Τζουντ Λο: Τι είπε για το θάνατο της μητέρας του στην τελετή απονομής του αστεριού του στο Walk of Fame

Ο Τζουντ Λο είχε στο μυαλό του τη μητέρα του Μάργκαρετ κατά την τελετή απονομής του αστεριού του στο Walk of Fame του Χόλιγουντ.

Όταν ο 51χρονος ηθοποιός μίλησε με το PEOPLE αφού έλαβε το αστέρι του στη λεωφόρο Hollywood Boulevard την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου, ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι η μητέρα του πέθανε πρόσφατα.

«Ήταν στην πραγματικότητα μια αρκετά μακρά διαδικασία, επειδή το έμαθα και αρχικά επρόκειτο να γίνει η τελετή πριν από μερικές εβδομάδες», είπε όταν του ζητήθηκε να θυμηθεί τη στιγμή που έμαθε ότι θα λάμβανε αστέρι στον εμβληματικό δρόμο του Λος Άντζελες. «Και στην πραγματικότητα, έχασα τη μητέρα μου. Έτσι έπρεπε να το καθυστερήσουμε. Αλλά κατά έναν πολύ περίεργο τρόπο, ως ένα είδος τελικού δώρου, σήμαινε ότι μερικοί ακόμη από την οικογένειά μου θα μπορούσαν να είναι πραγματικά εδώ».

Ο υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός συνοδευόταν στην τελετή από τη σύζυγό του Φίλιπα Κόαν και τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του Ράφερτι, 28 χρονών, και Ίρις, 24 χρονών.

«Έτσι, ειλικρινά, το όλο γεγονός ήταν μια αρκετά συναισθηματική εμπειρία και προφανώς μια πολύ προσωπική περίσταση και πραγματικά συγκινητική», πρόσθεσε για την τελετή.

Ο Λο είναι πατέρας συνολικά επτά παιδιών από τέσσερις διαφορετικές γυναίκες.

«Ήταν απλά υπέροχα. Θέλω να πω, είναι πάντα τόσο υποστηρικτικοί και τρυφεροί. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε ο ένας τον άλλον, αλλά είναι η ραχοκοκαλιά μου», δήλωσε για την υποστήριξη των παιδιών του, σημειώνοντας ότι η οικογένεια σχεδίαζε να πάει για φαγητό μαζί μετά την τελετή.

Ενώ ο Λο δεν αναφέρθηκε άμεσα στον θάνατο της μητέρας του στην ομιλία του κατά τη διάρκεια της τελετής, αναγνώρισε στους γονείς του ότι ενέπνευσαν την αγάπη του για τις ταινίες και την κινηματογραφική δημιουργία από μικρή ηλικία.

«Είχα μια μητέρα που μου έδειχνε τις σπουδαίες βωβές ταινίες, τις κωμωδίες, τα μιούζικαλ και τα δράματα της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, το αμερικανικό νέο κύμα [και] τις ξένες ταινίες», δήλωσε. «Και είχα έναν πατέρα που με πήγαινε στις δεκαετίες του '70 και του '80 σε ταινίες blockbuster όπου τρώγαμε το βάρος μας σε ποπ κορν και σοκολάτες».