Έξι χρόνια μετά, οι εικόνες καταστροφής στις Γούβες επαναλαμβάνονται

Έξι χρόνια μετά, οι εικόνες δυστυχώς θυμίζουν έντονα το 2020.

Τότε η περιοχή μας, σχεδόν ολόκληρος ο Δήμος Χερσονήσου, βίωσε καταστροφικές πλημμύρες. Ακολούθησαν χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ, έργα αποκατάστασης, καθαρισμοί, εξαγγελίες και δεσμεύσεις για αντιπλημμυρική προστασία.

Θα ήταν άδικο να πούμε ότι δεν έγινε τίποτα. Χρήματα δόθηκαν και παρεμβάσεις έγιναν. Οι σημερινές εικόνες όμως δείχνουν ότι όσα έγιναν δεν ήταν αρκετά για να αισθανόμαστε ότι έξι χρόνια μετά η περιοχή είναι πραγματικά θωρακισμένη.

Και υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο που προβληματίζει περισσότερο: το 2026 εξακολουθούμε να μιλάμε για μελέτες οριοθέτησης και διευθέτησης κρίσιμων ρεμάτων στις Γούρνες, στο Κουτουλουφάρι και στα Μάλια. Δηλαδή για παρεμβάσεις που συνδέονται άμεσα με περιοχές οι οποίες είχαν πληγεί σοβαρά ήδη από το 2020.

Οι μελέτες είναι απαραίτητες. Αλλά κάποια στιγμή οι μελέτες πρέπει να γίνονται έργα.

Ο Δήμος οφείλει να κάνει το δικό του μέρος. Η Περιφέρεια το δικό της. Αλλά και το κεντρικό κράτος δεν μπορεί να εξαντλεί τον ρόλο του στη χρηματοδότηση της αποκατάστασης μετά από κάθε καταστροφή. Η ουσιαστική πρόληψη απαιτεί χρηματοδότηση, ταχύτητα, συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και ολοκλήρωση των αναγκαίων έργων πριν από την επόμενη μεγάλη βροχή.

Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα εκατομμύρια ανακοινώθηκαν ή δαπανήθηκαν μετά το 2020.

Το ερώτημα είναι τι άλλαξε στην πράξη.

Και όταν, έξι χρόνια μετά, βλέπεις ξανά αυτοκίνητα να παρασύρονται από τα νερά, είναι απολύτως εύλογο να αναρωτιέσαι:

Πόσες ακόμη πλημμύρες χρειάζονται για να περάσουμε οριστικά από την αποκατάσταση στην πρόληψη και από τις μελέτες στα έργα;

Γιατί όταν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται, κάποια στιγμή παύει να μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απρόβλεπτο.