Ο… «πάλι εγώ θα βρω το μπελά μου», οι επιδοτήσεις και η πλήρης απουσία πολιτικής ανάπτυξης του πρωτογενή τομέα 

(σκίτσο: Ανδρέας Πετρουλάκης)

Μια πολύ καλή γελοιογραφία είναι ένα πολιτικό ρεπορτάζ χιλίων και, λέξεων. Οι Έλληνες σκιτσογράφοι εδώ και χρόνια έχουν καταπληκτικές ιδέες. Μιλάμε βέβαια για σκιτσογράφους που δημιουργούν μακριά από κομματικές και άλλες δεσμεύσεις. 

Έτσι επιλέξαμε ως κεντρική φωτογραφία του σημερινού άρθρου το σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, που περιγράφει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και κυρίως την αντίδραση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Θυμίζει το ανέκδοτο που αποδίδεται στον Ψαραντώνη, ο οποίος έτρωγε τα κεράσια από το δένδρο χωριανού του ο οποίος τον είχε υποψιαστεί, του το έλεγε αλλά αυτός το αρνιόταν πεισματικά. Κάποια μέρα τον πέτυχε πάνω στο δένδρο και του λέει: «Κι εδά». Η απάντηση του Ψαραντώνη άμεση: «Πάλι εγώ θα βρω το μπελά μου». 

Ευθύνη για τη διαχείριση των αγροτικών επιδοτήσεων φέρνουν όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα, η οποία επιμερίζεται ανάλογα με τα χρόνια που βρισκόταν στην εξουσία. Με μια διαφορά. Αυτά που βλέπουμε μέσα από τις καταγραφές της Ευρωπαϊκής εισαγγελίας δεν τα έχουν ξαναδεί τα μάτια μας. 

Πως φτάσαμε εδώ; Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ και δεν υπάρχει ούτε τώρα, ουσιαστική αγροτική πολιτική που να έχει χαραχθεί από το αρμόδιο υπουργείο, σε συνεργασία με τους επιστημονικούς φορείς και τα πανεπιστήμια. Ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος είναι μόνος, χωρίς την παραμικρή βοήθεια, και πρέπει να στηριχθεί στο δικό του ένστικτο. 

Φέρνω ένα παράδειγμα τι εστί αγροτική πολιτική και ουσιαστική βοήθεια και ενίσχυση των αγροτών και κτηνοτρόφων. 

Το Ιούλιο του 1989 βρέθηκα στην Ολλανδία, στην προετοιμασία του ΟΦΗ, μια χώρα όπου ο αγροτικός τομέας, είναι από τους κυριότερους μοχλούς ανάπτυξης της χώρας. Μου έκανε εντύπωση η απουσία αγροτικών αυτοκινήτων. Το είπα στο αείμνηστο Ευγένιο Γκέραρντ, και αυτός κανόνισε να πάμε σ’ ένα χωριό 100 περίπου οικογενειών κοντά στο τόπο καταγωγής του. 

Εκεί λοιπόν έμαθα ότι η κυβέρνηση της Ολλανδίας, όταν ξεκίνησαν οι αγροτικές επιδοτήσεις από την τότε ΕΟΚ, εκπόνησε ένα σχέδιο ανάπτυξης του αγροτικού τομέα, το οποίο παρέδωσε στους αγρότες και τις οργανώσεις τους. Προέβλεπε ότι εάν εφαρμοζόταν, τότε μόνο θα έπαιρναν τις επιδοτήσεις αλλά και μια επιπλέον βοήθεια από το κράτος για αρχή. 

Μετά από συζητήσεις εγκρίθηκε και τέθηκε σε εφαρμογή. 

Έτσι με τη βοήθεια και των υπηρεσιών και άλλων δομών του αρμόδιου υπουργείου, οι 100 οικογένειες, με τα 100 τρακτέρ, τα 100 αντλητικά μηχανήματα, τους 100 στάβλους για τις αγελάδες, βρέθηκαν μετά από πολύ λίγα χρόνια με 10-15 τρακτέρ και το ίδιο αριθμό και στα υπόλοιπα. 

Δημιουργήθηκε, μια ομάδα αγροτών, με μετοχές ανάλογα με την περιουσία που είχε κάθε σπιτικό. 

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πέσει το κόστος παραγωγής και να γίνεται διαπραγμάτευση με καλύτερους όρους και με τους προμηθευτές πρώτων υλών, αλλά και με τους αγοραστές των προϊόντων τους. 

Παράλληλα στη θέση του διευθυντή της Ομάδας προσλήφθηκε με αξιοκρατικούς όρους, ένα πρόσωπο που είχε την επάρκεια να διαχειριστεί τον όγκο και τις απαιτήσεις της δουλειάς. 

Φυσικά δεν χρειαζόταν να έχουν αγροτικά αυτοκίνητα γιατί πήγαιναν για δουλειά με τα επιβατηγά και εκεί χειριζόταν τα τρακτέρ και τα φορτηγά. 

Αντίθετα εδώ δεν υπήρξε και δεν υπάρχει ο στοιχειώδης σχεδιασμός για την ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα. Οι υπηρεσίες ασχολούνται κυρίως με την προώθηση των επιδοτήσεων και των διαφόρων βοηθημάτων. Από εκεί και μετά τίποτα. 

Ουδέποτε έγινε μια προσπάθεια ουσιαστικής, σωστής ενημέρωσης και εκπαίδευσης των αγροτών. Ακόμη και εκπαιδευτικές δομές μέσης εκπαίδευσης, όπως η Σχολή της Μεσαράς έκλεισαν. 

Οι συνεταιρισμοί που θα μπορούσαν να συμβάλλουν αποφασιστικά σε αυτή την κατεύθυνση έγιναν οχήματα διαφθοράς και τώρα η περιουσία τους εκποιείται από τις τράπεζες. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι τα κύρια πρόσωπα που αναφέρονται και καταγράφονται στις συνομιλίες είναι πρώην και εν ενεργεία συνεταιριστές. 

Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι έρχονται νέες αποκαλύψεις που θα προκαλέσουν μεγάλο σοκ.