτάσαμε στο αυτοκίνητο. Τα μόνα φαράγγια που είχα περάσει εώς τότε ήταν της Κριτσάς που βέβαια είναι σχεδόν για όλο τον κόσμο,του Φινοκαλιά και ένα δυό άλλους Χαυγάδες, ο Ανδριανός όμως έχει τη μπρουτάδα του άγριου τόπου.Ξέχασα να πω ότι αξίζει κάποιός όταν φτάσει στο χωριό του Ανδριανού να κάνει μια επίσκεψη στα 2 σπήλαιά του, των Μαρήδων και το περίφημο Ατζιγγανόσπηλιο.
Ο σπήλιος των Μαρήδων
Ο Ατζιγκανόσπηλιος και η μελέτη Πλατάκη για το σπήλιο
Των Μαρήδων είναι 5’ απ τη σηματοδοτημένη διαδρομή ενώ ο Ατζιγγανόσπηλιος απέναντι και πρέπει να πας απ το χωριό,είναι όμως και ο πιο σπουδαίος σπήλιος απ τους δύο και έτσι για την ιστορία και κρυσφήγετο του ΕΑΜ κατά διαστήματα αφού έπεφτε καλά στη διαδρομή Νεάπολη-Καθαρό που απ τη μια ήταν το οργανωτικό και απ την άλλη το λημέρι.(ΠΟΛΕΜΟΣ-ΚΑΤΟΧΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΝ. ΦΡΟΥΔΑΚΗΣ).
Κωστή πως τα είδες τα πράματα? Απάντησε με μια γκριμάτσα επιδοκιμασίας και έτσι ο Κωστής για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε άλλος ένας συννένοχος κάνοντας μαζί δυνατές και δύσκολες βόλτες όπως θα δούμε παρακάτω.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9: ΚΑΘΑΡΙΑ ΚΟΡΥΦΗ-ΑΡΚΑΛΙΣΙΑ/ ΑΛΟΙΔΑ -ΧΑΛΑΣΑ -ΚΟΥΤΕΛΟ –ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΑΝΩΛΗ/Ο ΤΑΣΟΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΣΙΒΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΥΛΙ ΚΑΨΑΛΟΥ Η ΑΒΑΡΣΑΜΗ ΑΠ ΤΟ ΑΒΔΕΛΙΑΚΟ
Τις επόμενες μέρες σε ένα κενό που βρήκα ανεβήκαμε με το Κωστή στο Καθαρό και αφού περάσαμε τους οικισμούς του παρκάραμε πάνω απ το Χαυγά με την ωραία θέα και περιδιαβήκαμε όλη τη βόρεια πλευρά που τον διαμορφώνει και είναι η Αρκαλισιά και η Καθάρια κορφή που είναι πάλι σύνορα Λασιθιού-Κριτσάς. Ωραία ήταν ,βρήκαμε και ένα δυό παλιά μιτάτα. Φτάσαμε στο δρόμο με την ωραία θέα στο κάμπο του Λασιθιού και γυρίσαμε πίσω περνώντας και απ το περίφημο Καδή λάκκο.
Στη συνέχεια εκμεταλευτήκαμε το χρόνο επισκεπτόμενοι με τη σειρά την ξακουστή Αλόιδα , άλλοτε άντρο του καπετάν Καζάνη και των Χαίνηδων αλλά και ιδανικό τόπο για γιορτές και πικ-νικ αν έχεις τετρακίνητο όχημα όμως. Νεράκι ωραίο η μεγάλη καρά με την σκιά της αλλά και μπόλικους μεγάλους πρίνους, ο Άι Γιάννης και το μνημείο των Χαίνηδων, ένας γλυκός τόπος ξεκούρασης , από δω μελλοντικά θα περνούσα πολλές φορές με διάφορους τρόπους. Τώρα προχωρήσαμε προς τις κεραίες ,συνεχίσαμε δηλαδή προς το τέλος του δρόμου και πάνω απ τη πηγή του Κυνηγού σταματήσαμε, ακούσαμε μια φωνή από πάνω αλλά δεν δώσαμε σημασία , ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο και η φωνή ακούστηκε ξανά και ξανά δεν δώσαμε σημασία και φύγαμε προς τις κεραίες,καμιά τριακοσαριά μέτρα παραπέρα παρκάραμε και πήραμε το μονοπάτι που κάποτε ήταν η βασική στράτα Λασιθιού-Ταπών-Κριτσάς για τη μεγάλη πηγή της Χαλασάς και το Κούτελο της Τσίβης να δούμε τη θέα,έχει και σημα 01. Σε 20΄και λίγο πρίν τη πηγή όπως προχωρούσαμε ακούσαμε τη πέτρα να κατεβαίνει, πέρασε από μπροστά μας με πολύ δύναμη, ο Κωστής με κοίταξε καλά καλά αλλά προχωρήσαμε, ήταν απ τις Αίγες από πάνω, φτάσαμε στο νερό που είναι πάνω στο γκρεμό και με το μονοπάτι σύριζα πάντα τον γκρεμό σε 3’ πατούσαμε στη καθαράδα του βουνού που είναι και η άκρη αυτού που λέγεται Κούτελο. Η θέα ανεπανάληπτη , πανοραμικά όλος ο κόλπος του Μιραμπέλλου με τον Άγιο μπροστά μας και στο βάθος τα Στειακά. Βγάλαμε τη φωτογραφία και ξανά πίσω , στο νερό μας περίμενε αυτός που φώναζε και δεν ακούγαμε, ο Μανώλης ,ο βοσκός της περιοχής που έπειτα από μικρή ανάκριση να μάθει ποιοί είμαστε όταν κατάλαβε μου έκανε και την τελευταία ερώτηση , ‘Το 71’ που ήταν να παντρευτώ πήγαμε με τη Κερά στην Ανδρουλάκαινα τη μοδίστρα στον Άγιο Νικόλαο να της κάνει το νυφικό και απ’ έξω ήταν μια κασόνα με ένα κοπέλι μέσα, εσύ ήσουνε??? Εγώ ήμουνα !
Το νερό της Χαλασάς
Φύγαμε να πάμε στη μάντρα ,καινούργια κάτω απ το Πρίνο τοποθεσία Καρβουναρές όπως μου την είπε πάνω ακριβώς απ’ τη πηγή Κυνηγού , κάτσαμε και μετά 2 ώρες συνοδεία ρακής τυριού ντομάτας και παξιμαδιού όταν σηκωθήκαμε είχαμε μάθει όλη την ιστορία της περιοχής αλλά και περάσματα σπηλιές και άλλα. Φίλος ο Μανώλης πια όποτε περνώ τον αναζητώ είτε εδώ είτε στο χωριό.
Δεν πέρασαν τρείς μέρες και αφού σχεδόν είχαμε πάει γύρω γύρω το βουνό εώς τώρα είχε έρθει η στιγμή να ανέβουμε και στη κορφή του, η διαδρομή δεν ήταν η κλασσική, δηλαδή απ’ το λεγόμενο ‘Δάμακα’ , την είσοδο του Καθαρού αλλά απ΄το Αβδελιακό –Κλέφτη βρύση-Αγκώνιασμα-Τσίβη και μετά Τρουλί Καψάλου. Αν θέλει κάποιος μπορεί να πάει με το αυτοκίνητο στου Κλέφτη τη βρύση να ξεκινήσει γλυτώνοντας 30+20 λεπτά διαδρομής. Στη Τσίβη πάς από παντού όπως θα δούμε παρακάτω, η διαδρομή όμως που ακολουθούσαν οι Ορειβάτες εώς τότε ήταν απ το Δάμακα και ας ήταν πιο δύσκολη, (απ’ του Κλέφτη τη βρύση κάποιος είναι πάνω το πολύ σε 2 ώρες, απ την Αλόιδα η τις Καρβουναρές σε 1 το πολύ 1.30 ώρα).
Με ένα ωραίο μονοπατάκι κόψιμο απ’ την άσφαλτο βρεθήκαμε πάνω απ’ τον οικισμό και με άλλο ένα μέσω των Αλέξηδων τα μετόχια στου Κλέφτη τη βρύση που δεν ξέρω πως τα κατάφεραν και με ένα έργο αναβάθμισης της πηγής χάσανε το νερό! Φύγαμε απ’ το δρόμο μέσα για το βουνό, μονοπάτι κανονικό περνώντας ράχες και λάκους απ το πλάι φτάσαμε στις ποτίστρες για τα ζώα και πλαινά πάντα απ τις ράχες σε 1.30 ώρα είμασταν στο λεγόμενο Αγκώνιασμα που βρίσκετε και η παλιά μάντρα του Θραψανιώτη.Μικρή στάση για νερό και όλο πάνω ευθεία τη πλαγιά που εξαιτίας της μάλιστα λέμε η Τσίβη αφού δεν έχει θάμνο ούτε να κρυφτεί ο λαγός, σε άλλη μία ώρα φτάναμε στη κορφή.
Ο Τάσος και ο Κωστής στη κορφή της Τσίβης
Το μονοπάτι Κλέφτη βρύση Αγκώνιασμα
Μαζί με τη στάση κάναμε 2.5 ώρες για τη κορφή ,αγναντέψαμε το τόπο και μια και δυό πλαινά απ τη πλαγιά πια κατεβήκαμε προς το σελί του Αγκωνιάσματος και περάσαμε απέναντι με την άκρη του βουνού για τη κορφή του Αβαρσάμη η Τρουλί Καψάλου που πράγματι αν δείς τη κορφή από μέσα απ το βουνό, είναι σαν νάχε πάρει φωτιά κάποτε.Το Αβαρσάμης είναι μάλλον η Λασιθιώτικη ονομασία και λογικά τη παίρνει απ τη πηγή από κάτω του που λέγεται και ‘Λούμα’, και Κάψαλος η Κριτσώτικη που πρέπει να πούμε ότι και εδώ είναι σύνορα.
Η κορυφή της Τσίβης 1664μ. απ τον Αβαρσάμη 1548μ.
Χωρίς υπερβολές ο Αβαρσάμης είναι κατά τη γνώμη μου μία από τις κορυφαίες θέες από κορφή, το Σπαθί λές και είναι στα 300μ. , ο κάμπος από κάτω του Λασιθιού πεντακάθαρη κάτοψη με το μάτι, ακουμπά το πηγούνι σου στο στέρνο, παραδίπλα το Καθαρό τα ίδια και απ την άλλη η κοιλάδα των Ποτάμων με κάθε λεπτομέρεια, έμελλε να γίνει αγαπημένος προορισμός και να ξανάρθω αρκετές φορές με διάφορους τρόπους.Πιο δίπλα απ τη κορυφή ,απεναντί της στο παράκορφο έχει και τεράστια λατσίδα που ο βοσκός μας είχε προειδοποιήσει μην πέσουμε μέσα! Τεράστια η διάμετρος ,σε βάθος δεν ξεπερνά τα 20 μέτρα. Ήπιαμε το καφέ και περνώντας πλαινά τη Πλαγοκεφάλα επιστρέψαμε στο Αβδελιακό. Ωραία βόλτα ,γεμάτη με καταπληκτική θέα ολούθε.
Δείτε ακόμα Γιώργος Ανδρουλάκης: Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Μέρος 1ο
Δείτε ακόμα Γιώργος Ανδρουλάκης: Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Μέρος 2ο
Δείτε ακόμα Γιώργος Ανδρουλάκης: Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Μέρος 3ο
-
15 Νοεμβριου 2026, 07:05Στέλιος Ανωγειανάκης: Πρωτοπορεί καλλιεργώντας 100 διαφορετικές ποικιλίες dragon fruit στον Προφήτη Ηλία (Φωτο) -
15 Νοεμβριου 2026, 12:50Σε εξέλιξη οι εκλογές στην Παγκρήτιο Ένωση Αττικής-Στις 7 το απόγευμα κλείνουν οι κάλπες -
15 Νοεμβριου 2026, 14:15Κρουσώνας: Αποχαιρετούν την 30χρονη Δέσποινα που έφυγε τόσο νωρίς από τη ζωή -
14 Νοεμβριου 2026, 10:39Ο 26χρονος Έλληνας της διασποράς Γιώργος Όλοφσον που αποκαλούν «Έλον Μασκ» – Οι ισχυροί δεσμοί με την Κρήτη και οι επιχειρηματικές συμφωνίες εκατομμυρίων -
15 Νοεμβριου 2026, 08:00Δημοσκοπήσεις, πολιτικές διεργασίες και η ευθύνη του προοδευτικού χώρου -
15 Νοεμβριου 2026, 07:27Αγροτικός Σύλλογος Δήμου Ρεθύμνου: Παρέμβαση για τις αυξήσεις στην τιμή του αρδευτικού νερού
