Αυτή είναι η σημερινή κακιστοκρατία όλων των χρωμάτων, όχι η Ελλάδα

Τον Οκτώβριο του 2000 είχα μία συνέντευξη με τον πολύ καλό και έντιμο Δημοσιογράφο Γιώργο Βούλγαρη στην “Αθηναϊκή”. Ήταν η περίοδος των ΥΕΝΕΔ 2 όπως τις αποκάλεσα.
Είχε προηγηθεί η τραγωδία της Σάμαινας. Σε ερώτηση του για την γνωστή φράση του Σημίτη “Αυτή είναι η Ελλάδα”, του απάντησα. Αυτός είναι ο Σημίτης όχι η Ελλάδα. Σήμερα θα έλεγα αυτή είναι η “πολιτική” κακιστοκρατία όλων των χρωμάτων. Όχι η Ελλάδα.

Εκτός των άλλων, την φράση αυτή διοχετεύουν και υπονομευτικοί του Ελληνισμού μηχανισμοί.
Η συνέντευξη αυτή όμως είναι επίκαιρη στην τραγικότητα της αλλά και αποκαλυπτική, “προφητική” όπως αποκαλούν τα νέα παιδιά την ομιλία μου του 1996.

Στην συνέντευξη κάνω την υπόθεση μίας νέας τραγωδίας στους σιδηροδρόμους.
Ένα μέρος της δημοσιεύεται στο νέο μου βιβλίο “Η Δολοφονία της Πολιτικής”. Στην ολότητα της θα δημοσιευθεί προσεχώς στον τόμο “Ομιλίες”.

Η αχίλλειος πτέρνα του Ελλαδισμού, ας μην επεκταθούμε στον μείζονα Ελληνισμό, ειδικά στην μεταπολίτευση είναι η πολιτική. Είναι γνωστές όχι μόνον οι Ιδέες μου αλλά κυρίως οι πράξεις μου.
Δεν την κάλυψαν οι “πατέρες” της μεταπολίτευσης και πολύ περισσότερο οι διάδοχοι και τα σημερινά κάποιας ηλικίας παιδιά.
Ούτε η χούντα, ούτε η μεταπολίτευση ήθελαν τα τρένα.
Το “Η Δολοφονίας της Πολιτικής” θέλει να εξοπλίσει αυτό το αδύνατο σημείο του συλλογικού και του ατομικού σώματος μας.
Ήταν χρέος μου να το κάνω.
Ένα πολύτιμο δώρο μου στις νέες γενιές.