Ελληνική Λύση-Νίκη: Ψαρεύουν στα θολά νερά της άγνοιας

Αντίλαλο από παλιότερες, σκοτεινές εποχές θυμίζουν οι ανακοινώσεις και δηλώσεις κάποιων κοινοβουλευτικών κομμάτων για αλλαγές που ολοκληρώνονται στο ψηφιακό περιβάλλον διακυβέρνησης σε σχέση με την ταυτοποίηση των πολιτών. Τόσο οι νέου τύπου αστυνομικές ταυτότητες, που όλοι οι πολίτες έχουν υποχρέωση να εκδώσουν στις κατά τόπους αστυνομικές αρχές, όσο πιο πρόσφατα και ο Προσωπικός Αριθμός Πολίτη, που πλέον -μετά τις 5 Νοεμβρίου- έχει προκύψει για όλους μας, έχουν γίνει γίνει εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης για συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις.

Ειδικότερα, η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου και η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, που έχουν και στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές υποστηρίξει πολιτικά αιτήματα που εντάσσονται σε ένα πνεύμα τεχνοφοβίας και θρησκοληψίας, εγείρουν ζητήματα πολιτικής και προσωπικής ελευθερίας των πολιτών από την υποχρεωτικότητα της έκδοσης του Προσωπικού Αριθμού και των νέων ταυτοτήτων.

«Είμαστε αρνητές του προσωπικού αριθμού. Είμαστε αρνητές του παραλογισμού και του αυταρχισμού της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων που σιωπούν. Δεν απαντούμε στο e-mail του υπουργείου που θέλει να επιβάλει τον προσωπικό αριθμό» τόνισε χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Βελόπουλος, πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, σε πρόσφατο μήνυμά του. 

Ο έτερος πολιτικός αρχηγός που έχει επιλέξει να «σηκώσει» το θέμα, ο Δημήτρης Νατσιός φαίνεται να υπερακοντίζει σε έμφαση και τον κ.Βελόπουλο, δηλώνοντας: «Ούτε θα παραλάβω, ούτε θα χρησιμοποιήσω τον Προσωπικό Αριθμό, ακόμη κι αν γίνει υποχρεωτικός», για να συμπληρώσει ότι προτιμά να χάσει την βουλευτική του έδρα παρά να «πάρει τον Προσωπικό Αριθμό», τον οποίο κατέδειξε ως «το πρώτο βήμα για μια κοινωνία ηλεκτρονικού φακελώματος». 

Αυτό που δεν λέει στις δηλώσεις του ο κ.Νατσιός -όπως εξίσου και ο κ.Βελόπουλος- είναι ότι κανείς πολίτης δεν χρειάζεται να πάρει από πουθενά κανένα αριθμό, ο αριθμός αυτός έχει εκδοθεί πλέον για όλους και θα ισχύει εφεξής σε όλες τις δοσοληψίες μας με τη δημόσια και τη φορολογική διοίκηση. Πρόκειται μάλιστα για έναν αριθμό που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλος από τον ήδη υφιστάμενο Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (ΑΦΜ) που έχουμε όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες, με την προσθήκη τριών ψηφίων στην αρχή. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που κόμματα συντάσσονται με τέτοιες αντιλήψεις, ακόμα και μεταξύ κομμάτων εξουσίας έχουν εμφανιστεί βουλευτές κατά καιρούς οι οποίοι υπερασπίζονται ανάλογα αιτήματα, προερχόμενα από ολιγάριθμες μειοψηφίες πολιτών που εκφράζουν φόβο προς κάποια ανάλογη διοικητική ή τεχνολογική καινοτομία. 

Πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια είχε προηγηθεί ανάλογη κινητοποίηση από μικρές μειοψηφίες που υποστηρίζονταν τότε από βουλευτές του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού (ΛΑΟΣ) του Γιώργου Καρατζαφέρη με αφορμή την εφαρμογή του ΑΜΚΑ. Τίποτε από αυτά δεν εμπόδισε την πλήρη λειτουργική εφαρμογή του ΑΜΚΑ, ο οποίος αποδείχθηκε ότι δεν ήταν… ηλεκτρονικό φακέλωμα. Άλλωστε, ποιος δεν καταλαβαίνει ότι κάθε φορά αυτές οι όποιες τεχνικές και διοικητικές εξελίξεις έρχονται να διευκολύνουν την επεξεργασία από τη δημόσια διοίκηση προσωπικών δεδομένων των πολιτών που ήδη είναι γνωστά στο κράτος;

Κάθε πολιτικό κόμμα είναι ελεύθερο ασφαλώς να επιλέγει τα θέματα με τα οποία θα πολιτεύεται και κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης να επιλέγει τα θέματα για τα οποία θα ασκεί κριτική στην κυβέρνηση. Άλλωστε όλα τα κόμματα επιλέγουν το «κοινό» τους, τις ομάδες πολιτών στις οποίες απευθύνονται. Με τον ίδιο τρόπο παλιότερα, στην εποχή της πανδημίας, έγινε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης και η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Δεν είναι λίγοι ωστόσο αυτοί που επισημαίνουν ότι παράλληλα τα πολιτικά κόμματα έχουν και υποχρέωση να μην υποκύπτουν σε κάθε απίθανο ζήτημα εγείρεται από πολύ μικρές ομάδες πολιτών, ιδίως αν αυτά τα αιτήματα έχουν ροπή στη συνωμοσιολογία.

Μετά την ολοκλήρωση της έκδοσης του Προσωπικού Αριθμού, που πλέον μετά τις 5 Νοεμβρίου έχει ούτως ή άλλως εκδοθεί για όλους, ακόμα και για όσους δεν είχαν ολοκληρώσει οι ίδιοι ηλεκτρονικά τη διαδικασία, η επόμενη «μάχη» θα δοθεί για την έκδοση των νέων ταυτοτήτων. Οι παλιές ταυτότητες, που εκδίδονται με μικρές αλλαγές από τη δεκαετία του 1960 δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις ασφαλείας.

Ως εκ τούτου πρέπει να αντικατασταθούν για όλους από τις ταυτότητες νέου τύπου (D1 στα πρότυπα της ΕΕ), ενώ οι παλιές θα πάψουν να ισχύουν από το καλοκαίρι του 2026 ως ταξιδιωτικό έγγραφο. Δηλαδή κάθε κάτοχος παλαιού τύπου δελτίου αστυνομικής ταυτότητας θα μπορεί να συνεχίσει να την έχει, αλλά δεν θα μπορεί να ταξιδέψει με αυτή την ταυτότητα στις χώρες της ΕΕ και της ζώνης Σένγκεν, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. Θα απαιτείται νέα ταυτότητα ή διαβατήριο για να ταξιδέψει.

Είναι βέβαιο, συνεπώς, ότι και μέσα στο 2026 θα επιστρέψει από τα συγκεκριμένα κόμματα η ίδια ρητορική, περί παραβίασης των προσωπικών δεδομένων και των πολιτικών ελευθεριών των πολιτών. Είναι βέβαιο ότι και τότε θα παραλείπουν να εξηγήσουν στους πολίτες και πολύ περισσότερο στο πολιτικό τους ακροατήριο τι πραγματικά ισχύει. Άλλωστε, αν το κάνουν, ποιο είναι πραγματικά το νόημα να αναπτύσσουν τέτοια αφηγήματα…

Το ζήτημα είναι, πέρα από τον «θόρυβο» που προκαλούν οι συγκεκριμένοι πολιτικοί αρχηγοί και τα συγκεκριμένα κόμματα, η πολιτεία να κάνει αυτά που πρέπει και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις να φροντίζουν να εξηγούν με απλό και προσιτό τρόπο στους πολίτες ποια είναι η πραγματικότητα. Άλλωστε η θολή λίμνη της άρνησης από την οποία ψαρεύουν ο κ.Βελόπουλος και ο κ.Νατσιός είναι πολύ ρηχή.