Ο… πολιτισμός του ουίσκι και της βότκας στα γλέντια του Αυγούστου 

Ο Αύγουστος μήνας των διακοπών και της μεγάλης γιορτής της κοίμησης της Παναγίας, είναι και ο μήνας των πανηγυριών στα περισσότερα χωριά της Κρήτης, τα οποία οργανώνονται κυρίως από τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους. Υπάρχουν μάλιστα πολλές περιπτώσεις όπου ο ετήσιος κύκλος δράσης ενός συλλόγου ξεκινάει και ολοκληρώνεται με την βραδιά του γλεντιού. 

Στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία αυτών των γλεντιών τα ποτά που προσφέρονται είναι μόνο ουίσκι και βότκα. Αν ψάξεις να βρεις κρητικό κρασί ή τσικουδιά ντόπιων παραγωγών άδικος κόπος. 

Ο κύριος σκοπός ίδρυσης των πολιτιστικών συλλόγων, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και μετά ήταν, η σωτηρία των τοπικών μνημείων, η διατήρηση της παράδοσης, η ανάδειξη πολιτισμικών και εθιμικών στοιχείων, η προαγωγή του πολιτιστικού αποθέματος, η στήριξη των τοπικών παραγωγών. 

Σ’ ένα σημαντικό βαθμό ορισμένοι σύλλογοι πέτυχαν το σκοπό τους. Αυτό επιτεύχθηκε όπου υπήρχε ενότητα, κοινωνική συνοχή και οι επιλογές των προσώπων δεν είχαν κομματική ταυτότητα. Σταδιακά όλα αυτά υποχώρησαν και οι πολιτιστικοί σύλλογοι που εξακολουθούν να τιμούν το ρόλο τους είναι ελάχιστοι. 

Σε πολλά χωριά υπάρχουν πλέον τοπικοί οινοποιοί, κτηνοτρόφοι παρασκευάζουν δικά τους προϊόντα, αγρότες παράγουν σταφύλια και κηπευτικά, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες, κάτω από αντίξοες συνθήκες, προκειμένου να παραμείνουν οικονομικά όρθιοι. 

Αντί λοιπόν στα γλέντια των πολιτιστικών συλλόγων να προωθούνται αυτά τα προϊόντα, ακόμη και με τη δημιουργία περιπτέρων πώλησης για όσους πηγαίνουν στα γλέντια, γεμίζουν τα τραπέζια με ουίσκι και βότκα. Κάποιοι που ζήτησαν κρασί ή τσικουδιά δεν είχαν να τους δώσουν. 

Εκπρόσωπος πολιτιστικού συλλόγου μου είπε ότι από εκεί βγαίνουν τα έξοδα και μένουν και κάποια χρήματα στην άκρη. Με λίγα λόγια αποκάλυψε ότι πολλοί νέοι και μεσήλικες που έχουν ζήσει, και ζουν ακόμη, στην ευτυχία των επιδοτήσεων, δεν μπορούν αν δεν βρέξουν το λαιμό τους με λίγο ουισκάκι, ακριβοπληρώνοντας τα μπουκάλια, γιατί δεν είναι σωστό να πας στο γλέντι και να μην πάρεις τη φιάλη των 70 και 80 ευρώ το λιγότερο. Δεν αποκλείεται μάλιστα οι ίδιοι να έχουν και κανένα αμπελάκι διαμαρτυρόμενοι κάθε Αύγουστο και Σεπτέμβριο για τις τιμές των οινοστάφυλων. 

Βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι σταδιακά, και φάνηκε περισσότερο φέτος, υπάρχει μια μείωση συμμετοχής σε αυτά τα γλέντια. Αιτία η αύξηση του κόστους ζωής, αλλά κυρίως η αντίδραση σε αυτή την εικόνα και η άρνηση πολλών να γίνουν μέρος μιας κουλτούρας επίπλαστου νεοπλουτισμού. 

Καιρός είναι λοιπόν οι πολιτιστικοί σύλλογοι να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Δεν ο ρόλος τους να βγάλουν «πέντε φράγκα» παραπάνω με ουίσκια και βότκες, αλλά να αναδείξουν τον πολιτισμό των περιοχών τους, να στηρίξουν τους ντόπιους παραγωγούς και τα προϊόντα τους. 

Δεν είμαι όμως αισιόδοξος ότι μπορεί να συμβεί αυτό γιατί τα γεγονότα των τελευταίων ετών δείχνουν ότι ο κατήφορος δεν έχει σταματημό.