Σύγχρονος πόλεμος στην θάλασσα - μετά τα Φώκλαντ

Σε μικρότερη κλίμακα από τον ναυτικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Σοβιετικών, ο πόλεμος των Νήσων Φώκλαντ μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αργεντινής το 1982 έδειξε το τακτικό περιβάλλον των δυνάμεων της θάλασσας που πολεμούσαν τις χερσαίες δυνάμεις, στην εποχή των καθοδηγούμενων πυραύλων. Σε αυτόν τον πόλεμο, την μόνη εκτεταμένη ναυτική εκστρατεία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρατηρήθηκαν αρκετές σύγχρονες επιρροές στην ναυτική πολεμική αναμέτρηση. Ανίχνευση, κλείδωμα στόχων, πυραυλικά πλήγματα, από αερομεταφερόμενους ή εκτοξευόμενους από ξηρά ή πλοία τηλεκατευθυνόμενους κι έξυπνους πυραύλους, και αντιπυραυλική άμυνα, σκηνοθετούν το σύγχρονο θέατρο του ναυτικού πολέμου. Βασική αλλάγή, στον σύγχρονο ναυτικό πόλεμο επιφανείας το ότι τα πολεμικά πυροβόλα αντικαθίστανται από πυραύλους ως το κύριο όπλο των επιφανειακών μονάδων, για πλήγματα από πλοίο σε πλοίο. .

Μαθήματα των Φώκλαντ

Στον πόλεμο των Φώκλαντ, το 1982, μια δύναμη κρούσης του Βασιλικού Ναυτικού περίπου 100 πλοίων στάλθηκε πάνω από 7000 μίλια από την βρετανική ηπειρωτική χώρα στο Νότιο Ατλαντικό. Οι Βρετανοί επεβλήθησαν ως αεροπορική δύναμη στο θέατρο του πολέμου με μόνο 36 Harrier από τους δύο αερομεταφορείς τους και μερικά ελικόπτερα, σε σύγκριση με τουλάχιστον 200 αεροσκάφη της Fuerza Aérea Argentina, αν και το Λονδίνο έστειλε βομβαρδιστικά Vulcan σε μια επίδειξη στρατηγικής ικανότητας μεγάλων αποστάσεων. Καταδείχθηκε, πάντως, πόσο κρίσιμη ήταν η ικανότητα αερομεταφοράς, με αεροπλανοφόρα αεροσκαφών και ελικοπτέρων.
 

Στη θαλάσσια αναμέτρηση, τα υποβρύχια ήταν τρομερά όπλα, όχι μόνο στη βύθιση ενός παρωχημένου καταδρομικού πριν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο (το «Στρατηγός Belgrano», πρώην USS Phoenix) από ένα πυρηνικό υποβρύχιο επίθεσης (HMS Conqueror) στις 2 Μαΐου, αλλά, λιγότερο προφανώς, στην ακινητοποίηση ολόκληρου του βρετανικού στόλου από ένα Αργεντινό υποβρύχιο, ντίζελ-ηλεκτρικό. Δεύτερον, η φύση, αν όχι η πλήρης έκταση, της απειλής των σύγχρονων αντιπυραυλικών πυραύλων που εκτοξεύτηκαν παρατηρήθηκε σε δύο επιθέσεις της Αργεντινής, πρώτον εναντίον του θωρηκτού HMS Sheffield (4 Μαΐου) και στην συνέχεια, μετά από διείσδυση στην άμυνα του στόλου, του εφοδιαστικού πλοίου Atlantic (25 Μαΐου).

Μάθημα, επίσης, πώς ένας χερσαίος πύραυλος έπληξε και το αντιτορπιλλικό HMS Glamorgan (12 Ιουνίου), δείχνοντας πόσο αποτελεσματικές θα είναι επιθέσεις από τη γη στη θάλασσα σε μελλοντικούς θαλάσσιους πολέμους - σκεφτείτε μια πυραυλικά οπλισμένη ζούγκλα των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο. Τρίτον, οι Βρετανοί επιβεβαίωσαν μαθήματα ελέγχου ζημιών και επιβίωσης πλοίων, ενώ οι Αργεντινοι διαπίστωσαν ότι αεροσκάφη οπλισμένα μόνο με μη κατευθυνόμενες βόμβες ήταν εκτός συναγωνισμού και ξεπερασμένα από πλοία με πυραύλους επιφανείας-αέρος. Τέταρτον  και ίσως το πιο θεμελιώδες, και οι δύο πλευρές είδαν τα σοβαρά μειονεκτήματα της ανεπαρκούς ανίχνευσης, καθώς και οι δύο μειονεκτούσαν χωρίς επιτήρηση αέρα πρώτης γραμμής στην θάλασσα. Και οι δύο έπρεπε να διαχειριστούν με πρόχειρα μέσα, όπως υποβρύχια και εμπορικά αεροσκάφη για την διεξαγωγή αναγνώρισης.

Παρά την αντίσταση, οι Βρετανοί απεβίβασαν τις δυνάμεις τους στην ξηρά, διατήρησαν επαρκή έλεγχο του εναέριου χώρου και συνέχισαν να διατηρούν ανοικτές τις πολύ μεγάλες γραμμές εφοδιασμού - και αυτό τους επέτρεψε να ξαναπάρουν τα νησιά. Μια βιαστική πρόβλεψη, που έγινε από μερικούς σύγχρονους αναλυτές τακτικής, ότι τα επιφανειακά πολεμικά πλοία θα διώχνονταν από τις θάλασσες από τους σύγχρονους πυραύλους, δεν αποδείχθηκε αληθινή. Πράγματι, στη σύγκρουση των Φώκλαντς, επιβεβαιώθηκε η καταγεγραμμένη ιστορία των θαλάσσιων μαχών. Από την φύση τους, οι θαλάσσιες μάχες τείνουν να είναι γρήγορες, θανατηφόρες και αποφασιστικές. Ο διοικητής ενός στόλου, πάντα το πιο ακριβό συστατικό μιας ένοπλης δύναμης, μπορεί, όπως είπε ο Winston Churchill για τον Jellicoe στην Jutland, να χάσει τα πλοία του και τον πόλεμο σε ένα απόγευμα.

Ανίχνευση και ηλεκτρονικός πόλεμος

Σε απάντηση στην αυξανόμενη γκάμα όπλων, η συλλογή και παράδοση τακτικών πληροφοριών συνέχισε να κερδίζει σε σημασία και χρειάστηκε περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό και εγκαταστάσεις. Οι δορυφόροι ραντάρ και ηλεκτρονικής ανίχνευσης, τα ραντάρ πέρα ​​από τον ορίζοντα, τα μεγάλα αεροσκάφη παρακολούθησης και οι συλλέκτες ηλεκτρονικών σημάτων προηγμένης πολυπλοκότητας ήταν όλες εκφάνσεις αυτής της τάσης. Αυτές οι συσκευές ανίχνευσης είχαν τα αντίθετά τους σε ηλεκτρονικά jammers και αντίμετρα - στην πραγματικότητα, συστήματα αντι-ανίχνευσης.

Θεωρητικά, οι σύγχρονες επικοινωνίες επέτρεψαν την συντονισμένη χρήση πυραύλων ή αεροπορικών επιθέσεων σε μεγάλες αποστάσεις από σκάφη σε διασκορπισμένους σχηματισμούς και τα τρία συστατικά της ναυτικής δύναμης μάχης - δύναμη πυρός, ανίχνευση και C2 - μπορούν να σκεδαστούν σε μεγάλο βαθμό. Τα μεγάλα ναυτικά του κόσμου, ωστόσο, συνέχισαν να χτίζουν αεροπλανοφόρα και κρουαζιερόπλοια, υποδηλώνοντας την εξάρτηση από συγκεντρωμένους στόλους μάχης και σε ισχυρές άμυνες αντί για διασπορά για να αποφευχθεί η καταστροφή.

Η τακτική αξία του συγκεντρωμένου στόλου σε αντίθεση με την κατανεμημένη δύναμη θα εξαρτηθεί τελικά από το εάν η ιστορική τάση που παρατηρήθηκε παραπάνω - δηλαδή, η αυξανόμενη εμβέλεια και φονικότητα των ναυτικών όπλων - συνεχίζεται. Τα θωρηκτά έδωσαν την συνέχεια του πυρός σε μια συνεχή ροή καταστροφικής δύναμης, και το τακτικό αποτέλεσμα ήταν ο νόμος Ν-τετραγώνου του συσσωρευμένου πλεονεκτήματος. Ένας αερομεταφορέας έδωσε έναν πήγμα εντυπωσιακής δύναμης που, εάν ήταν πιο επιτυχές, θα κατέστρεφε το βάρος του εχθρού. Η κλασική ναυτική τακτική της πρώτης επίθεσης ήταν ζωτικής σημασίας. Το ζήτημα της εποχής των κατευθυνόμενων πυραύλων είναι εάν ένα πλοίο οπλισμένο με πυραύλους μπορεί να βυθίσει περισσότερους από ένα εχθρικούς στόχους, παρά τις άμυνες και την ικανότητα του εχθρού να απορροφήσει τα πλήγματα.

Εάν αυτό συμβαίνει τώρα, η επίθεση πρώτα θα είναι το παν. Οι πύραυλοι που διεισδύουν στην εχθρική άμυνα θα είναι πολύτιμοι, αλλά ακόμη πιο πολύτιμο θα είναι ένα συμβατό σύστημα εντοπισμού που ανιχνεύει και παρακολουθεί τους πυραύλους αρκετά κοντά στους κινούμενους στόχους τους, ώστε τα τερματικά συστήματα καθοδήγησης των πυραύλων να τους κλειδώσουν.

Οι γρήγορες ναυτικές δεσμεύσεις του αραβο-ισραηλινού πολέμου του Οκτωβρίου 1973 είναι διαφωτιστικές. Σε αυτόν τον πόλεμο, οι συριακοί και αιγυπτιακοί όπλα Osa και Komar ήταν οπλισμένοι με ρώσικους πυραύλους SS-N-2, οι οποίοι ξεπέρασαν τους πυραύλους Gabriel που μεταφέρουν τα ισραηλινά σκάφη Saar. Και οι δύο στόλοι ήταν μικροί σε αριθμό και μέγεθος, αλλά γρήγοροι. Με βάση την σχετική εμβέλεια των πυραύλων και την προφανή επάρκεια της δύναμης πυρός και στις δύο πλευρές, τα αραβικά σκάφη έπρεπε να έχουν χτυπήσει πρώτα και να κερδίσουν εύκολα. Το Ισραηλινό Ναυτικό, ωστόσο, είχε αναγνωρίσει το μειονέκτημά του και είχε αναπτύξει τακτικές γρήγορων κινήσεων και αποφασιστικών πληγμάτων.

*Ο Τίτος Χριστοδούλου είναι Φιλόσοφος, Δημοσιογράφος και Συγγραφέας