Η συγκινητική ιστορία του 23χρονου Κρητικού που έχασε την όρασή του τριών ετών και κατάφερε να γίνει πιστοποιημένος δύτης

Η ζωή του Γιώργου Δασκαλάκη από την Κρήτη, άλλαξε δραματικά στην ηλικία των τριών ετών. Έπειτα από μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του και πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις για την αφαίρεση όγκου στον εγκέφαλο, έχασε την όρασή του.

Ωστόσο, σήμερα, στα 23 του, η ιστορία του δεν καθορίζεται από αυτή την απώλεια, αλλά από τις αποφάσεις που πήρε παρά τις αντιξοότητες. Ο Γιώργος είναι ένας νέος που έμαθε να εστιάζει στο μέλλον, να πειραματίζεται, να είναι δημιουργικός και να αναζητά διαρκώς εμπειρίες που του προσφέρουν χαρά και αίσθημα ελευθερίας. Το πιο ισχυρό του μήνυμα είναι ότι η ζωή διατηρεί τα χρώματά της, ακόμα και για όσους δεν μπορούν να τα δουν.

«Προβλήματα θα υπάρχουν πάντοτε. Το ζήτημα είναι να πράττουμε για τον εαυτό μας, ώστε να είμαστε εμείς ικανοποιημένοι και να νιώθουμε εσωτερική πληρότητα. Το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, το θεωρώ δευτερεύον», δήλωσε ο ίδιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με τα λόγια του να πηγάζουν από προσωπικά βιώματα και όχι από θεωρητικές προσεγγίσεις.

Η θάλασσα αποτελεί τη μεγάλη του αγάπη. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που πολλοί πιστεύουν ότι εξαρτάται από την όραση, ο Γιώργος βρήκε κάτι πιο ουσιαστικό: την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Η ενασχόλησή του με την κατάδυση ξεκίνησε τυχαία, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα ισχυρό πάθος. Όπως εξήγησε, η κατάδυση αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Με την καθοδήγηση της εκπαιδεύτριάς του, απέκτησε το σχετικό πτυχίο, τονίζοντας ότι η αίσθηση που βιώνει μέσα στο νερό είναι σχεδόν απερίγραπτη.

 «Μέσα στο νερό έχεις την αίσθηση ότι πετάς»

«Βιώνω μια ηρεμία που δεν υπάρχει έξω από το νερό. Εκεί έξω, αυτή η αίσθηση είναι απούσα. Αισθάνεσαι ελευθερία. Ουσιαστικά, νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε έναν άλλο πλανήτη. Ιδιαίτερα μέσα στο νερό, έχεις την αίσθηση ότι πετάς».

Για τον Γιώργο, η απουσία όρασης δεν μειώνει τη γοητεία του υποβρύχιου κόσμου. Αντιθέτως, την ενισχύει, καθώς, όπως με ενθουσιασμό αναφέρει, μέσα στη θάλασσα αισθάνεται μοναδικός.

Ο Γιώργος Δασκαλάκης επεσήμανε ότι ο μοναδικός περιορισμός στην αγαπημένη του αυτή δραστηριότητα είναι η ανάγκη για συνοδούς, καθώς για λόγους ασφαλείας απαιτείται η παρουσία δύο πιστοποιημένων δυτών μαζί του.

«Επιθυμώ να παρακινηθεί ο κόσμος, να υπάρξουν άνθρωποι που θα δραστηριοποιηθούν, ώστε άτομα σαν εμένα να μην αντιμετωπίζουν περιορισμούς και όσοι άλλοι επιθυμούν να ασχοληθούν, να έχουν αυτή τη δυνατότητα απρόσκοπτα», ανέφερε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας τις ευχαριστίες του προς την εκπαιδεύτριά του και απευθύνοντας πρόσκληση για στήριξη αυτής της προσπάθειας.

Η μουσική και οι σπουδές

Πέρα από τη θάλασσα, ο Γιώργος εκφράζεται και μέσα από τη μουσική. Παίζει μπουζούκι, είναι μέλος σε μουσικό συγκρότημα και συνεχίζει να αναπτύσσει αυτό το ταλέντο του.

«Πέρα από τις καταδύσεις, μου αρέσει πολύ να παίζω μπουζούκι και να ψαρεύω. Ωστόσο, η κατάδυση και το μπουζούκι είναι οι δύο μεγάλες μου αγάπες», λέει, καθιστώντας σαφές ότι η δημιουργικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του τρόπου ζωής του και μέσο επικοινωνίας με τον κόσμο και τον εαυτό του.

Ταυτόχρονα, ο Γιώργος ολοκληρώνει τις σπουδές του στο τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου. Βρίσκεται κοντά στην απόκτηση του πτυχίου του και ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα, την αναζήτηση εργασίας στον τομέα που έχει επιλέξει.

Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του πορείας, συνάντησε ανθρώπους που τον στήριξαν, διευκρινίζοντας ότι η πιο σημαντική βοήθεια προήλθε από τους συμφοιτητές του, ανθρώπους που, αν και αρχικά άγνωστοι, έδειξαν προθυμία να βοηθήσουν.

«Το περιβάλλον είναι πιο υποστηρικτικό από την πλευρά των φοιτητών. Από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν. Παρόλα αυτά, η βοήθεια και η υποστήριξή τους ήταν ουσιαστικές και πολύτιμες», δήλωσε ο Γιώργος Δασκαλάκης, προσθέτοντας ότι και η πολιτεία οφείλει να ενισχύσει τους μηχανισμούς υποστήριξης.

Οι δύο επιλογές

Σε όλη αυτή την πορεία, ο Γιώργος Δασκαλάκης είχε πάντα ως σταθερό σημείο αναφοράς την οικογένειά του: τον πατέρα του Μιχάλη, τη μητέρα του Κατερίνα και τις αδελφές του Ασημίνα και Μαρίνα. Εκείνοι όχι μόνο τον υποστηρίζουν, αλλά είναι και περήφανοι για όσα έχει καταφέρει και, κυρίως, για τον άνθρωπο που έχει γίνει.

Ο Γιώργος ποτέ δεν θέλησε να εστιάσει στις δυσκολίες. Όπως λέει ο ίδιος, υπήρχαν δύο επιλογές: «Ή να διαλέξεις να μείνεις σε μια γωνία θρηνώντας για την τύχη σου, ή να σηκώσεις το κεφάλι και να ζήσεις με τον τρόπο που εσύ θα επιλέξεις».

Ο Γιώργος επέλεξε τον δεύτερο δρόμο και συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η σπουδαιότερη επιτυχία δεν είναι η απουσία εμποδίων, αλλά η άρνηση να αφήσεις οποιοδήποτε εμπόδιο να καθορίσει τη ζωή σου.

iefimerida.gr