Τήρησε και φέτος ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αλαγνίου το όμορφο έθιμο του Κλήδονα (Φωτο)

Τήρησε και φέτος ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αλαγνίου και άνοιξε τον κλήδονα ακολουθώντας κατά γράμμα όλο το τελετουργικό του.

Στη μικρή πλατεία που σχηματίζεται κάτω από τον Ιερο Ναό του Αγίου Βλασίου οι κάτοικοι του χωριού συγκεντρώθηκαν χθες το βράδυ και τράβηξαν τα ριζικάρια από τη στολισμένη με λουλούδια στάμνα που είχε τοποθετηθεί στο κέντρο.

Κάθε ριζικάρι συνόδευε και μια μαντινάδα αφιερωμένη στον κάτοχο του.

Οι νέοι καλλιτέχνες του Αλαγνίου φρόντισαν να ντύσουν όμορφα με παραδοσιακή μουσική τον κλήδονα ενώ δεν έλειψε το κέρασμα στους συμμετέχοντες.

Για την ιστορία να πούμε πως την καταγωγή του συγκεκριμένου εθίμου πρέπει να την αναζητήσουμε στις τελετουργίες καθαρμού και μαντείας της Αρχαίας Ελλάδας, οι οποίες με τη σειρά του εδράζονταν στην  πίστη της μαγικής δύναμης του λόγου, ως παράγοντα επηρεασμού της εξέλιξης των πραγμάτων . 

Τη λέξη κλήδονα τη συναντάμε από την αρχαϊκή εποχή ,8ος  -7ος  αιώνας, τόσο στα έπη του Ομήρου όσο και στον Ησίοδο. Στα γραπτά τους υπάρχει ως  κληδών, κληηδών ,κλεηδών κληδόνα, που σημαίνει φωνή, φήμη, θεϊκός λόγος, προφητεία. 

Γενικότερα για τη δύναμη που μπορεί να έχει ο λόγος και τις τελετουργίες που σχετίζονται με αυτόν μπορούμε να ανατρέξουμε εκτός από τον Ησίοδο, στον Πλούταρχο, τον Αιλιανό και το Δίωνα Χρυσόστομο.

Κατά την αρχαιότητα λοιπόν ο κλήδονας ήταν ένα μέσο μαντικής και μάλιστα μέσα από τυχαίες φωνές και λόγους που λειτουργούσαν ως χρησμοί . Για την ερμηνεία τους υπήρχαν οι λεγόμενοι κληδονιστές ή κληδονιστικοί.

Στον Αισχύλο και στον  "Προμηθέα Δεσμώτη", στο χορό των ωκεανίδων νυμφών αναφέρεται το εξής :Τρόπους δε μαντικής εστοίχισα κάκρινα πρώτος εξ ονειράτων α χρη ύπαρ γενέσθαι κληδόνας δε δυσηκρίτους  εγνώρισ' αυτοίς...

Μάλιστα είναι ενδιαφέρον που στις μέρες μας ο κλήδονας  συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο που αποτελεί κατάλοιπο της λατρείας του ηλίου, γι αυτό και σε πολλά μέρη αναφέρονται στη γιορτή ως  "Τ' Αγιαννιού του λιοτροπιού".

 Η φωτιά που ανάβουμε για να κάψουμε τους μάηδες,πάνω από την οποία πηδούν νέες και νέοι, έχει νόημα καθαρτικό,εξαγνίζει  και καθαρούς μας μεταφέρει στη νέα περίοδο που ξεκινά.

Το ρόλο των χρησμών στη σύγχρονη μορφή του κλήδονα τον έχουν οι μαντινάδες που συνοδεύουν τα ριζικάρια που βγαίνουν μέσα από τη στάμνα.

Η τελετουργία που ακολουθείται στην Κρήτη στη γιορτή του κλήδονα προβλέπει την παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, ανύπαντρες κοπέλες να πάνε ως το πηγάδι ή την πηγή του χωριού και να μεταφέρουν το «αμίλητο νερό». 

Το νερό αυτό πρέπει να μπει σε στάμνα, όπου ρίχνουν σημαδεμένα τα ριζικάρια τους, συνήθως φρούτα, και στη συνέχεια καλύπτουν με ένα κόκκινο πανί παραμένοντας όλο το βράδυ σε ανοικτό εξωτερικό χώρο κάτω από τα άστρα.

 Το απόγευμα της επόμενης ημέρας όλες οι κοπέλες μαζεύονται στην πλατεία κι έχοντας μάρτυρες τους μεγαλύτερους βγάζουν από τη στάμνα τα ριζικάρια συνοδεύοντας την έξοδο τους από το νερό με μια τυχαία μαντινάδα.Αυτή η μαντινάδα θεωρείται πως προλέγει τα μελλούμενα για την κοπέλα στην οποία ανήκει το ριζικάρι.