Όταν θα μιλάτε για τον «γιο της πλύστρας» εσείς οι «Αριστεροί των πισινών»

Πάρα πολύ εύκολα πιάνει στο στόμα του κάποιος βολεμένος και "απείρως χορτασμένος" τον "γιο της πλύστρας" που όσο ζει θα δουλεύει για να βγάζει ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς να κάνει υποκλίσεις στα σαλόνια της εξουσίας των βολεμένων, των "χορτάτων", των εχόντων και κατεχόντων, γιατί απλά είναι αυτός που είναι.

"Ο γιος της πλύστρας", "ο γιος της καθαρίστριας", "ο γιος του αγρότη", "ο γιος του εργάτη". Και το ξέρει. Και το γουστάρει. Κι άμα λάχει θα πιει κι ένα ποτήρι παραπάνω και θα φέρει και τις βόλτες του σε ένα ταβερνάκι το βράδυ του Σαββάτου. Γιατί δεν έχει τίποτα να κρύψει. Και στο κάτω  της γραφής, δεν έχει και τίποτα να χάσει. Και θα συνεχίσει την άλλη μέρα να παλεύει στο μεροκάματο και δεν θα νιώθει την ανάγκη να δώσει και λογαριασμό σε κανέναν κερατά.

Εσένα Έλενα Ακρίτα, γιατί σε πείραξε αυτός ο ορισμός, "ο γιος της πλύστρας" και έσπευσες να τον χρησιμοποιήσεις, κάνοντας μάλιστα αναγωγή στον Λένιν; Εσύ που επικαλέστηκες ακόμα και τον Λένιν, πόσο "αριστερά" πιστεύεις ότι βρίσκεσαι σήμερα που μιλάς;
Ξεφύγαμε σε τούτη τη χώρα. Χάσαμε την ταυτότητα μας. Ξεφύγαμε σου λέω. Η χώρα του Μίκη Θεοδωράκη. Η χώρα του Γρηγόρη Λαμπράκη.  Η χώρα του Νίκου Μπελογιάννη. Του Μάνου Χατζηδάκι. Της Μελίνας. Του Δημήτρη Μητροπάνου. Της καταπιεσμένης εργατιάς.  Η χώρα των αγώνων. Των ανατροπών. Του 1-1-4. Των Ηρώων του Πολυτεχνείου.

Ο λαός ο ασυμβίβαστος. Που δεν σήκωνε τυραννία  και κατέβαινε στους δρόμους. Ο παντοδύναμος λαός, που έστηνε μπλόκα στους δρόμους με την παραμικρή αντιλαϊκή κίνηση των εξουσιαστών, να επηρεάζεται  σήμερα, από  "αριστερούς της πισίνας" και του Κολωνακίου. Από δήθεν επαναστάτες, που έχουν χάσει κάθε έννοια αριστερής συνείδησης, γιατί απλά δεν γίνεται να είσαι αριστερός και να ανήκεις στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ.

Ή για να μην παρεξηγηθώ απέναντι σε πολλούς έντιμους ανθρώπους που παραμένουν σε αυτό το χώρο και αγωνίζονται να τον αλλάξουν, δε γίνεται να είσαι εκεί μέσα. Και αντί να λες τα πράγματα με το όνομα τους, να πιάνεις στο στόμα σου "το γιο της πλύστρας", όπως θα έκανε και ένας καραβολεμένος πολιτικός της άρχουσας τάξης από τη βιλάρα του στα βόρεια προάστια των Αθηνών. Ή μια κυρία σε ένα σκάφος, που θα καίγονται τα δάση αλλά εκείνη θα λικνίζεται στους ρυθμούς του τραγουδιού πίνοντας τη σαμπάνια της.

Χάσαμε τον εαυτό μας. Ξεχάσαμε ρε φίλε. Τόσοι αγώνες. Τόσος πόνος. Ξύλο, εξορίες, διωγμοί, εκτελέσεις, βασανισμούς στα μπουντρούμια της Ασφάλειας,  αγώνες για μια άλλη κοινωνία. Αγώνες και λάθη. Τραγικά λάθη, που έφεραν μία ψεύτικη Αριστερά στην εξουσία που ήρθε στην πιο κρίσιμη για το κατεστημένο στιγμή και τι έκανε;

Το "τέρας" ξεψύχαγε και του έδωσε ζωή, να επιστρέψει και να αποτελειώσει τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Τη δημόσια υγεία. Την κοινωνική πρόνοια. Την αγροτική παραγωγή. Ό,τι δημόσιο είχε απομείνει όρθιο όλα αυτά τα χρόνια. Μέχρι και τα λιμάνια μας.

Όλα αυτά λοιπόν δεν "ξεπλένονται" και μακάρι να ξαναγινόμασταν όλοι, "ο γιος της πλύστρας", που θα ζει δύσκολα. Αλλά με αξιοπρέπεια. Με το κεφάλι ψηλά.

Με το ανάστημα όρθιο, για να συντρίψει κάποια στιγμή το «τέρας».

Ένα τέρας που χάρη στην Έλενα Ακρίτα, τους Κασελάκηδες και τους "δήθεν" αριστερούς και επαναστάτες, έχει μετατραπεί σε Λερναία Ύδρα και όσα κεφάλια να της κόψεις αυτή γίνεται ακόμα ισχυρότερη.

Ναι λοιπόν. Μακάρι να είχαμε έναν "γιο πλύστρας" στην πρώτη γραμμή του αγώνα και όχι "πισινοκαταστάσεις", ατελείωτες "αμπελοφιλοσοφίες", "παπαρολογίες" δίχως τέλος, μέσα από μία "σαλατοποίηση" των ιδεών και διαστρέβλωση της πραγματικότητας, σε έναν κόσμο που τον κάναμε να μην "ανέχεται" την απλότητα, την λαϊκή κουλτούρα και τους καθημερινούς ανθρώπους που αυτοί συνεχίζουν να σηκώνουν στις πλάτες τους την Πατρίδα μας. Και ίσως αυτοί να καταφέρουν τελικά να σώσουν και την Αριστερά...
Αν σώζεται, δηλαδή...