Ο “θάνατος” της πλατφόρμας μάχης – Επιστρέφει το Πεζικό Κρούσης

Η Γερμανική Αυτοκρατορία μπήκε στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την βεβαιότητα ότι η σύγκρουση θα κερδιζόταν με μεγάλες στρατιωτικές εκστρατείες, υποτιμώντας έτσι τα αποτελέσματα που προέκυπταν από επιμέρους συγκρούσεις. Συνεπώς, οι καλύτεροι αξιωματικοί, συγκεντρωμένοι στο Γενικό Επιτελείο, έδωσαν την προσοχή τους στον πόλεμο ελιγμών και στην ορθολογική εκμετάλλευση των σιδηροδρόμων, αντί να επικεντρωθούν στη διεξαγωγή των μαχών με Πεζικό Κρούσης.

Οι περισσότεροι στρατοί δεν είχαν εμπεδώσει τα μαθήματα από τον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο και τους Βαλκανικούς Πολέμους σχετικά με την αναδυόμενη ισχύ του Πεζικού, η οποία ευνοούσε την άμυνα. Η αρχική στάση συνέβαλε άμεσα στις νίκες της Γερμανίας σε Ρωσία, Ρουμανία. Σερβία και Ιταλία, αλλά κατέληξε σε αποτυχία στη Δύση. Έτσι οι Γερμανοί αξιωματικοί στο Δυτικό Μέτωπο βρέθηκαν στην ανάγκη να επιλύσουν τη στατική κατάσταση που προκλήθηκε από τον πόλεμο χαρακωμάτων στο πεδίο της μάχης. Τα πρωτοεισηχθέντα άρματα μάχης και αεροπλάνα δεν έδειξαν τις τεράστιες δυνατότητες που έμελλε να δείξουν στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Και τα δύο αυτά όπλα, αλλά και το αεροπλανοφόρο στον ναυτικό αγώνα, άλλαξαν τότε τα δεδομένα. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, αυτό που ήταν σπέρμα στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, άρχισε να αναδύεται στο πλέον βασικό όπλο σε τακτικό επίπεδο. Το κατευθυνόμενο βλήμα (καθοδηγούμενο ή όχι) άρχισε πρώτα με την κατάκτηση του αέρα.

Σταδιακά τα αεροσκάφη, τα πλοία επιφανείας και τελευταία τα χερσαία συστήματα έγιναν πλατφόρμες, έγιναν δηλαδή φορείς βλημάτων, ένα υποσύστημα σε μια σειρά συστημάτων. Η εξέλιξη αυτή έκανε τα αεροσκάφη, τα πλοία, αλλά και τα άρματα μάχης ακριβότερα για να μπορούν να έχουν συστήματα προστασίας. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι οι στρατοί μπορούσαν να έχουν λιγότερα και η όποια απώλεια ήταν δυσαναπλήρωτη.

Παγίδα θανάτου
Η τεχνολογική πρόοδος έχει καταστήσει πολύ φτηνή την “υπολογιστική δύναμη” για απλά όπλα και τα απλά τσιπ, σε αντίθεση με τα πλέον μοντέρνα, είναι πάμφθηνα. Η πρόωση είναι επίσης φθηνή και τα μηχανικά προβλήματα έχουν εν πολλοίς λυθεί αλματωδώς τα τελευταία χρόνια, από τις πρώτες ρουκέτες που χρησιμοποιήθηκαν στην μάχη του Kai-fung-fu στην Κίνα, το 1232 μ.Χ.

Πλέον, το επιχειρησιακό περιβάλλον καθίσταται παγίδα θανάτου και όσο μεγαλύτερη ή και ακριβότερη η πλατφόρμα τόσο πιο ευάλωτη σε επιθέσεις. Οι δυνατότητες “άρνησης περιοχής” που δίνουν πλέον τα σύγχρονα όπλα, καθοδηγούμενα ή περιπλανώμενα, με χειριστή ή αυτόνομα, καθιστούν το επιχειρησιακό πεδίο φονικότατο, εξουδετερώνοντας τα όποια πλεονεκτήματα έδιναν οι πλατφόρμες στο παρελθόν. Το δε κόστος τους καθιστά απαγορευτική την μαζική τους χρήση.

Χαρακτηριστικά ένα ΤΟΜΑ Lynx όπως επιδείχθηκε στην πρόσφατη DEFEA 2023 στοιχίζει $10.366.972 για να μεταφέρει οκτώ άντρες στο πεδίο της μάχης, όπου αφού αποβιβαστούν θα ελιχθούν υπό τα πυρά του πληρώματος (3 ανδρών) του Lynx. Ένα περιπλανώμενο πυρομαχικό Switchblade 600 σε πλήρη διαμόρφωση στοιχίζει περίπου $6.000 και αν πλήξει το Lynx αχρηστεύει το όχημα και προκαλεί απώλειες σε όσους μεταφέρει. Το κόστος σε σχέση με την απόδοση είναι ελάχιστο. Ένας αντιαρματικός κατευθυνόμενος πύραυλος Javelin στοιχίζει $78.000, προσφέροντας πολύ καλή σχέση κόστους/απόδοσης, αφού τα άρματα μάχης κοστίζουν εκατομμύρια.

*O Ευθύμιος Τσιλιόπουλος είναι δημοσιογράφος, διαπιστευμένος στο υπουργείο Άμυνας επί 20ετία. Επίσης, είναι συγγραφέας εμπιστευτικών πολιτικών και στρατιωτικών δοκιμίων, αλλά και μελετών πιστοποίησης (due diligence) για επιλεγμένους εντολοδόχους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα - Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο slpress.gr