Η ευθύνη του προοδευτικού πολιτικού φάσματος στο σημερινό πολιτικό αδιέξοδο

Η βαριά σκιά του συντηρητισμού και μάλιστα στις ακραίες του μορφές έχει πέσει πάνω από την Ευρώπη. Η κατάργηση βασικών δικαιωμάτων των πολιτών, η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και η φτωχοποίηση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, οι περιορισμοί στην ελεύθερη έκφραση, η επιστροφή στον συγκεντρωτισμό, η μειωμένη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά της υγείας και της εκπαίδευσης, ο έλεγχος του φυσικού πλούτου κάθε χώρας, αποτελούν μια μη εξαντλητική καταγραφή μερικών χαρακτηριστικών της συντηρητικής αυτής στροφής. Σε μια τέτοια λογική κινείται και η χώρα μας. Ο προοδευτικός πολιτικός χώρος έχει ιστορική ευθύνη απέναντι στον τόπο, τους πολίτες του και βεβαίως στις νέες γενιές που δοκιμάζονται, να καταθέσει μια συγκροτημένη και πειστική πολιτική πρόταση που θα κινείται σε μια νέα και ρεαλιστική κατεύθυνση. 

Οι αιτίες που έφεραν την Ευρώπη σε αυτή τη θέση είναι γνωστές. Εμείς, δυστυχώς, πολύ συχνά εξαντλούμε τον πολιτικό μας λόγο σε διαπιστώσεις. Πέρα λοιπόν από τη στάση αυτή, προκειμένου να καταθέσουμε μια πρόταση εμπιστοσύνης και εξόδου από αυτήν την κρίση δημοκρατίας, είμαστε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, υποχρεωμένοι να επεξεργαστούμε και να καταθέσουμε πλήρη κυβερνητική πρόταση. Αυτή δεν θα πρέπει να θυμίζει τους φτηνούς αντιπολιτευτικούς λόγους ευκαιρίας, αλλά να απαντά στα προβλήματα που ταλανίζουν, εδώ και καιρό, τον τόπο και δοκιμάζουν τους πολίτες της χώρας. Δεν θα πρέπει επίσης να έχει η πρόταση μας τα σταθερά στοιχεία αγκύλωσης που εγκλωβίζουν εδώ και δεκαετίες τον αριστερό λόγο ο οποίος πελαγοδρομεί ανάμεσα στη θεωρία και στη σύγχρονη πραγματικότητα. Με το εισιτήριο του χθες δεν ταξιδεύει κανείς ούτε στο σήμερα, πόσο μάλλον στο αύριο. 

Σε αυτή την ιδεολογική παγίδα οφείλεται και η πολυδιάσπαση του αριστερού χώρου. Πρέπει, όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική και ζητάμε να μας εμπιστευτούν με την ψήφο τους οι συμπολίτες μας – σε όποιο επίπεδο της πολιτικής κι αν δρούμε – να τους αποδείξουμε πως βασική μας προτεραιότητα αποτελεί: η επίλυση βασικών προβλημάτων της ζωής των πολιτών, η στροφή σε μια ανάπτυξη εφικτή που δε θα δαιμονοποιεί την υγιή επιχειρηματικότητα, η κατοχύρωση ενός θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της Πολιτείας με διαφάνεια και αξιοκρατία, η ασφάλεια των Πολιτών χωρίς αποκλεισμούς και η ασφάλεια της χώρας με μια εξωστρεφή και αποτελεσματική εξωτερική πολιτική. 

Το πεδίο της ουσιαστικής συνεννόησης είναι μπροστά μας και η οποιαδήποτε λογική πολιτικού τακτικισμού που ευνοεί κάθε σημαία ευκαιρίας μπορεί να προκαλεί ενθουσιασμό ή και μέθη σε κάποιους, αλλά όλα αυτά είναι χωρίς αντίκρισμα. Συμβαίνει αυτό γιατί η κοινωνία είναι αλλού. Οι «τουφεκιές στον αέρα» μπορεί να προκαλούν θόρυβο αλλά δεν οδηγούν σε λύσεις και δεν τροφοδοτούν μια κατεξοχήν πολιτική προοδευτική ατζέντα. Αξίζει κατά τη γνώμη μου να πιστέψουμε στην κοινή πορεία, διατηρώντας, αν θέλετε, καθένας μας τις ιδιαίτερες ιδεολογικές του αναφορές. Όμως η συνεργασία και η συστράτευση, που θα εμπνεύσει και που θα την εμπιστευθεί ο συμπολίτης μας - ο οποίος έχει χάσει κάθε ελπίδα και αποστρέφει το βλέμμα και την πίστη του από την πολιτική - οφείλει να χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και δέσμευση που θα διασφαλίζει τη μακροημέρευση ενός τέτοιου εγχειρήματος. 

Κομβικό είναι, εφόσον εγκριθεί και δρομολογηθεί ένα τέτοιο σκεπτικό, να μείνουμε πιστοί στη ρεαλιστική πρόταση κυβερνησιμότητας της χώρας από τις προοδευτικές δυνάμεις και με συνέπεια να εργαστούμε, όσο απαιτηθεί, για το σκοπό αυτό. Ας μείνουμε σε όσα μας ενώνουν που είναι τα βασικά, τα μεγάλα και τα πραγματικά! Ας δώσουμε ειδικό βάρος στις προτάσεις μας για να αρχίσει το μεγάλο προοδευτικό κύμα να υψώνεται ∙ για να δείξει το μέγεθός του και τη δύναμη του ∙ κυρίως όμως να αναλάβει με ευθύνη, να βγάλει τη χώρα και το λαό μας από το πολιτικό αδιέξοδο και γιατί όχι να ανοίξει το δρόμο σε αντίστοιχες πρωτοβουλίες σε όλη την Ευρώπη.