Η γεωπολιτισμική δράση ενός αγίου

 Το 1989 ένα καχεκτικό και άσημο γεροντάκι ονόματι Εφραίμ, μεταβαίνει από το Άγιον Όρος στην Αμερική κΓΕαι ιδρύει το πρώτο Ελληνορθόδοξο Μοναστήρι στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. 

Γρήγορα, η φήμη και το έργο του εξαπλώνονται και η ίδρυση της μίας Μονής διαδέχεται την άλλη. Έτσι, μέσα σε μία μόλις δεκαετία ιδρύει 17 Μοναστήρια σε Η.Π.Α. και Καναδά, τα οποία καθοδηγεί πνευματικά, προσελκύοντας ανθρώπους κάθε εθνικότητας.

Όλες οι Μονές υιοθετούν το Αγιορείτικο Τυπικό, με λειτουργική γλώσσα την Ελληνική, αποτελώντας μικρά ανεξάρτητα "εργαστήρια" του ζώντος Ελληνικού Πολιτισμού, σε μία χώρα που μοιάζει πολιτισμικά ακόμα με βρέφος.

Το βρέφος αυτό, αν και γεννήθηκε με τις αξίες της κλασικής Ελληνικής αρχαιότητας, ψάχνει ακόμα τον βηματισμό του και προσπαθεί να καλύψει το βαθύ πνευματικό του κενό, το οποίο νομοτελειακά θα πληρωθεί συν τω χρόνω. 

Η πλήρωση του κενού αυτού οφείλει να αποτελέσει επιδίωξη του Ελληνισμού. Αν υποθέσουμε ότι η πολιτική στη χώρα μας πάψει να ετεροπροσδιορίζεται, αποκτήσει πνευματική καθαρότητα και συνείδηση της κληρονομιάς που κουβαλάει, τότε θα μπορέσει να τεθεί ως στρατηγικός στόχος η Γεωπολιτισμική δράση στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. 

Μία Γεωπολιτισμική δράση που θα χρησιμοποιήσει τη μαγιά των 17 αυτών Μοναστηριών, με απώτερο σκοπό την ανάδειξη του Οικουμενικού χαρακτήρα του Πολιτισμού μας. 

Είναι, λοιπόν, αυτό το καχεκτικό και άσημο γεροντάκι, που ίσως η Ιστορία το γράψει ως  υπεύθυνο για την εξάπλωση ή ακόμα και επικράτηση του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού, στην πιο ισχυρή στρατιωτικά και οικονομικά χώρα παγκοσμίως μέχρι σήμερα. 

Ή αλλιώς, είναι η πιο ισχυρή στρατιωτικά και οικονομικά χώρα μέχρι σήμερα, που δύναται να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για την εξάπλωση ή ακόμα και επικράτηση του δικού μας Πολιτισμού.