Γιώργος Ανδρουλάκης: Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Μέρος 6o
αγαπημένα σου στη Google
Με μεγάλη χαρά, το newshub.gr παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα, το υπέροχο και παράλληλα πρωτότυπο βιβλίο του Γιώργου Ανδρουλάκη, «Ορειβατικές Περιπέτειες στη Δίκτη και τα Λασιθιώτικα βουνά - Επτά χρόνια πάνω κάτω το βουνό».
Το βιβλίο αφορά τις περιπέτειες του συγγραφέα στην οροσειρά της Δίκτης και είναι μία μίξη αφηγηματικού - λογοτεχνικού βιβλίου με πάρα πολλά όμως ιστορικά στοιχεία τα οποία έχουν διασταυρωθεί από τον συγγραφέα.
Ενα ξεχωριστό βιβλίο - ύμνο, για την ορειβασία.
Παρουσιάζεται σε συνέχειες μεσα από το κυριακάτικο ηλεκτρονικό περιοδικό του newshub.gr "The Magazine". Σήμερα, στο 6ο μέρος, παρουσιάζουμε τα κεφάλαια 13 - 14 - 15 του βιβλίου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13 ΣΕΛΑΚΑΝΟ! / ΜΕ ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΑΡΟ
Τα ωραιότερα μέρη του βουνού για πεζοπορία είναι και τα πιο απομονωμένα και αυτά είναι το Σελάκανο και η Σύμη , τουλάχιστον για τον Αγιονικολιώτη αλλά και όλα τα αστικά κέντρα. Υποθέτω ότι αν υπήρχε έυκολη και γρήγορη πρόσβαση και τα δύο αυτά μέρη θα είχαν γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη, με τα καλά της και τα κακά της βέβαια, σίγουρα όμως είναι τα διαμαντάκια του βουνού. Δάσος και νερά! Πολλά νερά πολύ σκιά, ότι πρέπει για τον πεζοπόρο και τα καυτά Κρητικά καλοκαίρια. Είχα ξανάρθει μια φορά στο Σελάκανο με άλλη παρέα και απ’ το Μεταξοχώρι είχαμε πάρει το καταπληκτικό μονοπάτι που ανεβαίνει πάνω απ’ τον Μπουφάνη και φτάνει στη πηγή Σκαφίδια και είναι και μέρος του αγώνα ‘Μινωικό μονοπάτι Μύθων’ ,μάλιστα ήταν και μέρα του αγώνα με τους αθλητές να μας περνούν ξώφαλτσα.
Τώρα είχαμε έρθει έπειτα από πρόταση του Τάσου να κάνουμε μια ΄γ….τη’ βόλτα όπως είχε πει , έτσι με το τζιπάκι του νέου συνένοχου Μιχάλη 8.30 το πρωί παρκάραμε στην πλατείτσα του οικισμού πρίν τη Σελακανιώτισσα και δίπλα απ’ το ξενώνα του.
Η Ψαρή μαδάρα από το Μελισσόκηπο του Σελάκανου
Η βόλτα ήταν κλασική και δημοφιλής ήδη ,με το Ε4 εώς το Μελισσόκηπο και κατόπιν πέρασμα μία το ποταμό και το Πόρο της Μέλισσας, ελαφριά ανάβαση όλο μονοπάτι εώς μια ‘πλατεία’ μέσα στο δάσος που νότια σε 10’ είναι η σπηλιά της Νεραιδογούλας ενώ ανατολικά συνεχίζει το μονοπάτι προς Κακοπέρατο πηγή Σκαφίδια και περνώντας το ποταμό του Σελακανιώτη επιστρέφει στον οικισμό. Μια υπέροχη βόλτα για όλο τον κόσμο μέσα στο δάσος με σηματάκια κατέυθυνσης αλλά και με τα τοπωνύμια. Φλεβάρης μήνας ευτυχώς χωρίς χιόνι αλλά ο τόπος υγρός με τις φλέγες του Σελάκανου να τρέχουν ολούθε,από παντού άκουγες νερά να καταχτυπάνε.
Πήραμε πάνω και σε 40λ. φτάναμε στο δασικό δρόμο και τη κατηφόρα γα το Πόρό της Μέλισσας, μπροστά μας τώρα επιβλητική και χιονισμένη η Ψάρη μαδάρα ,κατεβήκαμε στο ποταμό ο οποίος κουτσότρεχε, εξού και Ψωριάρης, και όλο μονοπάτι βρεθήκαμε στο πρώτο πόσιμο νερό με πινακίδα ‘Υδωρ’ που αν κατάλαβα σωστά ερχόταν με σωλήνα απ’ το λεγόμενο ‘Πολύ Νερό’ που είναι παραπάνω μέσα στο ποταμό. Συνέχεια πάνω κάποια στιγμή φτάνεις στην ‘πλατεία’ και από κει όπως είπαμε η Νεραιδογούλα είναι δίπλα ,ε ήταν δυνατόν να μην πάμε? Πήγαμε αλλά το πέρασμα είναι πάνω στον γκρεμό, μάλιστα τα τελευταία 2-3 μ. είσαι εσύ πάνω στο γκρεμό και πρέπει αναγκαστικά να πηδήξεις , ε εκεί ο καθένας έκανε το κουμάντο του , πέρασε ο Τάσος και ο Μιχάλης ,εγώ και ο Κωστής είπαμε άλλη φορά. Μπήκαν μέσα μέχρι την αρχή του αφού ο σπήλιος είναι μεγάλος και θέλει μπόλικο φώς πράγμα που δεν είχαμε προνοήσει ,έκανε και τρελό κρύο,σε 2’ νάτους έξω ξεπαγιασμένους. Είπαμε ότι θα ξανάρθουμε να βάλουμε και ένα σχοινί να περνά κάποιος πιο έυκολα , να κρατάμε και μεγάλους φακούς ώστέ να τον μελετήσουμε καλύτερα.
Ο Τάσος στην είσοδο της Νεραιδογούλας, φώτο Μιχάλης Γαρεφαλάκης
Γυρίσαμε κάτσαμε στο ίσωμα με το σημείο θέας που βλέπεις όλη τη κοιλάδα και ανασυνταχτήκαμε με μπισκοτάκια και καφέ.
Το Σελάκανο από το σημείο θέας
Συνεχίσαμε όλο κατηφόρα τώρα και πάντα με μονοπάτι ,για παιδάκια που λένε ,άλλο πράμα να φέυγεις στα κατσάβραχα και άλλο αυτό εδώ, πολιτισμός. Περάσαμε του Σπυρίδου το χαράκι και το ρέμα του Λιναρά και με λίγη ανηφόρα φτάσαμε στο Κακοπέρατο όπου αμέσως μετά έχει άλλο ένα δυνατό σημείο θέας ,κάτσαμε και εκεί λίγο και πιάνοντας το δασικό δρόμο για λίγο στρίψαμε αριστερά και κατεβήκαμε στη πηγή Σκαφίδια όπου όπως είπα είχα ξανάρθει παλιά απ’ το Μεταξοχώρι. Νέο διάλειμμα και περνώντας ανάποδα πια το ποταμό σε 20’ φτάναμε στον απέναντι δρόμο και από κει στον οικισμό.
Ότι και να πω τώρα για το Σελάκανο είναι λίγο, σίγουρα όμως αν κάποιος θέλει να μυήσει κάποιον στη πεζοπορία και τον φέρει εδώ δεν πρόκειται να του γλυτώσει. Θα γινόταν βασικό πεδίο εξερέυνησης και μάλιστα η μοναδική φορά που κινδύνεψα σοβαρά θα ήταν εδώ λόγω μίας επιπόλαιας απόφασης αλλά αυτά στη συνέχεια.
Η κοιλάδα του Σελάκανου ανάμεσα στην κεντρική Δίκτη
Πέρασε κάμποσος καιρός κάνοντας δευτερέυουσες βόλτες και είχε μπεί ο Μάρτης ,ο καιρός ενώ είχε ρίξει μπόλικο χιόνι όλο το Φλεβάρη ,πρώιμα, είχε αρχίσει να στρώνει και έριξα την ιδέα να ανέβουμε στο Καθαρό και να πάμε να δούμε τα ρέματα αλλά και το Χαυγά από πάνω τώρα που λιώνουν τα χιόνια και λογικά θα πρέπει να ντουντουνίζει ο τόπος από τα νερά.
Δεν έπεσα έξω , το οροπέδιο άσπρο μεν αλλά το χιόνι έτοιμο να λιώσει , βάδιζες και το πόδι κατέβαινε 30 πόντους ενώ η μπότα γινόταν κόκκινη από τη λάσπη. Με αυτές τις συνθήκες σε μισή ώρα φτάσαμε στην αρχή του Χαυγά με τον Μακελάρη ποταμό να βροντά, είδαμε και πάθαμε να περάσουμε απέναντι κάνοντας τους χορευτές πάνω στους ψηλούς βράχους που προεξείχαν ακριβώς εκεί που αρχίζει η κατηφόρα του ποταμού και δημιουργεί το φαράγγι.
Ρέμα στο Καθαρό
Συνεχίσαμε πάντα με τα περίχειλα του φαραγγιού μέχρι το ρέμα που κατεβαίνει από τη Λεκανίδα , τώρα φανταστείτε , όλα άσπρα , τα ρέματα να τρέχουν με δύναμη και απο κάτω μας ακριβώς η περίφημη Νεραιδοκολύμπα σαν πισίνα πεντάστερου ξενοδοχείου! Πιάσαμε το ρέμα απ τα πλαινά και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε μαζί του πιστέυοντας ότι και ψηλά , στους λεγόμενους Βολάκους θα γαργαρίζει, αμ δε , μετά από 20 λεπτά όλα παγωμένα ,φτάσαμε κάτω από το Λάζαρο και είχε ένα μέτρο χιόνι.
Ο καιρός όμως ήταν τόσο καλός που δεν μας ένοιαζε τίποτα, νηνεμία και ο ήλιος ψηλά να άστράφτει.
Παλιό κατάλυμα και ο Λάζαρος
Σταματήσαμε κάτω από ένα Πρίνο για διάλειμμα ,ο Κώστης έβγαλε κονιάκ με τις σταφίδες,ήπιαμε ένα με τον καφέ και σε λίγο ξανά κάτω , περάσαμε κάτω από το Λάκκο της Ώχρας και βρήκαμε το δρόμο που αναγκαστικά περνά από το ποταμό, ευτυχώς πλαταίνει σε εκείνο το σημείο και έτσι τσαλαβουτώντας μέχρι τον αστράγαλο περάσαμε απέναντι και λίγο παραπάνω δεχτήκαμε πρόσκληση από μετόχι που ο άνθρωπος είχε έρθει να πάρει μήλα ,ήπιαμε 3-4 ρακές με τα ωραία κίτρινα μήλα του Καθαρού και βρεθήκαμε στο Αβδελιακό και το καφενείο του Ζέρβα για τα περαιτέρω.
Το Καθαρό νωρίς την Άνοιξη είναι όλο μια λάσπη ,λάσπη και χιόνι που λιώνει ,είναι όμως και στη πιο άγρια μορφή του με τα ποτάμια και τα ρέματα να τρέχουν ενώ στα νότια οι βουνοκορφές λαμποκοπούν άσπρες κανονικά στολίδια.
Ο Μακελάρης ποταμός
Το Καθαρό , δυτικά ο Χαυγάς και το Λασίθι ,νότια Σκαφιδαράς Λάζαρος Σελάκανο βόρεια Τσίβη
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14 ΤΣΙΒΗ ΑΠΟ ΣΚΑΛΙΔΗ ΜΙΤΑΤΟ/ ΤΖΕΡΜΙΑΔΟ-ΛΑΤΣΙΔΑ / ΛΙΜΝΕΣ ΚΡΙΤΣΑΣ-ΠΛΑΤΙΑ ΚΟΡΥΦΗ
Τώρα θα πει κάποιος ,καλά δεν έχει άλλη κορφή και πας όλο στη Τσίβη η στο Καθαρό? Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κομμάτι του βουνού ήταν για μένα και λίγο σαν στίβος εκπαίδευσης. Λόγω έυκολης πρόσβασης και παρ όλο που είμαι Ποταμίτης αν με ρωτήσεις ποιο βουνό ξέρω πιο καλά αυτό είναι η Τσίβη και δεν είναι τυχαίο ότι ανέβηκα με έξι διαφορετικούς τρόπους απ όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα ακόμα και απ το ίδιο το χωριό των Ταπών που είναι μια σοβαρή ανάβαση των 1240μ.!
Σε αυτή που θα σας περιγράψω τώρα ξεκινήσαμε μεν απ το Δάμακα που είναι ο κλασικός τρόπος αλλά στου Δοκαριού φύγαμε δεξιά και στο τέλος του με το ρέμα ανεβήκαμε στο λεγόμενο Κοντάρι που βρίσκεται ένα απ τα ωραιότερα μιτάτα πάνω στο βουνό και είναι του Σκαλίδη με καταπληκτική θέα,μάλιστα το είχαμε πετύχει και έστεκε κανονικά , δυστυχώς μετά απ 5 χρόνια που ξαναπήγα το χιόνι είχε ρίξει την ταράτσα και κάποιος είχε διαλύσει τη ωραία πρωτόγονη πόρτα του.
Του Σκαλίδη το μιτάτο
Φαντάστικο σημείο για κατασκήνωση με ένα δασάκι παλιούς πρίνους πίσω του στο σώπατο ότι πρέπει. Από κει πιάσαμε μια τραβέρσα και ζικ ζακ αναμεσώς στις Χιονούρες φτάσαμε στη κορφή. Αυτή ήταν η δέυτερη φορά, θα επακολουθούσαν άλλες 7 με παρέα αλλά και μόνος και όπως ήδη είπα απ όλες τις πλευρές του βουνού.
Λίγο μετά, τέλη Μάρτη θά ήταν , αποφασίσαμε να κάνουμε μια ωραία μεγάλη βόλτα , οργανωμένη, μίας κατέυθυνσης και αυτή ήταν η ‘ατραπός εκ Βραχασίου’ που λέει και ο Καλομενόπουλος στο βιβλίο του, δηλαδή το μονοπάτι που ένωνε το Τζερμιάδο με το Βραχάσι, βασικότατη σύνδεση εώς το μεσοπόλεμο που φτιάχτηκε ο δρόμος Νεάπολης Λασιθίου κάπου το 28’ με 1930’.
Ο Νήσιμος και η μεγάλη Δίκτη από το μονοπάτι Τζερμιάδο Βραχάσι
Απ το μονοπάτι βέβαια στέκει μόνο ένα κομμάτι, αυτό απ το οροπέδιο του Νήσιμου εώς πάνω απ το Χάλικα ,μετά γίνεται δρόμος δυστυχώς, παρ όλα αυτά είναι μια διαδρομάρα αφού περνά και δίπλα απ το τον Αζιλακιά η Αζιλακόδασος η Ομαλαίς όπως το αναφέρει ο Καλομενόπουλος προφανώς απ τη τοποθεσία που λέγεται ότι υπήρξε και αρχαίος οικισμός κάποτε, και να δούμε μέχρι να εκδοθεί αυτό το βιβλίο αν θα υπάρχει ακόμα αφού η ΄’Πράσινη΄ αρπαχτή προβλέπει εδώ δεξαμενές αποθήκευσης ρέυματος που θα παράγονται απ την άλλη καταστροφή, αυτή της Σελένας,δηλαδή θα ξεκάνουν ένα αρχαίο δάσος για να σώσουν το πλανήτη ! κατάλαβες? Αν δεν κατάλαβες είσαι βλάκας.
Περνώντας τον ‘Ομαλέ’,πίσω η Σελένα
Παρακάτω φτάνει στον Άι Γιώργη το Βραχασώτη που είναι μεγάλο κρίμα που δεν είναι ανοιχτός γιατί είναι παμπάλαιος όμορφος και με βαριά ιστορία στο πέρασμα των αιώνων.
Νοικιάσαμε λοιπόν βανάκι και με οδηγό τον φίλο μας τον Αντώνη φύγαμε πρωί πρωί για Τζερμιάδο ,μας άφησε στην αρχή του δρόμου για Νήσιμο και πήραμε πάνω,η μέρα λαμπρή η μεγάλη Δίκτη απέναντι στραφτάλιζε ολόασπρη απ τον ήλιο και εμείς σε μισή ώρα μπαίναμε στο πόρο του Νήσιμου. Σε 15’ ακόμα τον είχαμε διασχίσει και τσούπ πιάσαμε το μονοπάτι με τις παλιές κίτρινες ταμπέλες που δείχνουν και λένε ‘Βραχάσι» ακόμα να στέκουν.
Σε 20’ φτάναμε κιόλας στα λεγόμενα Γιοφύρια , στο σώπατο δηλαδή που δημιουργείται πρίν πάρει κανείς κάτω τη κατηφόρα,σε ‘αλλα 10’ βρήκαμε τη διαστάυρωση για Κράσι και σε 20΄ακόμα πατούσαμε στο δρόμο,αυτό ήταν το μονοπάτι, τώρα όλο δρόμο για κάτω που στη δική μας περίπτωση ήταν η Λατσίδα και η ταβέρνα του Μηλιαρά.
20 χιλιόμετρα κάναμε και περίπου 5 ώρες και όσο και αν ακούγεται πολύ το 20 ο δρόμος τα κάνει όλα απλά,για τον καθένα που λέει ο λόγος.
Αυτή που ακολούθησε όμως μετά δεν είναι καθόλου για όλο τον κόσμο ,μάλλον για τρελούς σαν και μας.
Η φίλη μου Πόπη προσφέρθηκε και μας πήγε στο Κρούστα απ΄ όπου φύγαμε με κατέυθυνσή δυτική και σκοπό να περάσουμε τις λεγόμενες Λίμνες της Κριτσάς στη συνέχεια να ανέβουμε στη Πλατιά κορυφή 1486μ. και να τερματίσουμε στο Καθαρό. Μια ωραία σοβαρή διαδρομή να ευχαριστηθείς βουνό σε συνάρτηση με ανακάλυψη αφού ορειβατικά οι Λίμνες ήταν άγνωστες στο ευρύ κοινό .
Τι είναι οι Λίμνες τώρα ,2 λάκκοι με πηγάδια ,η Κάτω και η Απάνω και λέγεται ότι παλαιά ,παλαιοντολογικά δηλαδή, πριν 400.000 ήταν Λίμνες και μάλιστα φιλοξενούσαν και τους Νάνους Ιπποπόταμους που οστά τους βρέθηκαν μές στο Καθαρό. Φύγαμε απ το Κρούστα και περνώντας τα λεγόμενα Βουλίσματα όνομα και πράμα φτάσαμε στη κάτω Λίμνη, τα πέτρινα πηγάδια γεμάτα νερό και από πάνω τους μερικά σπιτάκια μιτάτα συμπλήρωναν την εικόνα. Ανεβήκαμε λίγο ακόμα ,κι άλλα πηγάδια και κατόπιν μπήκαμε σε μονοπάτι και σε περίπου 20’ φτάναμε στην Απάνω Λίμνη που είναι στρογγυλωπή και όπως είναι τα τρία πηγάδια στη μέση δίπλα τους βρίσκεται το καταπληκτικό μεγάλο Ασφεντάμι κίτρινο και μεγαλοπρέπες.
Η μεγάλη η Απάνω Λίμνη
Ο τόπος γεμάτα παλιά μιτάτα γύρω γύρω και φέυγοντας νότιοανατολικά όλο ανάβαση περάσαμε και απ τα λεγόμενα Σκοτεινά λακάκια θέατρο της πρώτης απ τις ελάχιστες εμφύλιες μάχες της περιοχής, κατόπιν,κάποια στιγμή πατήσαμε στη Πλατιά κορυφή με την παρατημένη αντένα με το ανεμόμετρο , είχαμε ανέβει παρά κάτι 1000μ. και είχαμε και τη κατάβαση στο Καθαρό η οποία έγινε με το πάσο μας περνώντας κάτω απ τους Ανεφαλάκους και καταλήγοντας στο Αβδελιακό και το Ζέρβα για την καθιερώμενη ρακή.
Ανεδιάζοντας το Καθαρό και τη κεντρική Δίκτη
Ωραία βόλτα ,διαφορετική σε μέρη ξεχασμένα που κάποτε όμως έσφυζαν από ζωή όπως και πολλά άλλα δυστυχώς.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15 ΚΡΟΥΣΤΙΑΝΟΜΑΛΛΙΩΤΙΚΑ, ΜΕΡΗ ΛΑΚΚΟΣ-ΚΑΛΗ ΑΧΛΑΔΑ-ΧΑΛΑΣΜΕΝΟΥ ΚΟΡΥΦΗ/ ΣΤΗΝ ΕΥΓΕΝΟΥ! /ΔΡΑΣΙ –ΠΟΤΑΜΟΣ –ΕΞΩ ΠΟΤΑΜΟΙ/ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΛΛΕΣ ΒΟΛΤΕΣ ΚΑΙ ΙΟΥΝΗ ΣΤΗ ΣΑΡΑΚΙΝΑ!
Ξαναμαζευτήκαμε λίγο παραπέρα και στα όρη του Κρούστα τώρα εγώ ο Τάσος ο Γιάννης και ο Κωστής και ξεκινήσαμε απ΄ του Μέρη το λάκκο με σκοπό να κάνουμε όλο το δρόμο εώς να μπούμε το Καθαρό απ’ τη πλευρά των Μαλλών και το πόρο που κάνουν τα βουναλάκια του Χαλασμένου και του Κουρελιού ονόματι Καλή Αχλάδα ,να ανεβούμε στου Χαλάσμενου και μέσω Καθάριου λάκκου να επιστρέψουμε πίσω.
Με δροσεράδα πρωινή και κάμποση αφούρα ξεκινήσαμε και όλο δρόμο πολύ γρήγορα περάσαμε δεξιά με θέα το Σελάκανο στο βάθος και όλο μέσα στο δάσος ,πολύ όμορφοι τόποι αυτή η μπάντα. Όλο πάνω νάμαστε κάτω απ του Χαλασμένου και λίγο μετά ,ακριβώς πριν το πόρο μια λευκή Σκυλάρα δεμένη στο δρόμο .Εντάξει δεμένη μεν αλλά αν κάνει πως λύνει δεν σε σώνει τίποτα και είναι να απορείς ,ο ιδιοκτήτης του δεν σκέφτεται μην γίνει καμιά στραβή? Δεν το σκέφτεται , κατά τύχη τον γνώρισα σε φιλικό σπίτι αργότερα και όταν του το είπα η απάντηση ήταν ‘δεν πειράζει ο σκύλος’ . Φτάσαμε στο πόρο και στο βασικό ρέμα που στη πορεία του πρός το Σελάκανο δημιουργεί το καταράκτη στο Ξενοσκίδι που θα αναφερθούμε παρακάτω,το ποταμό του Χριστού που επίσης θα αναφερθούμε παρακάτω , και είναι και βασικός παραπόταμος του Κρυοπόταμου η Μυρτώου η Σαραντάπηχου όπως προτιμώ να τον λέω εγώ που δημιουργεί τη Σαρακίνα. Κάτσαμε σαν τις Νεράιδες δίπλα στο ρέμα που έτρεχε κελαριστά και ήπιαμε το καφέ ,μια απόλαυση.
Στο ρέμα , από αριστερά ο Κωστής ο Γιάννης στο βάθος και ο Τάσος
Κατόπιν πήραμε πάνω για το Χαλασμένο που δεν μας πήρε πάνω από μισή ώρα και ήμασταν στη κορφή με ωραία θέα που όμως η αφούρα μια μας άφηνε μια δεν μας άφηνε να τη δούμε ,όχι ότι μας χαλούσε το παιγνίδισμα της ,ίσα ίσα. Δέυτερη γουλιά καφέ στη κορφή και χάζι την αφούρα να την παίρνει και να την φέρνει το αεράκι και πίσω, πότε πότε να βλέπουμε τη Χρυσή. Από πού παίρνει τώρα το όνομα της η κορφή το καταλαβαίνεις μόλις πατήσεις πάνω αφού σου δίνει την αίσθηση ότι πατείς σε ένα σωρό χαλίκια και όχι στέρεο έδαφος.
Ο Τάσος στο τριγωνομετρικό του Χαλασμένου πίσω του ο Γιάννης και πιο πίσω ο Λάζαρος
Κατεβήκαμε προς τα Κρουστιανά και λίγο δρόμο λίγο μονοπάτι φτάσαμε στο Καθάριο λάκκο και εκεί λέμε,γιατί να πάμε γύρω γύρω? Και παίξαμε ευθεία μια κάτω όπως όπως και σε 20’ φτάναμε στο λεγόμενο τριεθνές και το αυτοκίνητο, ωραία βόλτα σε ωραία εποχή.
Από περιέργεια και ενδιαφέρον αλλά και για προπόνηση, και έχοντας περάσει ήδη καμιά 10 φορές το φαραγγάκι της Κριτσάς λέω λίγο μετά του Τάσου , πάμε να δούμε τη συνέχεια του φαραγγιού ,ε και μια και δυό φύγαμε και μπήκαμε στην Ευγενού όπως έμαθα μετά απ το φίλο μας Νίκο ότι λέγεται ο τόπος .
Η ‘άσημη’ Ευγενού στο ρέμα της Κριτσάς
Δέυτερο φαράγγι στο ρέμα της Κριτσάς , όχι κλειστό όπως το πρώτο αλλά κανόνικότατο και μεγαλύτερο που κάποια στιγμή μάλιστα δασώνει απ τα Κυπαρίσσια του γνωστού δάσους που είναι αμέσως μετά. Άξιζε το κόπο με το παραπάνω ,στη συνέχεια μάλιστα ανεβήκαμε νότια στα περίχειλα του που είναι το λιβάδι της Ευγενούς και έχει και μια ωραία μεγάλη πέτρινη στέρνα. Αγροτικοί παρατημένοι τόποι όμορφοι μνημεία άλλων εποχών.από κει περάσαμε στο ‘Φούρνο’ και κατεβήκαμε στο ρέμα και πίσω.
Η στέρνα στην Ευγενού
Μια άλλη μέρα είχαμε πρόσκληση να επισκεφτούμε τη μάντρα του φίλου μας του Μαυροδημήτρη στους Έξω ποτάμους και σκεφτόμασταν πώς να συνδυάσουμε και βόλτα, ε και μας ήρθε η φαεινή ιδέα ,απ το ποταμό θα πάμε! Ε μα να έχουμε τη ποταμαρά μέσα στα πόδια μας και να μην την περπατάμε. Περνάει? Πως δεν περνάει ! ρώτησα και μου απάντησαν . Φύγαμε πρωί για νάμαστε στην ώρα μας ,ώρα 8 παρκάραμε και ξεκινήσαμε απ τον Αδριανό, μπήκαμε στο ποτάμι και σε δύο ώρες φτάναμε στις Γούβες των Ποτάμων και σε άλλα 20’ στη Βρύση και σε άλλα 20’ ακόμα στη μάντρα που βρίσκεται στη Δρακώνα και σε υψόμετρο περίπου 1000μ.
Ο Μαυροδημήτρης στη μάντρα
Ο ποταμός δεν έχει την αναγνώριση που του πρέπει σαν ορειβατικό πεδίο,εκτός που είναι βατός χωρίς πρόβλημα έχει πολλά στοιχεία της παλιάς αγροτικής ζωής και βλέπεις και από κοντά τις εντυπωσιακές απολήξεις των λουκιών από τις μεγάλες πηγές της Τσίβης, ωραίος τόπος για βόλτα και την επόμενη φόρά που θα το έκανα μόνος είχα τη τύχη να πέσω σε φαγοπότι Βιτσιλών μπροστά στα μάτια μου.
Να πούμε ακόμα ότι ο Βερνάρδος ο Κρής όπως μαθαίνουμε απ το ωραίο βιβλίο του κου Γαλανάκη ‘Αορείτες’ του είχε και όνομα του ποταμού και αυτό ήταν Δικταίος η Λασίθης ! και που μάλλον είναι από τη μετάφραση του Δάπερ οπότε δεν πιάνει. Εμείς βέβαια τον ξέρουμε Ξεροπόταμο.
Ο ποταμός,πίσω η απόληξη της Χαλασάς
Στη συνέχεια κάναμε διάφορες άλλες διαδρομές που μεταξύ άλλων συμπεριλάβάνανε τη Μινωική μονοπατάρα του Καθαρού ,ένα αρχαιολογικό μνημείο που σε μεγάλο του μέρος είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση, τη συνέχεια του ρέματος Κριτσάς από την Ευγενού εώς εκεί που το είχαμε αφήσει τη πρώτη φορά πέφτοντας απ την Ώχρα μέσα ,
Μέσα στο ρέμα της Κριτσάς
άλλη μια ανάβαση τη Τσίβη! Τούτη τη φορά απ του Μανώλη τη μάντρα στις Καρβουναρές και τη βόρεια πλευρά του βουνού που σε 1.15’ φτάναμε πάνω, και επειδή τότε αν μου έμπαινε κάτι στο μυαλό δύσκολα μου το έβγαζες πήρα το Γιάννη και το Κωστή και ξαναπήγαμε στην Ευγενού αλλά τώρα από τις Τάπες και βγάλαμε μια ωραία κυκλική διαδρομή έυκολη μέσα από το χωριό.
Έχει μπεί Ιούνης και δεν θυμάμαι που είναι οι άλλοι αλλά αυτό που θυμάμαι και μάλιστα έντονα είναι ότι πήρα το Γιάννη και τη φίλη του Αγκούν και κατεβήκαμε για πρώτη φορά στους Μύθους και τη Σαρακίνα.
Σαρακίνα ,Ο Γιάννης και η Αγκούν προσπερνάνε μια κολύμπα
Κακή υδρολογικά χρονιά , ο Σαραντάπηχος να τρέχει βέβαια αλλά καμία σχέση με αυτά που μου είχαν πει. Παρκάραμε στο γνωστό σημείο που παρκάρει όλος ο κόσμος και μπήκαμε μέσα .Εντάξει, μνημείο της φύσης, όσα φαράγγια ήξερα εώς τότε ανοίγαν όσο ανέβαιναν ,αυτό έκλεινε ,αρνητική κλίση τα τοιχώματα και να κλείνει όσο πάει πάνω ,καταπληκτικό με το ποταμό να τρέχει στη μέση και περάσματα άλλοτε έυκολά αλλότε με ζόρι να συνθέτουν μία συναρπαστική διάσχιση.
Σαρακίνα, σκαλιστά σκαλοπάτια στο βράχο
Όλο κι όλο 1.5 χιλ. αλλά τι να λέμε τώρα ,Διαδρομάρα! Αν γίνουν οι κατάλληλες παρεμβάσεις στα 2-3 σημεία που είναι λίγο δύσκολα σαν περάσματα ωστέ να γίνει πιο βατό ,για περισσότερο κόσμο δηλαδή, μιλάμε για μία απ τις 5 καλύτερες υδατόδιαδρομές σε όλο το νησί μαζί με Σαμαριά Ρίχτη Πατσό Κουρταλιώτη.
Εκείνη τη μέρα περάσαμε όλο το φαράγγι και συνεχίσαμε το ποταμό για κανενα μισάωρο περίπου εώς ότου βρήκαμε την ένωση των ρεμάτων και ένα βραχιά με δύσκολο πέρασμα και σταματήσαμε.Για την επιστροφή τώρα η ξανά μέσα στο φαράγγι η πιο έυκολα με το δρόμο πάνω άσφαλτο και για όποιον ξέρει με κοψίματα την άσφαλτο αλλιώς όλο δρόμο.
Ο υποφαινόμενος παίρνει το μπάνιο του στον Κρυοπόταμο
-
15 Νοεμβριου 2026, 07:05Στέλιος Ανωγειανάκης: Πρωτοπορεί καλλιεργώντας 100 διαφορετικές ποικιλίες dragon fruit στον Προφήτη Ηλία (Φωτο) -
16 Νοεμβριου 2026, 09:10Παγκρήτιος Ένωσις: Τα ανεπίσημα αποτελέσματα των εκλογών για τις οποίες έχουν κατατεθεί ενστάσεις - Πρώτη η Ρένα Βασιλάκη -
15 Νοεμβριου 2026, 12:50Σε εξέλιξη οι εκλογές στην Παγκρήτιο Ένωση Αττικής-Στις 7 το απόγευμα κλείνουν οι κάλπες -
15 Νοεμβριου 2026, 14:15Κρουσώνας: Αποχαιρετούν την 30χρονη Δέσποινα που έφυγε τόσο νωρίς από τη ζωή -
15 Νοεμβριου 2026, 08:00Δημοσκοπήσεις, πολιτικές διεργασίες και η ευθύνη του προοδευτικού χώρου -
15 Νοεμβριου 2026, 07:27Αγροτικός Σύλλογος Δήμου Ρεθύμνου: Παρέμβαση για τις αυξήσεις στην τιμή του αρδευτικού νερού
